Mini me

Ik zag dit vragenlijstje bij diverse andere bloggers en ik ga proberen om het zo goed mogelijk in te vullen, al zijn de herinneringen aan mijn kindertijd al heel erg vervaagd. De vragen waarop ik het antwoord schuldig moet blijven heb ik eruit gelaten.

In welk jaar ben je geboren?
Op een donderdagmiddag in de zomer van het jaar 1954.

Heb je foto’s van jezelf van toen je jonger was?
Massa’s. Als oudste kind van mijn ouders en als oudste kleinkind van mijn grootouders langs beide kanten was er altijd wel een reden om foto’s te nemen van dat wonderkind.

Naar de kapper om de froufrou bij te knippen … daar deden we toen niet aan

Welke tv-shows keek je als kind?
Ik weet niet meer vanaf wanneer wij thuis een TV hadden. Ik herinner me nog wel dat onze buren daar eerder mee waren dan mijn ouders en dat ik soms daar ging kijken. Het Manneke, Kapitein Zeppos, Johan en de Alverman keken wij, waarschijnlijk omdat er niets anders was, want die series waren niet echt mijn genre. Wat ik echt heel graag gezien heb is Ja zuster, nee zuster op de Nederlandse TV. En toen ik wat ouder was de grote Nederlandse TV shows. En het Songfestival natuurlijk!

Wat wilde je worden als je groot was? En wil je dat nog steeds worden?
Ik denk niet dat ik daar mee bezig was toen ik kind was. Eens ik mijn studiekeuze bepaald had, was het duidelijk dat het iets met talen en steno/dactylo moest zijn. Dat waren mijn lievelingsvakken op school.

Wat was je favoriete speelgoed toen je een kind was?
Mijn fiets, mijn rolschaatsen, mijn badmintonracket. Als het maar iets was om buiten mee te spelen. In tegenstelling tot mijn twee jaar jongere zus was ik meer een halve jongen.

Wat is het meest gênante dat je ooit gedaan hebt als kind?
Onze buurman, een man die heel plat het plaatselijke dialect sprak, stuurde me eens naar de winkel om een pakje ‘tisternej’. Ik kon het al amper onthouden, maar toen ik het vroeg aan de winkelier moest hij eens heel hard lachen. Hij wist ook direct wie deze grap van ‘het is er niet’ met mij had uitgehaald want ik was niet het eerste slachtoffer. De cent die de buurman mij had meegegeven mocht ik gelukkig wel houden, maar ik heb mij lang heel beledigd gevoeld.

Wat was het grappigste waar je je ooit als verkleed hebt met Carnaval/Halloween
Daar deden we in mijn kindertijd nog niet aan. We hadden wel de jaarlijkse processie van onze parochie. Elk jaar werden er kinderen geselecteerd om mee te lopen in de processie. Zo heb ik een keer de ereplaats veroverd. Ik droeg een lang wit kleed, een blauwe fluwelen lange mantel met een witte hermelijnen kraag en ik liep helemaal eerst in de processie, geflankeerd door mijn gevolg, in net een minder mooie outfit. Zo fier als een gieter was ik dat ze mij gekozen hadden!

Zijn er speciale dingen die je hebt bewaard van toen je een kind was?
Neen. Buiten de foto’s die mijn moeder heel zorgvuldig voor elk van haar kinderen in een mapje had gestopt heb ik niets meer uit mijn kindertijd.

Wat is het engste dat je je kan herinneren wat je hebt meegemaakt als kind?
Een meisje in mijn klas (tweede leerjaar) dat gestorven was en de non die beeldend vertelde hoe eerst het kind haar voetjes koud waren geworden, en dan de rest van haar lichaam. 59 jaar geleden, maar nooit vergeten.

