Rotterdam


Op de laatste dag van manlief zijn week verlof besloten we om een dagje Rotterdam te ‘doen’. Eigenlijk is het zo dichtbij en buiten twee keer gaan eten met foodie-friends ken ik de stad helemaal niet. Manlief was er zelfs nog nooit geweest.

Wat een aangename verrassing! We kennen natuurlijk allemaal de Erasmusbrug en de kubuswoningen van op foto’s, maar er is zoveel meer. Architecturaal is Rotterdam bijzonder interessant. Op bepaalde plekken in de stad waan je je, met een beetje verbeelding, in Manhattan.

Ook zijn er nog fraaie stukjes oude(re) stad te zien, in het Scheepvaartkwartier bijvoorbeeld, en in Waterstad.

Ik had van een internet kennis een heleboel tips gekregen en zelf ook wat voorbereidend werk gedaan. We hebben de Splashtour gedaan (met een amfibievoertuig door de stad en in de Maas) en de stadswandeling ‘Rondje Rotterdam’. In totaal zijn we toch een hele dag zoet geweest.

Natuurlijk zat er ook een lunch in de planning. Op aanraden van foodie-friends A. en Y. had ik gereserveerd bij Zeezout, een visrestaurant in het Scheepvaartkwartier. Zeezout is een klassiek restaurant. Het trekt voornamelijk een zakelijk publiek had ik de indruk, en verder zaten er wat oudere koppels … zoals wij dus. De tafels – die wel vrij dicht bij elkaar staan wat toch wel storend is voor de privacy – waren met wit linnen gedekt en er stond alvast een schaaltje fleur de sel en een schaaltje, ja zeezout natuurlijk, op tafel. De gebruikte kleuren in het restaurant zijn wit (muren, linnen) en olijfgroen (comfortabele (arm)stoelen). Rustig en stijlvol. Wat mij stoorde in dit interieur waren de grote kunstbloemstukken voor de ramen.

We werden naar een tafeltje bij het raam begeleid. Al snel werd er een bordje gebracht met twee sneetjes zuurdesembrood, een glaasje ansjovismayonaise, een glaasje sjalottenolie en twee kaasstengels. De ansjovismayo was bijzonder lekker, alsook het zuurdesembrood. De sjalottenolie kon me niet zo bekoren. En kaasstengels zijn kaasstengels. Niks mis mee, maar niet echt bijzonder. Er werd ons gevraagd wat we wensten te drinken. We wensten een fruitige witte wijn en die kregen we ook. Een eenvoudige maar lekker fruitige Ménard, Côtes de Gascogne (sauvignon blanc).

De amuse werd gebracht: een schaaltje met een salade van komkommer en gerookte paling, overdekt met een crème van mierikswortel. De combinatie komkommer/gerookte paling was erg lekker en de mierikswortelcrème was zacht van smaak. Een fijn beginnetje.

En toen kregen we de kaart pas. Of eigenlijk kregen we de kaart in eerste instantie niet maar kwam de ober ons vragen of de chef voor ons een verrassingsmenu mocht bereiden en hoeveel tijd we hadden om te lunchen. We hadden de tijd aan onszelf maar we wilden het lunchmenu (voorgerecht, hoofdgerecht, dessert of koffie) en dat werd ons toegelicht. We nemen meestal het lunchmenu als we over de middag ergens gaan eten, op die manier kunnen we goed vergelijken waar het goed toeven is.

Al snel werd ons voorgerecht opgediend, met witte handschoenen. Ik ben hier geen fan van. Maar goed, voorgerecht dus: tempura van lijngevangen schelvis op een bedje van zeekraal, met een schaaltje currysaus en een schaaltje hoisinsaus erbij. Verder in een apart doosje een tempura van garnaal (een gewone scampi, geen nobashi) op een bedje van noedels in een sojasausje. De schelvis was heerlijk zacht van smaak en het tempurabeslag was dun en zeker niet overheersend. De currysaus was lekker, niks meer en niks minder. Hoisinsaus is niet mijn ding. Past beslist niet bij mijn smaakpapillen. Grappig was het doosje met de noedels en de garnaal. De garnaal was perfect gegaard en was erg lekker zo samen met de noedels.

Wijn en water werden nog eens bijgeschonken en ons hoofdgerecht verscheen: op de huid gebakken doradefilet met een compote van wortel, wilde spinazie, bovenop een schilletje zoetzure wortel, omringd door een lepel kalfsjus en sinaasappelolie. Wat was dit een heerlijk gerecht, en dit vooral dankzij de sinaasappelolie.

Bij ons menu konden we kiezen tussen dessert of koffie, maar wij wilden allebei. Eerst kwam uiteraard het dessert, een dessert in twee delen: gecarameliseerde peer met crumble van pistache en perencrème, op het bordje ernaast een quenelle vanilleijs met enkele toefjes caramel en een crumble van bastognekoeken. Ik had eerst het ijs gegeten wat lekker romig was. Daarna de gecarameliseerde peer. Lekker maar wel heel zoet. Gelukkig zat er nog wat water in de fles.

Bij de koffie (koffieservies zagen we nadien op de rekening) kregen we een glaasje café glacé. Ik dacht altijd dat koffieservies koffie was met een hele resem friandises. Niet dat we daarop zaten te wachten want we waren meer dan voldaan, maar op deze manier was het wel erg dure koffie.

We hebben hier goed gezeten en lekker gegeten voor een aanvaardbare prijs.

Dat was onze dag in Rotterdam. Een fijne afsluiter van een week verlof.

Auteur: MyriamC

vrouw / moeder / oma / levensgenieter / wereldreiziger / #foreveronvacation Mijn motto: YOLO!

3 gedachten over “Rotterdam”

  1. Ja Myriam, wat erg toch die tafels bij Zeezout. Dat was voor mij echt de reden om niet meer te gaan, behalve dan als je buiten kan eten.Iedereen klaagt hierover ( ook op Iens)en dat moet dan toch een reden zijn om de opstelling daar eeens te veranderen.Nogmaals, fijn dat je zo genoten hebt van \”mijn\” stad. Hoewel ik er steeds minder kom…en als ik er dan eens kom ben ik altijd verbaasd dat er weer nieuwe gebouwen/torens bij zijn gekomen. het was en blijft een stad in ontwikkeling

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.