Waarom?

Waarom moeten net nu die rellen uitbreken in Egypte? Het lijkt wel of onze vakantie ons niet gegund wordt. Het is nog wel dik zes weken, maar het betert er niet op. Nu ook in Sudan al betogingen. Misschien toch alvast op zoek gaan naar een alternatieve bestemming.

Ten Weyngaert

Gisteravond met vrienden gaan eten bij Ten Weyngaert in Schoten. Geen website, geen enkele site waar ik wat info kon vinden over dit restaurant. Ik weet dat het al jaren – minimum 40 jaar – bestaat. Het was vroeger eigendom van de warenhuisketen GB (nu Carrefour), maar die hebben het 20 jaar geleden of zo afgestoten. We wisten absoluut niet wat we konden verwachten. Onze vrienden hadden er al eerder gegeten maar de laatste keer was ook alweer een paar jaar geleden.

Het is een oude hoeve met rieten dak, binnen kan je echt tot in de nok van het dak kijken, wel kneuterig gezellig met het open haardvuur maar allemaal wel heel ouderwets. Zelfs de bediening was ouderwets want onze vrienden herinnerden zich de oudere dame en heren nog van toen zij daar voor ’t eerst gegeten hebben vlak nadat ze elkaar hadden leren kennen, nu exact 25 jaar geleden. Doordat de ruimte zo groot en zo hoog is was het er in het begin, ondanks dat het restaurant zo goed als vol zat, best wel koud. Gelukkig waren we erop voorzien. Oh ja, we waren weer bij de jongsten …

We kregen een ruime ronde tafel toegewezen. Er lag een lang rood kleed over, daarover een kleiner wit en korenbloemblauwe stoffen servetten . Ik vond het een vreemde kleurencombinatie. Er stond al een schaaltje olijven op tafel toen we binnenkwamen. Tijdens ons aperitief (1 x porto, 3 x cava) werd er een mandje afbakbroodjes op tafel gezet met een schaaltje boter. Ik hou niet zo van afbakbroodjes.

Ze werken hier met verschillende menuformules. Van maandag t/m zondag kan je hier kiezen voor het viergangen maandmenu à 37,50 euro. Je kiest dan je voorgerecht en hoofdgerecht van de kaart. Verder krijg je als tussengerecht de dagsoep en als dessert kan je kiezen tussen kaas, dame blanche en sabayon die, zoals het in zo’n ouderwetse gelegenheid past, in de zaal bereid wordt. Verder was er ook een all-in vismenu à 42,50 euro waarbij je kon kiezen tussen een zestal voorgerechten en een zestal hoofdgerechten. Met all-in bedoelen ze dat er een halve fles Chablis in de prijs inbegrepen is. In de week van maandag t/m vrijdag is er dan nog een weekmenu à 27,90 euro.
Uiteraard kan je ook van de kaart eten. Het is hier een zeer klassieke kaart, zoals je ze eigenlijk tegenwoordig nog maar zelden vindt.

Wij besloten tot het maandmenu waarbij manlief koos voor gebakken kalfszwezeriken in een of ander sausje, vriend had carpaccio, vriendin nam zwarte woudham met een slaatje en ikzelf zachtgerookte zalm met gesnipperde uitjes en peterselie.
De voorgerechten werden allemaal goed gesmaakt.

Als tussengerecht was er een kommetje tomatensoep. Deze soep kwam volgens mij regelrecht uit een blik. Vers was ze in ieder geval niet!

Als hoofdgerecht koos manlief voor lamskoteletjes met aardappelgratin en warme groenten, vriend en vriendin filet pur met peperroomsaus en frietjes en ikzelf nam de kabeljauwfilet dugléré met grijze garnaaltjes en pommes duchesse. Mijn vis was in ieder geval zeer lekker, net voldoende gepocheerd, en ook de saus was goed van smaak. De pommes duchesse waren wat aan de taaie kant. De overige tafelgenoten hebben hun hoofdgerecht ook met smaak opgegeten.

Als dessert kozen twee van ons voor de dame blanche en twee voor de sabayon. De sabayon werd lekker bevonden en aan een ijsje kan je nu eenmaal niet veel misdoen.