In welke opzichten is de wereld nu anders dan toen je een kind was?
‘De wereld’ is totaal anders. Ik was een onderdanig en onmondig kind. Kinderen van nu zijn totaal anders! Ik sta soms met open mond te kijken als ik kinderen van pakweg een jaar of acht een uitleg hoor doen. Dat kan ik alleen maar toejuichen zolang die kinderen niet in kleine betweters veranderen.
In ons gezin zorgde moeder voor het huishouden en vader verdiende de kost. Wij, kinderen, werden zeer beschermd opgevoed. Kinderen werden als kinderen behandeld. Er werd thuis niet gesproken over heikele onderwerpen zoals sexualiteit. Kinderen kwamen nog uit bloemkolen, bij wijze van spreken terwijl er nu ouders zijn die hun jonge kinderen een (thuis)bevalling mee laten beleven. Of dat nodig is, dat is een andere vraag.
En hoewel mijn ouders niet superstreng waren, was moeders/vaders wil toch wel wet. Kinderen van nu hebben in alles veel meer inspraak en mogen ook zelf over dingen nadenken. Dat vind ik alleen maar positief.



Et c’est reparti

Ja hoor, we zijn terug vertrokken. Het nieuwe normaal is begonnen.

Donderdag hebben we gefietst – even toch voor de regen ons verraste – en hebben we onze eerste lunch gedaan op Belgische bodem. Eerder in de week waren we al burgerlijk ongehoorzaam geweest en hadden we een paar keer geterrast over de grens.

Vrijdag heb ik mijn BFF in mijn bubbel toegelaten. Weer eens als vroeger gekoffiekletst. Eerst in de tuin tot het begon te druppelen, daarna binnen in huis. Alles op gepaste afstand. Het was fijn om dit weer terug te kunnen oppakken.

Zaterdag deden we nog eens een echte uitstap: een dag naar Brugge. Daar had ik al zo lang zin in. Het was fantastisch weer en toen we de stationsparking binnenreden viel het op dat er zeer weinig wagens geparkeerd stonden. Goed zo!

In het Minnewater Kasteel dronken we onze eerste (dure) koffie. Self service aan 3.50 euro per tas! Het terras is mooi, maar de rest van het kasteel is om bij te huilen, helemaal verloederd. Net zoals de uitbaters. Oeps.

Via het Minnewaterpark wandelden we de stad in. Niet de toeristische route, want een Brugse medeblogger had ’s morgens een instagram bericht gepost van zijn favoriete eetadres. Nu eten wij graag waar de locals eten en een reservering was snel gemaakt. Hiervoor moesten we wel helemaal naar de andere kant van de stad. Zo hebben wij eens een ander stukje Brugge leren kennen. Mooi en vrij van toeristen. Maar warm onderweg, zo warm! En op het terras van het restaurant was het eigenlijk nog veel erger. Gelukkig hadden we een tafeltje onder de luifel, maar ik was blij dat ik er terug weg kon.

Brugge die Scone

Na de maaltijd wandelden we terug naar het centrum. Ook daar was het niet overdruk. Gezellig wat volk, maar geen moeite om op het Simon Stevinplein een plekje te vinden op een terras. Het was heel fijn om eens een min of meer normale dag te beleven. Ik heb zelfs weinig of geen mondmaskers in het straatbeeld gezien.

Zondag zijn we gaan aperitieven bij onze kinderen. Heerlijk om in hun nieuw aangelegde tuin te vertoeven. Opa en Kleine Man hebben zich kostelijk geamuseerd op de trampoline en in de zandbak.

Gisteren hebben we ’s morgens al vroeg de fietsen op de auto gezet. Het was de bedoeling om te gaan fietsen in Zeeland want, JA!!!, we mogen weer over de grens. Helaas besliste onze auto daar anders over. Iets met de elektriciteit. In plaats van naar Zeeland reden we naar de garage alwaar we de fietsen hebben afgeladen en een toertje in de omgeving hebben gemaakt. Ook mooi maar geen Zeeland. Dan maar lekker lunchen op het terras bij een van onze favoriete restaurants.

Roosendaal

Vanmiddag komt onze Kleine Man voor het eerst in vijftien (!) weken nog eens bij ons spelen. Dat wordt genieten! En vanavond blijven onze kinderen hier eten. Da’s ook vijftien weken geleden.

Morgen zouden we normaal gezien vertrekken voor een fietsvakantie in Drenthe, maar dat heb ik geannuleerd gezien het weer. Ik heb herboekt voor volgende week … we zien dan wel weer.

Het nieuwe normaal. Het valt best mee … behalve de mondmaskers dan.

