Mop

Onze Mop is niet meer. Gisterenmiddag belde zoonlief dat hij haar ’s morgens gevonden had op de keukenvloer. Ze kon niet meer op haar pootjes staan, kon dus ook haar eet- en drinkbak niet meer bereiken. Nu was ze al een hele tijd op de sukkel maar het was toch schrikken.
Hij had haar dan in de zetel gezet en daar zat ze ’s avonds toen hij van zijn werk kwam nog steeds. Onbeweeglijk.
Vanmorgen belde hij terug dat ze spastische bewegingen maakte en dat hij een afspraak had gemaakt met de dierenarts, want hij vertrouwde het niet erg.
Zo gezegd, zo gedaan. Het was hoog tijd, zei de dierenarts. Haar lever had het opgegeven en haar hersenen waren aangetast waardoor ze die verlamming had.
Ik vind het zo erg dat ik haar niet heb kunnen vasthouden terwijl ze het finale spuitje kreeg. Zij was echt mijn katje geworden sinds ze zo op de sukkel was. Het is goed dat het gebeurd is, maar we zullen haar toch missen.

Vlak voor Kristof haar in de tuin begraven heeft.

Zestien en een half jaar geleden hebben we haar in huis gehaald. Schoonbroer had een nestje en wij vonden dat een poes wel in ons gezin paste. Zó schuw was ze, zó bang. Ze had haar eerste levensweken dan ook doorgebracht in een donkere garage, kreeg af en toe wat eten en een bakje drinken maar aandacht was er niet bij. De eerste tijd toen ze bij ons in huis was kroop ze helemaal in mekaar toen we haar probeerden te strelen. Wat wil je, het beestje kende dat niet. Na een tijd – en dat heeft best lang geduurd – werd ze beste vriendjes met manlief. Van mij moest ze niet zoveel hebben, van vrouwen in het algemeen niet eigenlijk. Dat is helemaal gekeerd toen ze begon te sukkelen. Ze was steeds meer in mijn nabijheid, kwam ook wel spontaan op mijn schoot zitten terwijl zij nooit een schootzitter was geweest.
Ik ben benieuwd hoe Zino zal reageren. Gaat hij haar missen? Gaat hij haar zoeken? We zullen het zien.

Auteur: MyriamC

vrouw / moeder / oma / levensgenieter / wereldreiziger / #foreveronvacation Mijn motto: YOLO!

11 gedachten over “Mop”

  1. Het arme beestje. Herkenbaar ook.Famke waste zich het laatste jaar niet zo vaak en ik begon ook vies van hem te worden. Af en toe waste ik hem met een washandje, dat vond hij erg fijn en daarna rook hij een stuk prettiger.

    Like

  2. Arm beestje, moeilijk hoor. Ik had het laatste met de mijne. Pas op dat het niet echt lijden voor haar wordt.Sterkte er mee.

    Like

  3. Ik kan me voorstellen hoe je je voelt. Je geeft zo een beestje nooit graag af. Dat zoiets dan ook moet gebeuren als je ver van huis bent he! Mop heeft een mooi leven gehad en dat heeft ze aan jullie te danken. Ik denk aan je! xx

    Like

  4. Ik ben niet erg sentimenteel, maar ik krijg een brok in de keel als ik je verhaal lees.We hebben het zelf ook al zo vaak meegemaakt met huisdieren. Ik kan me ook inbeelden dat je er liever had bij geweest, maar je kon het toch niet voorspellen dat dit zou gebeuren terwijl je weg was. Veel sterkte.

    Like

  5. Dank je wel allemaal voor jullie lieve woorden. Kristof heeft nog een foto van haar gemaakt, toen het al gebeurd was, net voor hij haar ging begraven. De dierenarts had haar weer mooi in een rondje op haar handdoek gelegd, zoals zij altijd lag.

    Like

  6. Wat verdrietig voor jullie. Het is zo moeilijk een huisdier te verliezen. Zestien jaar bij jullie in huis, dat is niet niks. Sterkte hoor!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.