Een herfstige ZONdag

Herfstige en winterse zondagen brengen wij meestal thuis door. In de voormiddag doet manlief zijn zondagse rit met zijn fietsclub en ik strijk wat of hou me bezig met mijn taken voor de Spaanse les. In de namiddag kijken we – zoals echte gepensioneerden – naar het veldrijden.

Niet zo vorige zondag. We zouden iets samen doen want we hadden elkaar de dagen voordien nauwelijks gezien. Zoonlief had zijn vader namelijk twee dagen opgeëist (nu ja, vriendelijk gevraagd, dat wel) om te komen helpen in diens huis.

Met zo’n prachtig zonnig weer als afgelopen zondag moeten wij nooit ver zoeken waar we onze dag gaan doorbrengen: naar Domburg voor een flinke wandeling in de duinen! Maar eerst even de webcam checken, want in België/Nederland weet je ’t nooit met het weer. Het zag er prima uit.

We waren nog maar goed en wel op de autostrade toen de zon volledig verdween in de mist. Opnieuw de webcam geconsulteerd en ook in Domburg was er geen zon meer te bespeuren.

Webcam Domburg

Wat nu? We gaan geen 90 km rijden om in de mist te gaan wandelen, terwijl bij ons de zon schijnt. Het moet wel plezant blijven.

‘Gij hebt toch een nieuwe boodschappenmand nodig, als we nu eens naar de Vogelenmarkt (Vogeltjesmarkt voor de Nederlanders) reden’ opperde mijn wederhelft. Ik dacht nog ‘waar haalt hij het?!’. In de zomer gaan we regelmatig naar de vreemdelingenmarkt op zaterdag, maar de Vogelenmarkt was wel héél lang geleden (as in: 30 jaar of zo)!

En druk dat het was in Antwerpen. Vooral onze noorderburen waren goed vertegenwoordigd. Ik had geen idee dat de markt nog altijd zo populair is. En al helemaal niet dat er nog échte vogels (en andere kleine dieren) verkocht worden. Was het niet verboden om dieren op een openbare markt te verhandelen?

Vogelenmarkt

Enfin, een boodschappenmand heb ik niet gevonden en wij zijn eigenlijk geen ‘markters’, dus we waren er snel uitgekeken. Na de lunch hebben we nog wat gewindowshopped bij winkels die geen spek voor onze bek zijn, nog wat foto’s getrokken en – geheel per toeval – langs Aux Merveilleux de Fred gepasseerd en wat mini merveilleuxkes meegenomen voor thuis.

En dan maar klagen over mijn traag metabolisme … 😉

Window shopping, geen spek voor onze bek
Aantwaarpe is ’t stad en de rest is parking’ 😉

Metabolisme

Het is nog maar eens bewezen dat mijn echtgenoot een veel sneller metabolisme heeft dan ik.

Na zijn twee dagen dieet was hij meer dan een kilo kwijt. Ik heb (kleinere porties van) hetzelfde gegeten (mijn bord soep bij de avondmaaltijd niet te na gesproken) en bij mij scheelde het geen gram.

Een scenario dat mij een déjà vu bezorgde. Een jaar of vijftien geleden heb ik een jaar gedieet. D.w.z. gewoon goed op mijn eten gelet, niet gesnoept en nauwelijks alcohol gedronken. Mijn man was solidair. Bij hem vlogen de kilo’s eraf, bij mij ging het mondjesmaat (al ben ik toen op één jaar tijd wel 18 kilo kwijtgeraakt, dit geheel terzijde). En bij hem hoeft er helemaal niets af. Hij weegt nog altijd hetzelfde als toen we trouwden. Ik daarentegen…

*Rant*

Het is gewoon niet eerlijk verdeeld in de wereld. Met niks.

*Rant over*

Maar wat belangrijker is: de uitslag van zijn onderzoek was goed al zijn er toch enkele biopten genomen om microscopische colitis uit te sluiten. Resultaat over een week.

Ondertussen heeft hij de amandel-perentaart die ik gebakken had al helemaal verorberd. En ze was lekker, zei de snoeper.

Vrij van dienst

De volgende twee dagen tover ik geen lekkere maaltijd uit mijn keuken. Ik ben even vrij van dienst.

Manlief moet overmorgen naar het ziekenhuis voor een coloscopie en moet daarom een paar dagen diëten. Geen groenten, geen fruit, geen aardappelen en geen vlees. En nog wat andere dingen die hij lekker vindt.

Ik weet niet of het allemaal zo nauw steekt, want er staan wat tegenstrijdigheden op het infoblad van het ziekenhuis. Aardappelen mag niet, aardappelpuree wel. Vreemd, aardappelpuree maak ik nochtans met aardappelen.

Mijn volgzame en punctuele man neemt het risico niet: geen aardappelen dus. Ook geen puree. Hij heeft besloten om twee dagen wit brood te eten met smeerkaas.

Vreemd om straks niet een paar uren in de keuken te staan, want na 43 jaar huwelijk geraak je zó gewend aan de vrijwel dagelijkse trenot van eten klaarmaken. Én bovendien doe ik dat ook graag. Maar om nu voor mij alleen te gaan koken, dat gaan we niet doen.

Vanmorgen zat hij een beetje triestig te kijken boven zijn witte boterham met honing want zijn dagelijks ontbijt met home-made granola is ook uit den boze.

Maar dat is allemaal niet belangrijk. Het enige wat telt is een goede uitslag. Daar gaan we voor. 100%.

Partners

Deze las ik op Facebook.
Grappig bedoeld maar in ons geval is dat ook écht zo.
Drie keer raden wie bij ons partner 1 en partner 2 is.
Juist … Ik ben partner 1.

Vóór onze reis naar de Costa del Sol in oktober kreeg ik volgende vraag:

Hij: In welke plaats in Mallorca ligt het appartement dat wij gehuurd hebben?

Ik: DUH?!?!?! Mallorca??? Wij gaan helemaal niet naar Mallorca!!!

Hij: Ah nee? Waar dan wel?

En dat is niet de eerste keer. Ik begin me oprecht zorgen te maken over manlief zijn geestelijke gezondheid. 🙄

Al is het blijkbaar een vrij ‘normale’ situatie aan de reacties op FB te lezen.

Ik was er in ieder geval niet blij mee en verweet hem dan ook desinteresse. Wat het volgens hem helemaal niet was. Hoe kwam ik daar nu weer bij?

Ja, hoe dan?

😤

Hip hip hip, HOERA!!

Onze Kleine Man is jarig!
Al twee jaar mogen we genieten
van zijn lieve lach
van zijn guitige capriolen
van de nieuwsgierigheid waarmee hij de wereld verkent
van zijn kusjes, knuffels, high fives en vuistjes
van zijn dance moves als er muziek op staat
van dat mondje dat maar blijft ratelen
van losse woordjes die zinnen worden
van zijn pruillip als hij zijn goesting niet krijgt …
Het is feest.
Hip hip hip, HOERA!