Time flies …

Ook de maand mei is alweer voorbij. Ondanks de corona en de lockdown gaat de tijd zeer snel. Maart, april, mei … drie maanden zijn voorbij gevlogen. Het lijkt soms wel of ik ze niet bewust heb beleefd. Een soort van winterslaap.

Buiten de normale boodschappen en met regelmaat een fietstocht in eigen streek hebben we bijna drie maanden in huis en tuin doorgebracht.

Totaal tegen onze gewoonte in!

Voorgaande jaren hadden we al minstens twee buitenlandse vakanties achter de rug en heel veel daguitstappen en weekendjes weg.
‘Zin in een reisje? Boeken en wegwezen’ zoals het onze gewoonte is, dat kan nu niet. Langs de ene kant mis ik het wel.

Aan de andere kant heb ik ook wel schrik om het gewone leven terug op te pakken. Ik ben nog niet naar de stad geweest, ik ben ook nog niet in een grote drukke winkel geweest en ik ben zeker nog niet klaar om op een vliegtuig te stappen.

Ondanks de lichte versoepelingen blijft onze bubbel zeer klein: hij en ik. We zien wel eens andere mensen, maar altijd kort en vanop veilige afstand. We zijn ook al enkele keren gaan fietsen met onze kinderen én kleinkind natuurlijk, en dat heeft wel deugd gedaan.

Ons gezin

Nu de restaurants in Nederland weer open zijn worden er stilaan ook weer plannetjes gemaakt voor fietsvakanties in Nederland later deze maand en misschien zit er zelfs in de komende maanden nog een tripje naar de Bodensee in (fietsen mee), tenzij we terug welkom zijn in Frankrijk. We zullen zien, gaan niet te hard van stapel lopen.

Eerst dat unheimische gevoel maar eens weg krijgen.

Kroostrijk gezin

Mijn moeder (en ook mijn vader) kwam uit wat je met recht en reden een kroostrijk gezin mag noemen. Tien kinderen, dat is niet min.

Ik wist niet beter of mijn moeder was de oudste in het gezin, maar toen ik laatst het trouwboekje van mijn grootouders nodig had om de nalatenschap van mijn overleden tante te regelen, zag ik dat er elf maanden voordat mijn moeder werd geboren al een jongetje geboren was. Hij stierf een maand voor mijn grootmoeder beviel van mijn moeder.

Zeven jaar later herhaalde dit zich. Toen werd kind no. 7 geboren, een meisje dat vijftien maanden later overleed, drie maanden voor de geboorte van het volgende kind.

Ik vraag mij af hoe de mensen in die tijd zo’n drama verwerkten. Met hun groot gezin – elk jaar een kind erbij – én hun harde werk op de boerderij hadden zij waarschijnlijk weinig of geen tijd om daar lang bij stil te staan. En kindersterfte zal in de jaren ’30 wel vrij ‘normaal’ geweest zijn, maar toch …

Wat ik ook vreemd vind, is dat mijn moeder daar nooit over gesproken heeft. Ze moet haar overleden zusje nog gekend hebben want ze was zelf zes toen dat kindje stierf. Ze heeft later zelf twee kindjes verloren en ook daar werd nauwelijks over gepraat. De tijdsgeest?

En eens te meer realiseer ik mij hoe goed ik het heb. Hoe goed de meesten van ons het hebben. Elk huisje heeft zijn kruisje, maar er is op elk vlak hulp en steun als je daar behoefte aan hebt.

Neen, ik ben blij dat ik niet in die tijd geboren ben.

9 mei 1978 – 50ste huwelijksverjaardag van mijn grootouders langs moeders kant

Mijn neef

Gisteravond is mijn neef overleden aan Covid-19.
Hij lag twee weken geïntubeerd en in kunstmatig coma.

Ik denk aan zijn ouders, broers en zus. Maar ik denk vooral aan zijn twee jongens die dertien jaar geleden ook al hun mama verloren.

Wat kan het leven toch oneerlijk zijn.

RIP Peter.

Tien jaar geleden

Tien jaar geleden schreef ik dit stukje.

