Valencia

Zondagavond toen we uit het vliegtuig stapten was het in Valencia nog 23 graden en wolkenloos. Bijna niet te geloven als je twee uren en tien minuten eerder in Brussel op de tarmac het troosteloze grijze weer aanschouwde. Wij dus snel de metro in, en ingecheckt in het vooraf geboekte boutique hotel Ad Hoc Monumental.
Bij navraag aan de receptionist waar we eens lekker konden eten wist deze ons alleen te vertellen dat er op zondag heel veel restaurants gesloten zijn en dat de meeste restaurants maar om 21u open gaan. Nu weten we natuurlijk al heel lang dat er in het zuiden laat gegeten wordt, maar negen uur vind ik persoonlijk toch wat overdreven. Mijn maag kan dat niet meer aan … dan kan ik slapen wel helemaal vergeten.

Wij op goed geluk naar de Pla├ža de la Reina, zowat het meest toeristische plein in de ciutat vella, daar zouden we allicht wel een tapasbar of zo vinden.

Het werd een wijnbar waar we ons te goed hebben gedaan aan overheerlijke jam├│n ib├ęrico gevolgd door paella valenciana (kip, konijn en groenten) voor mij en paella mariscos (zeevruchten en groenten) voor manlief.┬á En een fles lekkere rode wijn. Nadien hebben we nog tot na elven op een terras gezeten, en dit op 14 november!

Toen ik op dag twee de gordijnen opentrok zag ik een staalblauwe hemel en de zon scheen vrolijk onze kamer binnen.

Na het lekkere ontbijt togen we de oude stad in voor een uitgebreide verkenning. De oude stad is mooi, maar kleiner dan ik had verwacht. Prachtige grote appartementsgebouwen, wit geschilderd en met smeedijzeren balkonnetjes, en heel veel kerken natuurlijk, we zijn tenslotte in Spanje.

Helaas stonden er veel gebouwen in de steigers, en even buiten het historische centrum was er ook nogal wat leegstand. ’s Middags pinxtos gegeten bij Sagardi, een hippe en trendy en heel druk bezochte pinxtosbar. Alle pinxtos kosten 1,80 euro. Koude hapjes staan op de toog (onder een stolp uiteraard) en met de warme hapjes komen ze rond. Je bedient jezelf, en om af te rekenen worden gewoon de prikkertjes op je bord geteld.
In de namiddag alweer lang op een terras in de zon gezeten, het leek wel zomer.

’s Avonds kwamen we toevallig voorbij Restaurant Ness. Het was het enige restaurant in de omgeving dat al om 8u open was.Het zag er gelikt uit en de kaart beviel ons ook wel. Niet de typische toeristenkost en ook niet de typisch spartaanse Spaanse inrichting. Eerder integendeel: het restaurant was luxueus ingericht, volledig in het wit met hier en daar een zwart accent.

De gastvrouw sprak vlekkeloos Engels, maar waardeerde ook wel mijn pogingen om de conversatie in het Spaans te voeren. Na de uitgebreide maaltijd hebben we nog een rondje oude stad gelopen en wat gedronken. Daarop volgde een lange en slapeloze nacht. De combinatie veel wijn, uitgebreid ├ęn laat eten werkt dus absoluut niet voor mij.

Dag drie begon (en eindigde) even blauw en zonnig als dag twee. We hadden fietsen gehuurd die om tien uur bij het hotel werden afgeleverd. Fietsen door Valencia is een aparte belevenis.

Rondom de oude stad loopt een brede ringweg met vier rijvakken maar aan de fietser is er helaas niet gedacht. Het was dus hier en daar wat slalommen tussen het andere verkeer. Maar ook dat went, en eens we in de Jard├ş del Turia waren was het heerlijk fietsen.

Ons doel van vandaag waren de bouwwerken van de Valenciaanse architect Santiago Calatrava en het strand.

Met open mond hebben we staan kijken in de Ciutat de les Arts i les Ci├Ęncies. Wat een contrast met de art nouveau, gotiek, enz. in de oude stad. Prachtig en overweldigend.

Nadien ging het langs een brede┬á boulevard, m├ęt fietspad, richting haven en strand. Valencia heeft een lang en breed goudgeel strand omzoomd door een niet eens zo lelijke strandboulevard. Spijtig dat we geen badgerief bij hadden.

We hadden ons graag een paar uurtjes op het strand neergevleid want het was er echt weer voor. In plaats daarvan hebben we dan maar uitgebreid geluncht bij La Alegria de la Huerta aan het strand en nog lang na-geterrast.

Dag vier zag er grijzig uit en toen we na het ontbijt naar buiten stapten regende het. Niet zo tof, maar we gingen daar toch niet voor binnen blijven! Regenachtig weer is uitstekend om te shoppen: de overdekte Mercat Central met – naar het schijnt, ik heb ze niet geteld – 900 kramen, de luxe warenhuizen El Corte Ingl├ęs en de talloze boetieks konden ons wel bezighouden tot het ophield met regenen.

