Kinderverdriet

Gisteren zag ik uit mijn ooghoek een fiets stoppen aan onze voortuin. Een welkome afwisseling als er al dagen nauwelijks iemand gepasseerd is in de straat! In het fietsstoeltje achterop een peuter met een blauwe helm. Schoondochter met onze Kleine Man! Ik kon niet snel genoeg aan de voordeur zijn en spurtte het tuinpad af tot op veilige afstand. Twee weken had ik hen niet gezien. Ik had zo graag mijn kleinzoon even geknuffeld, maar dat mag niet.

Wannes had een olifant geschilderd, en hij kwam zijn schilderij bij oma en opa in de brievenbus steken. Dat was althans de bedoeling maar dat was buiten oma gerekend.

De olifant van Wannes die, samen met zijn andere artistieke werkjes, op onze keukenkast prijkt

Tja, nu we daar zo stonden op twee meter afstand van elkaar hebben we toch ook maar een babbeltje gedaan. Was zo fijn om eens iemand anders te zien en te spreken. Ook voor mijn schoondochter want zij probeert thuiswerken (ze heeft het toch gedaan gekregen) te combineren met de zorg voor Kleine Man. Ze is overbezorgd en wil niet dat hij nog naar de crèche gaat. In haar geval betekent dat werken voor 8u ’s morgens, na 19u ’s avonds en in het weekend want Kleine Man heeft onlangs besloten dat hij geen middagdutje meer doet en werken met een overactieve peuter in de buurt is gewoon onmogelijk.

Toen mijn schoondochter haar fiets omdraaide en aanstalten maakte om te vertrekken was Wannes niet akkoord. ‘Ik ga bij oma spelen’ zei hij heel gedecideerd. Dat kan nu even niet maar leg dat maar uit aan zo’n kleintje. En toen zette hij het op een brullen … Toen ze op het einde van de straat waren hoorde ik hem nog ‘bij oma spee-e-len, whaaahahaaa’. Mijn oma-hart brak.

Hoe dom kon ik ook zijn om naar de voordeur te lopen? Had hij me niet gezien, dan was er niks aan de hand geweest. En ik wist het, want hij had vorige week al traantjes toen we whatsapp-video-telefoneerden.

Stomme Corona!

Friday Photo

Putte – B/NL grens

Zo ziet het er dus uit aan de sluipwegen tussen België en Nederland.

Ter verduidelijking en ter mijner verdediging: ik sta in het midden van de Canadalaan aan de Belgische kant. De ene kant van de straat is namelijk Belgisch grondgebied, de andere kant Nederlands grondgebied.

Ik weet niet of iemand ooit de Vlaamse serie ‘Cordon’ gezien heeft, maar daar begint het er hier wel op te lijken. Ik heb zelf slechts hier en daar een fragment gezien want ik vond het veel te eng. En nu zitten we er zelf middenin.

Wiki: ‘In de serie wordt door het fictieve Nationaal Instituut voor Infectieziekten Antwerpen (NIIZA) in Antwerpen bij een patiënt een virale besmetting vastgesteld. Daarop wordt een wijk in de Antwerpse binnenstad van de buitenwereld afgesloten om zo de uitbraak van het besmettelijke virus te beperken.

Voor wie zich geroepen voelt, de serie is nog altijd (gratis) te zien op VTM.GO.

30-week Song Challenge – 4

Vandaag het volgende deel van mijn 30-week song challenge, afgekeken bij Satur9’s World.
Music Maestro Please.

A song that reminds you of someone you’d rather forget

Hm, ik heb zo eigenlijk niemand die ik liever zou vergeten. Een toepasselijk lied vinden was dan ook niet gemakkelijk.
Een lied dat mij doet denken aan iemand die mij in mijn jonge jaren nogal wat liefdesverdriet heeft bezorgd, mag dat ook? Het mag!
What becomes of the brokenhearted van Jimmy Ruffin. Motown label uit het jaar 1966. Nadien hernomen door vele andere artiesten, maar voor mij is er maar één enige echte en dat is Jimmy Ruffin. Memories …

As I walk this land of broken dreams
I have visions of many things
But happiness is just an illusion
Filled with sadness and confusion

I walk in shadows searching for light
Cold and alone, no comfort in sight
Hoping and praying for someone to care
Always moving and going nowhere

What becomes of the broken hearted
Who had love that’s now departed
I know I’ve got to find
Some kind of peace of mind
Help me

In gedachten

In gedachten sta ik nu bij jou aan de deur en zeg ik ‘trek je jas aan, we gaan een dagje op stap’ …

In gedachten koop ik vandaag de hele bloemenwinkel voor je leeg …

In gedachten eten we samen een stuk taart, jij een heel groot en waarschijnlijk zelfs nog een tweede …

Je zou vandaag negentig worden. En ook al ben je al zes jaar niet meer bij ons, neefje J. had toch het plan opgevat om deze verjaardag niet onopgemerkt te laten voorbij gaan. Hij zou een feestje organiseren, al zou dat toch een feestje in mineur geweest zijn. Zus (mijn zus) wil geen contact meer met het gezin van broer en broer wil niet meer samen zijn in één ruimte met zus. ‘Als zij komt, dan kom ik niet‘ en omgekeerd. Twee keikoppen! Nu ja, zo ver is het niet gekomen. Het coronavirus heeft het anders beslist. Er is geen familiefeestje.

