Strijk

Ik zit al een hele week tegen een mand strijk aan te kijken. D.w.z. als ik voorbij de wasmachine loop. Mijn hoofd omdraaien helpt niet, want ik weet gewoon dat die mand daar staat. Vanmiddag zou het zover zijn. Niet dus! Eerst kreeg ik bezoek van de aannemer die binnenkort nog wat kleine karweitjes komt opknappen. Hij was amper weg toen mijn vriendin aanbelde, met haar kleinzoontje in de wandelwagen. Ze kwam niet binnen vanwege geen tijd. Na een dik half uur stonden we nog aan de voordeur, ik helemaal verkleumd. Toen had ik geen zin meer in de strijk en heb ik in plaats daarvan een lekkere appeltaart gebakken.

Jeugdige onstuimigheid

Een paar weken geleden is er bij ons in de buurt een meisje aangereden op een (zeer slecht verlicht) zebrapad. De dader pleegde vluchtmisdrijf en het meisje is enkele dagen nadien overleden. Mijn jongste neefje kende het meisje en was zeer aangedaan van het gebeurde. Zo is hij onder andere op zijn school gaan vragen of er een minuut stilte gehouden mocht worden om haar te gedenken. Dat mocht.

Gisteren is de dader opgepakt, dankzij een garagist die de auto herkende en de politie verwittigd heeft. De man dacht dat hij een vast obstakel geraakt had, en is toen maar doorgereden. Nadat hij de berichten op radio en TV hoorde durfde hij zich niet meer te gaan aangeven. Hij riskeert zeven jaar gevangenisstraf en tien jaar rijverbod.

Op het Facebook profiel van mijn neefje lees ik hoe erg het die jongens allemaal aangrijpt. Ze wensen de dader van alles en nog wat toe. Een kleine greep uit de reacties:
“Zeven jaar is geen straf …”
“Inderdaad, doodstraf ja …”
“Laat die gast vrij op een plaats waar allemaal kennissen zijn van Sophie en hij zal weten wat een straf is …”
“DOODSTRAF …”
“Voor mij heeft die gast geen recht meer op iets, echt …”
“Meneer dacht dat het een paaltje was … biggest bullshit I’ve ever heard!”

Ik kan het ze niet kwalijk nemen dat ze in hun jeugdige onstuimigheid alleen maar oog hebben voor het slachtoffer. Natuurlijk is het vreselijk wat er gebeurd is, en die man had zich inderdaad moeten aangeven. Ik denk dat hij wel zijn leven lang spijt zal hebben dat hij dat niet spontaan heeft gedaan. Iemand overhoop rijden doe je toch niet expres, mag ik aannemen.

Appels


Ik ben van mezelf geen fruiteter maar dankzij manlief, die iedere avond twee stukken fruit schilt en in partjes snijdt, ben ik nu wel verslingerd aan lekkere appels. Vooral Jazz heeft mijn voorkeur. Ik kan ze bij ons in België niet vinden, maar ik rijd er met graagte even voor naar de AH in Nederland. Een goeie runner-up is Kanzi. Allebei heel smaakvolle, harde, sappige appels met een fijn aroma.

Moeders & dochters

Vanavond ben ik met mijn vriendin en mijn moeder uit eten geweest. Vele jaren lang hielden we op geregelde tijdstippen moeders & dochters etentjes. Zij en haar moeder, mijn moeder en ik. Haar moeder (oma) is helaas in oktober 2009 overleden. Dat hoort nu eenmaal bij het leven.
Desondanks hebben we gezellig gebabbeld en lekker gegeten bij Miam Miam. En we gaan dat nog heel vaak overdoen.

Zino

Vanavond met Zino bij de dierenarts langs geweest voor zijn jaarlijkse vaccins. Meteen maar gezegd dat ook hij volledig blind is. Het is geen erfelijke kwestie in dit geval. Zijn bloeddruk is gewoon torenhoog. Drie keer gemeten en drie keer tussen de 25 en de 28 terwijl 12 à 14 normaal is. Het beestje was natuurlijk heel gestressd wat sowieso al een stijging van de bloeddruk geeft. Eerst in de draagmand, dan een rit in de auto en dan in een vreemde ruimte. Moet allemaal niet prettig zijn als je geen steek ziet. Enfin, de dierenarts vermoedt dat zijn bloeddruk in realiteit toch rond de 22 ligt, veel te hoog in ieder geval. Zino moet aan de pillen dus, want die hoge bloeddruk is veel te belastend voor zijn nieren en zijn hart. En we willen nog lang van hem genieten. We zijn benieuwd of het zal lukken … zo’n viesneus als hij is.

Zon

Ik zit boven in mijn kantoortje, klein maar gezellig, en ik geniet van de warme zonnestralen die mijn lijf beroeren. Helaas heb ik de rolluiken ietsje naar beneden moeten laten, want de zon scheen pal in mijn gezicht. Niet zo handig als je aan de PC aan ’t werken bent. Nu ja, werken???

Conditie

Ik heb voor het eerst na de winter mijn stalen ros van stal gehaald en een ritje naar de bakker gemaakt. Ocharme 6 km in totaal. Het fietsen zelf ging wel, dankzij het duwtje in de rug, maar ik had zo’n tekort aan adem. En hoesten onderweg! Die inspanningsastma moet toch ernstiger zijn dan ik altijd had gedacht. En door een hele winter niet te bewegen is het er niet beter op geworden. Ik moet regelmatiger gaan fietsen, ook al zal ik niet altijd zin hebben. Het moet gewoon.