Pffff …

Donkere meubels zijn erg mooi, alleen zie je er dus alles op. Waar ik vroeger één keer per week – hooguit twee keer – stof afdeed (of liet doen) loop ik nu iedere dag met mijn stofdoek langs de meubels. Dat was niet echt de bedoeling. Maar alles went, vermoed ik.

Ode aan "oma"

Op geregelde tijdstippen nodigden mijn vriendin en ik onze beider moeders uit om samen ergens te gaan eten. Dat zouden we eind oktober weer eens gaan doen. Het lot heeft er helaas anders over beslist, want oma, zoals we mijn vriendin haar moeder noemden, is afgelopen nacht in haar slaap gestorven. Woensdag zou ze 90 geworden zijn, alles voor het feestje was al in gereedheid gebracht.
Oma genoot altijd het meest van onze uitjes. Ze hield van een lekker glas en op restaurant liet ze zich wel eens – heel bescheiden hoor – gaan. Ze dronk dan een glaasje champagne als aperitief, een glas wijn bij het eten en als afsluiter nog een Irish of een French coffee. Tegen die tijd was ze al erg vrolijk en spraakzaam geworden en hoe later op de avond, hoe plezanter het altijd werd met haar. Maar oma kon ook heel weemoedig zijn. Eigenlijk is zij de dood van haar man, onze papa, zoals zij hem altijd noemde, nooit helemaal te boven gekomen. Tijdens zo’n avondje uit kwam hij dan ook dikwijls ter sprake.
Ik ben heel blij dat we dit de laatste jaren nog voor oma hebben kunnen doen want ze keek erg uit naar onze uitstapjes. Maar ik ben er zeker van dat oma nu ook gelukkig is, want ze was er vast van overtuigd dat ze ooit terug naar haar man zou gaan, en dat is nu gebeurd.
Rust zacht, lieve oma en doe de groetjes aan opa.

Vluchten

Gisteren na amper 4 uren werken was het onderparket geplaatst en vanmorgen om 9u lag alle parket erin. Wow, zo snel als dat gaat hoewel het passen en meten is en alles netjes tegen elkaar leggen want aan klikparket doen we niet mee. Nu wordt hij dus geschuurd. Eerst met een korrel 40, straks met een korrel 80 en als laatste een korrel 120 en daarna wordt hij fijn gepolierd maar dat zal niet meer voor vandaag zijn. Zo vertelde mij de vriendelijke jongeman die al twee dagen mijn huisgenoot is.
Maar vanmiddag ga ik vluchten want ik word stapelgek van het helse lawaai van die schuurmachine, ook al zit ik drie kamers verder met alle deuren potdicht. Ik heb mijn moeder al bereid gevonden om samen een stapje in de wereld te zetten. Dat kost bij haar trouwens nooit veel overredingskracht. Ze heeft trouwens nog een pulletje nodig en een paar pantoffels, en er is in de buurt een nieuwe tearoom geopend die we nog niet uitgeprobeerd hebben. Hoog tijd dus om dat vanmiddag uitgebreid te doen.

Moet er nog stof zijn

Er wordt hier geschaafd, geklopt, gelijmd en genageld dat het een lieve lust is. Het stof vliegt me – tot zelfs in mijn bureau – rond de oren. Maar mij hoor je verder niet klagen. Gisteren in de namiddag werd ik dan toch nog gebeld dat ze vandaag zouden beginnen. 7u vanmorgen stonden ze op de stoep, en het werk vordert gestadig.
Onze poezen weten niet waar kruipen van ellende. Vooral voor onze blinde Mop is het erg moeilijk. Zij heeft haar vaste plekje op de leuning van de zetel, maar aangezien de kamer leeg moest is die zetel al een paar dagen weg. Ik had wel een kussen neergelegd en gisteren had ze uiteindelijk haar draai daar gevonden. Maar vanmorgen moest dat kussen ook weg, dus nu loopt ze hier al de hele dag rond als een kip zonder kop. Ze mauwt niet maar je merkt dat ze iets zoekt wat ze niet vindt. Heel zielig is dit. Alleen al voor haar zal ik blij zijn dat alles weer een beetje normaal is. Hopelijk tegen het eind van de week, al zal dat kantje boordje worden denk ik.