Heston Blumenthal rules!

Van de week las ik op een forum hoe je écht krokante frietjes kan bakken, naar een recept van Heston Blumenthal. Wij houden veel van onze nationale trots, maar mijn frietjes zijn nooit echt krokant. ’t Is te zeggen, ze zijn krokant tot ze goed en wel op het bord liggen en dan worden ze heel snel heel slap.

Ik dacht, het is het proberen waard en zo geschiedde. Het resultaat was een schaal vol heerlijke goudbruine frieten, zacht van binnen en krokant van buiten. Nooit zullen er hier nog slappe frieten op tafel komen.

Ik geef voor het gemak maar even het recept mee:

  • bloemige aardappelen schillen, wassen en in staafjes snijden
  • frieten 10 min. in water laten rusten zodat het zetmeel eraf gaat
  • water aan de kook brengen, frieten toevoegen, terug aan de kook brengen en de frieten zonder zout ongeveer 5 min. zachtjes laten koken (kooktijd hangt af van het aardappelras)
  • frieten afgieten en uitstrooien op een vlakke (bak)plaat en in de koelkast volledig laten afkoelen
  • een eerste keer bakken in olie van 130° zonder ze te laten kleuren
  • opnieuw volledig laten afkoelen
  • een tweede keer bakken op 180° tot ze goudbruin en knapperig zijn

Smakelijk eten!

Jagersrust

Het is weer Restaurantweek, en vandaag waren we te gast bij Restaurant Jagersrust. We hebben weer genoten van alle heerlijkheden. Omdat een foto vaak meer zegt dan duizend woorden (met andere woorden, omdat ik een beetje lui ben) deze keer een fotoverslag.
Voor de volledigheid: de wijntjes vandaag waren een witte bourgogne bij de visgerechten: Cuvée Henry de Vezelay, en een rode Arboleda uit Chili.

Amuses:
rolletje carpaccio met wat groen, pijnboompitjes en oude Reypenaer en een warm tomatensoepje met basilicumschuim

Voorgerecht:
terrine van zalm, tomaat, dragon & garnalen / garnalenkroketje / gravad lax / tomaten vinaigrette / aïoli

Tussengerecht (extra):
gewokte scampistaartjes / risotto / saffraansaus / mosseltjes

Hoofdgerechten:
tarbot met knolselderijpuree / groene kruidensaus / wortel / poftomaatjes / gestoofde prei
rosé gebakken hertenfilet / bloedworst / seizoensgroenten / saus met rozemarijn

Pré-dessert amuse:
smoothie van sinaasappel en rode vruchtenschuim

Dessert:
passievruchtenmousse / bramensorbet / ananas / spongecake met limoen / vanillecrème

De koffie hebben we op het terras genomen, de zon was weer heerlijk gaan schijnen. Toen kregen we ook nog een telefoontje van zoonlief waar we zaten. Hij en zijn meisje hadden een dagje verlof genomen en waren aan een fietstocht bezig die – heel toevallig – voorbij de Jagersrust kwam. We hebben dus nog gezellig samen met hen wat gedronken.

Varelli en zo

Vandaag nog eens naar de stad geweest. Was dat een tijd geleden! Parkeerplaats vinden was een regelrechte ramp. We waren vóór drie uur in de stad en het was bijna vier uur toen we eindelijk een plaatsje vonden in een van de parkings. En dan begon de strijd om een vrije tafel op een terras, wat al een even grote ramp was. Het mooie weer had blijkbaar half België en Nederland naar buiten gelokt. Uiteindelijk toch een tafeltje gevonden, in de schaduw maar dat vond ik niet erg want het was best heel warm in de zon.

Daarna wat door de straten geflaneerd en me nog maar eens bedacht wat een mooie stad Antwerpen is. Bij de Nespresso winkel hebben we ons laten adviseren in verband met de aankoop van wat verschillende soorten koffie. We hebben vijf soorten mee waarvan de vriendelijke dame wel dacht dat ze ons zouden bevallen. We zien wel.

Om zes uur waren we afgesproken met ‘de kinderen’ (vlnr Sofie, Kristof, Charlotte, Marieke) om te gaan eten bij Mezze Café Varelli. Genoten van het jonge gezelschap en ook van de lekkere hapjes en de heerlijke wijn (Mikros Vorias). Het was nog redelijk vroeg toen we het restaurant verlieten (helaas wordt er hier in het weekend ook met twee seatings gewerkt) en het was nog goed buiten, dus hebben we nog een rondleiding ‘Antwerpen by night’ gegeven langsheen de bekendste gebouwen in de oude stad. Nadien nog een laatste drankje genuttigd bij De Pelgrom. Charlotte is altijd zo dankbaar. Ze vond het heerlijk om zo met zijn allen door de stad te lopen. Het was ook heel aangenaam. Best nog wel druk, maar niet meer zo over de koppen lopen als deze namiddag. Kortom: het was een fijne dag.

Nespresso

Sinds korte tijd ben ik de trotse bezitter van een Nespresso apparaat, type Citiz in de kleur grafiet, dit voor de volledigheid. Ik heb er best wel wat achter moeten zagen want manlief was moeilijk te overtuigen. De Senseo was toch nog niet versleten? En is dat wel lekkere koffie?

Ik heb ze allemaal geproefd, op de décaféinés na want daar krijg ik maagpijn van, en ik moet bekennen dat ik de meeste van de Nespresso koffies niet lekker vind. Veel te bitter en/of te hard gebrand. Manlief heeft dus eigenlijk gelijk gehad.