Dertig jaar zijn er voorbij gegaan sinds mijn vader stierf. Het lange ziekbed, de strijd, zijn aanhoudende moed en hoop op genezing, zijn bezorgdheid om mijn moeder, om ons … dingen die ik nooit vergeet.

Ik zie hem nog voor me, dankzij de foto’s die ik heb. En mijn zoon lijkt wat op hem, zeker nu hij ook de ‘lange baard zoals vake‘ heeft waar hij als kind al van droomde. En als ik mijn broer zie lopen, dan zie ik ook mijn vader: de armen wat slungelig langs het lijf en in gepeins verzonken.

Ik herinner me mijn vader zoals hij was voor zijn ziekte: een vitale man, altijd bezig, altijd opgewekt. Zijn stem, zijn klankkleur kan ik me jammer genoeg niet herinneren, hoe hard ik ook mijn best doe.

Onze kleinzoon is naar hem vernoemd: Joannes / Wannes. Dat was een totale verrassing toen hij geboren werd en ik was er bijzonder door ontroerd maar eigenlijk was het niet verwonderlijk want mijn vader en mijn zoon, dat waren twee handen op één buik, ook al hebben ze elkaar maar zeven jaar gekend. Veel te kort!

Mijn vader en mijn zoon, 1987

Deze dag

Nog eens een lijstje. Ik hou ervan en deze vond ik bij Satur9’s World.

Vandaag, 26 april 2020, zitten we al zes weken in lockdown. Wie had ooit kunnen denken dat wij zo’n situatie zouden meemaken?! Ik begin er stilaan genoeg van te krijgen en mis enorm de vrijheid om te gaan en te staan waar ik wil.

Vandaag over een maand -1 dag, 25 mei 2020, gaat onze Kleine Man voor het eerst naar school. Hij start in het instapklasje. Spannend!
Nu ja, dat was tenminste het plan. Inmiddels heeft de directie van het kleuterschooltje beslist om gesloten te blijven tot na de grote vakantie. Kleine Man blijft dus nog een tijdje veilig bij papa en mama of gaat opnieuw naar de crèche tot aan de Grote Dag.

Vandaag zes maanden geleden, 26 oktober 2019, bezochten we Córdoba nog eens. Een driedaagse mini-vakantie in een van mijn favoriete steden in Andalusië tijdens ons lang verblijf in La Cala de Mijas.

Het mooie Córdoba

Vandaag een jaar geleden, 26 april 2019, genoten we van een heerlijke vakantie op Mallorca. ‘Mallorca revisited’ want het was niet onze eerste keer op dit mooie eiland.

Sa Calobra

Vandaag twee jaar geleden, 26 april 2018, zaten we voor de zoveelste keer in Barcelona. Nog een van mijn favoriete Spaanse steden. ’s Avonds woonden we er een klassiek concert bij in het prachtige Palau de la Música Catalana.
Ik kan zo nog veel keren een jaar terug gaan, want al vele jaren gaan we in het voorjaar naar Spanje op vakantie. Ik ga het u niet aandoen.

Vandaag vier jaar geleden, 26 april 2016, besliste manlief na lang wikken en wegen dat hij per 1 mei 2017 op pensioen zou gaan. En zo geschiedde. Hoewel hij het een moeilijke beslissing vond heeft hij er nog geen moment spijt van gehad.

Vandaag vijf jaar geleden, 26 april 2015, ging manlief terug aan het werk na een revalidatie van drie maanden. Op 27 januari brak hij namelijk zijn linker heup na een val met de fiets. Met de fiets gaan werken als het geijzeld heeft was niet zo’n goed idee.

Vandaag tien jaar geleden, 26 april 2010, deden we een uitstapje in eigen land, zo leert mijn blog. We bezochten de Koninklijke Serres in Laken, lunchten aan het Lac de Genval en gingen later nog even wandelen in het Hallerbos.

Koninklijke Serres

Vervloekte Covid-19

Geen mooie quote vandaag. Geen leuke foto.

Weer 190 nieuwe Covid-19 slachtoffers.

Een ervan is mijn moeder haar jongste broer. Hij overleed gisteren in het woonzorgcentrum, 80 jaar oud. Weliswaar alleen maar altijd bijgestaan door de niet aflatende en onbaatzuchtige inzet van verzorgend personeel. Deze mensen verdienen een standbeeld.