Bij deze maaltijd hebben we een Argentijnse Malbec gedronken. Een lekkere wijn, wel vrij vol van smaak, die mij zelfs bij mijn vis goed gesmaakt heeft. Eerlijkheidshalve vermeld ik er even bij dat de juiste combinatie wijn/spijs mij kan gestolen worden.

Toen we onze koffie en thee en pousse cafés bestelden werden er hier en daar al wat lichten gedoofd. Een subtiele wenk dat het bijna tijd was het pand te verlaten.

We hebben gezellig gebabbeld, we hebben ook gegeten al was dat op zich geen hoogvlieger. We zijn ondertussen een ander soort keuken gewend die ons toch beter blijkt te bevallen. In ieder geval hebben we al met onze vrienden afgesproken dat we volgende keer naar De Jagersrust gaan om ons eens lekker culinair te laten verwennen.

Memories

Bij het zien van de jeugdfoto van Agnes ben ik wat gaan zoeken en vond deze foto op de PC. Ik weet niet precies hoe oud ik was (16?), maar ik was wel helemaal bij de tijd met mijn broek met olifantenpijpen. Dat ik rood durfde dragen in die tijd, dat verwondert me zeer. Ik was zo’n verlegen meisje en een rooie broek … het valt wel op.
En dan die krullenkop (helemaal naturel) die ik altijd zo verafschuwd heb. Die was er de schuld van dat ik nooit mijn haar lang kon laten groeien. Lang haar moest namelijk heel sluik zijn, en dat kon ík wel vergeten.
Blijkbaar zat de liefde voor de zee er toen al in, gezien ik op een balustrade aan de rand van het strand zit. Verder kan ik me absoluut niet herinneren wanneer die foto genomen is. Tijdens een vakantie met het gezin? Een schoolreisje?
Sweet sixteen … waar is de tijd?!

Oneerlijke praktijken

Voor ons uitstapje naar Zaandam of omstreken had ik de prijs opgevraagd bij een B&B in de buurt. Het zag er op de foto’s wel netjes uit, maar de prijs was ook navenant. Honderdvijfentwintig euro voor een kamer met douche weliswaar maar ZONDER toilet. Geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om voor een kamer zonder minimum comfort zoveel geld neer te tellen. Er was ook een kamer met douche en toilet voor honderdvijfennegentig euro. Dat vind ik te veel voor zomaar een onverwacht uitstapje. Ik heb de uitbater dan ook vriendelijk bedankt en hem gezegd dat de prijs boven ons budget lag. Nog geen uur later kreeg ik al een mail terug. Wat we dan wel wilden betalen voor de kamer met eigen sanitair. Hij kon ons bod wel tegemoet komen. Hallooo! Dat heb ik nu nog nooit gehoord. En voor mij hoeft het op die manier ook niet want stel dat we de duurdere kamer wel genomen hadden, dan zouden we nu dus veel te veel betaald hebben. Oneerlijke praktijken noem ik dit.

Toeval?

Op onze 34ste huwelijksverjaardag in september vorig jaar lag manlief in het ziekenhuis. Op zijn eigen 57ste verjaardag gisteren hebben we de halve namiddag doorgebracht in de wachtzaal van een orthopedist. Toeval? Ik vraag me af wat het volgende gaat zijn!

Gisteren dus – ondanks een afspraak – meer dan twee uren moeten wachten tot het eindelijk onze beurt was bij de orthopedist. Nu ja, de man heeft een hele goede naam en schijnt zeer kundig te zijn in het oplossen van schouderproblemen. Dat wachten nemen we dan maar op de koop toe. Manlief ging eigenlijk voor een second opinion. Je laat je tenslotte niet zomaar bij de eerste de beste aan beide schouders opereren. Na het bekijken van de laatste foto’s en MRI kwam deze arts toch tot dezelfde conclusie: opereren. “We gaan grote kuis doen in uw schouders” zo formuleerde hij het. “Een kijkoperatie, niet zwaar op zich, maar wel een zware en lange revalidatie”. Maar hij garandeerde wel dat manlief daarna weer voor een tijd pijnloos door het leven kan. “Laat het even bezinken”, zo zei hij nog.

Lang bedenktijd had manlief niet nodig. Altijd pijn hebben is geen optie, dus er wordt asap geopereerd.