Wat zou het anders zijn geweest moest jij erbij geweest zijn. Jij was de lijm die ons gezin bij elkaar hield. Helaas is het anders gelopen. En maar goed dat je ’t niet weet. Het zou je zóveel verdriet hebben gedaan.

In gedachten ben jij er voor mij bij wanneer wij straks een taartje eten voor jouw verjaardag.

De lock down …

Hoe zag mijn eerste halve week van de Corona lock down eruit …

Toch wel anders dan normaal. Ik ben al bijna vier jaar met pensioen en ik ben graag thuis, maar normaal gezien ben ik ook heel graag weg en daar heb ik nu echt geen behoefte aan. Ik heb ook geen behoefte aan mensen om me heen. Mijn huis, mijn veilige cocon, mijn man en mijn onrustige ik.

Ik heb mijn poetsvrouw afgezegd voor de komende tijd, dus gaan we nu zelf aan de slag. Niet met veel goesting, maar we passen ons aan aan de omstandigheden. En het is een extra bezigheid.

Ik heb een paar keer boodschappen gedaan, voor onszelf en voor het gezin van zoonlief. Zij zijn gewend om iedere week te bestellen bij Collect & Go maar dat wordt voorlopig niet aangeboden en na hun werkdagen buitenshuis (WFH is bij geen van beiden mogelijk) is er nog nauwelijks iets te krijgen in de winkel. Vooral woensdag heel veel lege schabben en vrijdag was het niet veel beter al moest ik toen niet meer in de rij staan bij Delhaize.

Woensdag was het prachtig weer en hebben we samen een fijne fietstocht (20 km) gemaakt in onze buurt. Zonder terrasje onderweg/achteraf … raar … en niet van onze gewoonte, maar we hadden zelf een drankje mee.
Gisteren hebben we een blokje rond gewandeld.

Fietstocht

Onze profesora had een aantal taken op het leerplatform gezet. Die heb ik eens bekeken, maar meer ook niet. Zelfstudie is echt niks voor mij. Ik heb de interactie en het enthousiasme van mijn mede-studenten nodig. Jammer dus dat de lessen op dinsdag wegvallen, maar het is niet anders en ik zal de nodige discipline aan de dag moeten leggen.

Verder hou ik me veel te veel – en meer dan goed voor me is – bezig met nieuws en duidingsprogramma’s kijken. En nog meer facebooken, instagrammen, fora en blogs checken dan anders. Niet goed bezig!

Al bij al viel onze eerste halve week lock down dus nog best mee. Maar misschien besef ik het nog niet ten volle. Het gebrek aan sociaal contact zal zeker wel komen. Normaal gezien ga ik op dinsdag naar de Spaanse les, op woensdag komen onze kinderen eten, op donderdag eens in de paar weken lunch ik met vriendinnen, op vrijdag fiets/wandel en koffieklets ik met mijn BFF, en verder gaan manlief en ik wel eens lunchen of we rijden ergens naartoe. Gewoon, als we daar zin in hebben. Dat kan nu niet en het gevoel om vast te zitten zal na een tijdje zeker wel gaan wegen. Maar goed, we passen ons aan. Het is voor iedereen hetzelfde!

En weet je, voor mezelf vind ik deze toestand geen ramp. Manlief en ik hebben elkaar maar mijn goede vriendin zit alleen. Sinds haar scheiding is zij heel actief in het verenigingsleven, zij doet veel voor haar kinderen en kleinkinderen, is vrijwilliger hier en daar. Bovendien is het dan ook nog haar verjaardag vandaag. Het gebrek aan sociaal contact gaat voor haar – en bij uitbreiding voor alle alleenstaanden- heel ingrijpend zijn.

Eigenlijk ben ik achteraf beschouwd toch wel blij dat het geen ‘harde’ lockdown geworden is. Nu kunnen we nog lekker buiten, wandelen of fietsen in de natuur. Als dat ook nog moest wegvallen …

30-week Song Challenge – 3

Vandaag het volgende deel van mijn 30-week song challenge, afgekeken bij Satur9’s World.
Music Maestro Please.

A song that reminds you of summertime

Daar moet ik geen moment over nadenken: eentje van mijn uitgebreide playlist op Spotify: Summer of ’69 van Bryan Adams.

Het doet me zo hard terugdenken aan de lange zomers van mijn jeugd. Aan mijn eerste vriendje(s), aan achterop de brommer zitten, stiekem want dat mocht niet van thuis. Aan de feestjes op mijn kamer in het ouderlijk huis. Het leek daar af en toe meer op een discotheek. Met gekleurde spots en al. Zalige herinneringen …

That summer seemed to last forever
And if I had the choice
Ya – I’d always wanna be there
Those were the best days of my life

Ja, zo is dat als je vijftien bent.

Man we were killin’ time
We were young and restless
We needed to unwind
I guess nothin’ can last forever – forever, no