Misschien bieden de cupjes van Douwe Egberts wel uitkomst, en vind ik daar wel mijn gading. En anders is het het zoveelste huishoudtoestel dat bijna ongebruikt in de kelder verdwijnt. Jammer, maar het is niet anders.

Shalom!

Vandaag zijn we ondergedompeld in de Joodse cultuur. We hebben met een gids van Antwerpen Averechts een wandeling gemaakt in de Joodse wijk in Antwerpen. Ik ben van mijn 11de tot mijn 21ste in Antwerpen op school geweest en heb er nadien ook nog verschillende jaren gewerkt. De Joden zijn best heel nadrukkelijk aanwezig in de stad en toch weet je van die mensen helemaal niks. Daar is dus vandaag verandering in gekomen.

Het was een heel interessante kennismaking met de cultuur en de gewoonten van deze toch wat vreemde vogels met hun pijpenkrullen. Ik vond de groep eigenlijk te groot (19 pers.) voor één gids maar gelukkig was er ook een gids-in-opleiding bij die zelf vier jaar Jiddish heeft gestudeerd en, net zoals de ‘officiële’ gids, heel onderlegd was in de Joodse cultuur.

Zo leerden we o.m. dat er in Antwerpen vooral chassidische joden wonen. De chassidim zijn joden die uit Oost-Europa – meestal Polen – afkomstig zijn. Ze zijn te herkennen aan hun zwarte kledij, lange baarden en pijpenkrullen. Hun vrouwen herken je vooral aan de pruik die ze op hun hoofd hebben en zijn meestal met een kinderwagen op pad met nog een aantal peuters aan de hand. De meeste chassidim hebben veel tot zeer veel kinderen, omdat ze zich ook op dit vlak houden aan de wet van de Thora. De meeste gebods- en verbodsbepalingen (613 in totaal!) slaan op een kosjere keuken, het gebruiken van bepaalde rituelen in de loop van een etmaal, kuisheidswetten en ethische voorschriften. De chassidim leven in gemeenschap en beperken vrijwillig hun omgang met andere joden en buitenstaanders om zo hun cultuur en hun geloof te bewaren.

Als ik er goed over nadenk is dit eigenlijk een heel gemakkelijke vorm van geloof: je volgt de wetten en de regeltjes en je hoeft verder zelf nergens over na te denken.

In de synagoge werden we met de nodige humor onderhouden door een Joodse dame van middelbare leeftijd. Zij beantwoordde enthousiast al onze vragen i.v.m. de thora en de talmoed, kleding- en eetvoorschriften, waarom mannen drie keer per dag moeten bidden en vrouwen niet, enz. maar op moeilijke of lastige “waarom …” vragen antwoordde ze steevast met “omdat het zo is”, of “omdat god het zo wil”. Een Jood gaat nooit in discussie, dat had onze gids ons verteld en dat was ook zo.

’s Middags, het was ondertussen al bij twee uur, hebben we – na de nodige uitleg – koosher gegeten bij Hoffy’s. Ik had verwacht dat we wat speciale dingetjes zouden eten, maar het was eigenlijk heel gewoon. Een stukje kip met wat rijst en rozijnen en een zoetig sausje als voorgerecht, zalm met een rösti, een stukje zoetige groententerrine en een bolletje aardappelpuree als hoofdgerecht en soja-ijs met vers fruit als dessert. Een tegenvaller dus. Gelukkig dronk het iets te zoete wijntje wel lekker weg.

Na het eten hebben we nog even letterlijk en figuurlijk stilgestaan bij het Monument voor Gedeporteerde Joden en tot aan het Stadspark gewandeld en nadien langs de diamantwijk die al lang niet meer in handen is van Joden, maar bijna helemaal ingepalmd door Indiërs.

Het was een leerzame dag, heel interessant, maar ook heel vermoeiend zowel voor de benen als voor het hoofd. Je krijgt zoveel informatie te verwerken op korte tijd, soms ook best wel zware kost. Ik moet het allemaal nog even laten bezinken.

Wagyu beef


Ik sta daarnet bij de beenhouwer, zie ik dat hij Wagyu beef in zijn toonbank heeft liggen. Prijskaartje: 138 euro per kilo. Nu weet ik wel dat Wagyu runderen een speciale behandeling krijgen waardoor hun vlees supermals zou zijn, en ik heb geloof ik op restaurant wel eens een stukje gegeten, maar ik vond het er rauw absoluut niet smakelijk uitzien. Het is helemaal dooraderd met vet. Als je dat van een gewoon rund in de toonbank zou leggen zou niemand het moeten hebben, maar omdat er nu toevallig Wagyu op staat wil de consument er wel 138 euro per kilo aan uitgeven.

Mijn beenhouwer wordt stilaan een elitaire beenhouwer heb ik de indruk. Gewoon Belgisch wit-blauw rund verkoopt hij al niet meer, idem voor ‘gewoon’ varkensvlees. Dat is nu van The Duke of Berkshire, Duroc d’Olives of Livar. Vijftig procent duurder dan het gewone en ik vind het vlees echt niet lekkerder. Het is mij ook veel te vet.

Ik moest maar eens op zoek gaan naar een andere beenhouwer en deze houden voor zijn gehakt, want dat is gelukkig nog wel heel lekker.