In de namiddag hebben we dan wat rondgewandeld in de Jardins del Real. Eigenlijk is Valencia best wel een groene stad, en ik kan me zo voorstellen dat het in de lente en de zomer een zeer kleurige en fleurige bedoening is.
Die avond hebben we trouwens gegeten in een hele gezellige tapasbar. Tapas … je kan er niet omheen in Valencia.

Donderdagmorgen – blauwe hemel en zon – moesten we helaas al om 11u vertrekken richting luchthaven. Na het ontbijt had ik nog net even de tijd om mijn eerder begonnen blogje over onze Mop verder van me af te schrijven.

Foto’s op Facebook.

Mop

Onze Mop is niet meer. Gisterenmiddag belde zoonlief dat hij haar ’s morgens gevonden had op de keukenvloer. Ze kon niet meer op haar pootjes staan, kon dus ook haar eet- en drinkbak niet meer bereiken. Nu was ze al een hele tijd op de sukkel maar het was toch schrikken.
Hij had haar dan in de zetel gezet en daar zat ze ’s avonds toen hij van zijn werk kwam nog steeds. Onbeweeglijk.
Vanmorgen belde hij terug dat ze spastische bewegingen maakte en dat hij een afspraak had gemaakt met de dierenarts, want hij vertrouwde het niet erg.
Zo gezegd, zo gedaan. Het was hoog tijd, zei de dierenarts. Haar lever had het opgegeven en haar hersenen waren aangetast waardoor ze die verlamming had.
Ik vind het zo erg dat ik haar niet heb kunnen vasthouden terwijl ze het finale spuitje kreeg. Zij was echt mijn katje geworden sinds ze zo op de sukkel was. Het is goed dat het gebeurd is, maar we zullen haar toch missen.

Vlak voor Kristof haar in de tuin begraven heeft.

Zestien en een half jaar geleden hebben we haar in huis gehaald. Schoonbroer had een nestje en wij vonden dat een poes wel in ons gezin paste. Z├│ schuw was ze, z├│ bang. Ze had haar eerste levensweken dan ook doorgebracht in een donkere garage, kreeg af en toe wat eten en een bakje drinken maar aandacht was er niet bij. De eerste tijd toen ze bij ons in huis was kroop ze helemaal in mekaar toen we haar probeerden te strelen. Wat wil je, het beestje kende dat niet. Na een tijd – en dat heeft best lang geduurd – werd ze beste vriendjes met manlief. Van mij moest ze niet zoveel hebben, van vrouwen in het algemeen niet eigenlijk. Dat is helemaal gekeerd toen ze begon te sukkelen. Ze was steeds meer in mijn nabijheid, kwam ook wel spontaan op mijn schoot zitten terwijl zij nooit een schootzitter was geweest.
Ik ben benieuwd hoe Zino zal reageren. Gaat hij haar missen? Gaat hij haar zoeken? We zullen het zien.

Travel light

Het is niet van onze gewoonte, maar deze keer gaan we ‘light’ reizen, alleen met handbagage. Geen zeven paar schoenen, geen keur aan broeken en bloesjes (waarvan meestal de helft ongedragen mee terug naar huis gaat). Neen, we houden het simpel en gaan er geen modeshow van maken.
Manlief zijn rugzak weegt 6,5 kilo en mijn tas (vorig jaar gekocht in Portugal, ik vond hem wel grappig) weegt 8 kilo inclusief een leesboek en mijn netbook.

:-)

Het zijn vijf dagen Valencia geworden. Zondag vertrekken we, tot en met donderdag … net op tijd terug voor het diner bij Sir Antony Van Dijck.
Z├│ last minute heb ik nog nooit geboekt, maar met het internet is dat allemaal geen probleem meer. Zelfs de boarding passen zijn al uitgeprint.
De bestemming is wel minder warm dan ik had gepland, maar met alles wat we nog aan de hand hebben konden we eigenlijk maar vijf dagen weg, te kort voor een tripje naar Egypte, Isra├źl, Jordani├ź of nog verder. Maar goed, we kennen Valencia helemaal niet, dus het wordt een nieuwe ontdekking.

Last minute

Ik zoek me al de hele middag suf naar een goeie last minute. Het hoeft niet eens een last minute te zijn in de zin van een verlaagde prijs, gewoon een fijn hotel ergens waar het nog lekker warm is, is ook goed. Helaas is ons timeframe nogal beperkt: op 19 november moeten we naar een diner, op 24 november moet manlief op controle in het ziekenhuis. Navraag of de afspraak eventueel verplaatst kan worden leert dat hij dan tot begin januari moet wachten, wat dus simpelweg niet kan. Concreet betekent dit ten laatste 11 november vertrekken zodat we de 18de terug zijn, een andere optie is er niet. Heen is nog niet zo’n probleem, maar de terugvluchten zitten vol. En ik wil niet vijf uren gaan vliegen om dan maar vier of vijf dagen weg te zijn. Een luxe probleem, ik weet het. Ik zoek toch nog even verder …