Twee weken geleden waren er op zijn gang twee cliënten positief getest. Vorige week waren het er al zeven, waaronder mijn nonkel. Drie dagen later kregen we het bericht dat hij een dubbele longontsteking had en dat het virus ook zijn hartspier had aangetast. Toen wisten we natuurlijk al dat hij dit niet zou overleven.

Vier maanden geleden namen we afscheid van mijn moeder haar jongste zus. Het was een mooi afscheid met alle zussen en broers, alle neven en nichten (jongste zus en jongste broer waren allebei alleenstaande).
En net hij, die zo’n behoefte had aan vrienden en familie om zich heen heeft de laatste weken van zijn leven alleen doorgebracht, in zijn kamertje in het rusthuis.
Ook tijdens zijn afscheid zal hij het moeten stellen met een handjevol mensen. De koffietafel met een glas cava, of een goed glas wijn, zoals hij het altijd wou, zal nu niet doorgaan.

Maar we gaan dat later inhalen Rob, want jij verdient ook een mooi afscheid.

RIP.

Corona: de positieve kanten

Ze zijn er, de positieve kanten aan Corona.

Mensen zijn veel vriendelijker, groeten als je voorbij komt wandelen of fietsen. Dat mankeerde altijd nogal in België. In Nederland is dit veel meer een gewoonte. Dat vind ik echt een positief punt.

Er is solidariteit onder de mensen. Spontaan worden er acties opgezet om hulp te bieden aan mensen uit de buurt die nu beter niet buiten komen. Dat gaat van boodschappen doen tot ouderen bellen die alleen zitten. Fysiek kunnen we niet bij elkaar komen, maar het blijkt nu dat er nog veel andere mogelijkheden zijn om ons steentje bij te dragen om deze moeilijke tijd voor iedereen leefbaar te houden. Wie weet geeft dit ons wel nieuwe inzichten om onze levensstijl te veranderen eens deze nachtmerrie voorbij is.

Oog hebben voor kleine dingen en blij zijn met wat er nog wel kan, ik merk het bij mezelf. Een mens heeft echt niet zoveel nodig om gelukkig te zijn. Een huis, een tuin (ik weet het, niet iedereen heeft dat), een fiets, mooi weer, elkaar, …

Tijdens de fietstocht drinken we zelf meegebrachte koffie en thuis nemen we een ijsje uit de diepvriezer

De stilte, de rust. Wij wonen in een rustige buurt maar als ik nu in de tuin zit, dan hoor ik alleen het ruisen van de wind en het gezang van de vogels. Hoe ouder ik word, hoe minder ik lawaai en drukte kan verdragen. Heerlijk dus, deze stille tijd.

Voor de portemonnee is het ook niet slecht, al gaan we dat na de crisis wel mogen bekopen. Wij hebben al meer dan een maand onze auto niet getankt en de naftbak is nog zo goed als vol. Ook geen etentjes buitenshuis, geen terrasjes, niet shoppen (neen, ook niet online). Alleen onze koffievoorraad slinkt zienderogen. Het is amper bij te houden!

En wat mij nog het meeste plezier doet: dat ouders wat meer tijd hebben voor – en vooral wat meer bezig zijn met – hun kinderen. Geen voor- en nabewaking, geen rush naar de muziekschool, naar hockeytraining, naar ballet of weet ik veel. Hoe fijn is het niet om eens ‘foert’ te kunnen zeggen en een tijdje in een lagere versnelling te schakelen. Mensen zetten hun tuin vol met leuke dingen voor de kinderen, maar in normale omstandigheden zie je nauwelijks kinderen, zelfs niet in de weekends want altijd ‘moet’ er wel iets. Als ik nu voorbij fiets zie ik volop kinderen met hun mama en/of papa, genietend van de lentezon, en spelen op al die mooie speeltuigen dat het een lieve lust is.

Ik ben blij (echt waar!) dat mijn zoon een tijdje economisch werkloos is en nu volop de kans heeft om eens hele dagen bezig te zijn met zijn zoontje terwijl zijn vriendin thuis zit te werken. Blij dat hij eindelijk zijn kind eens fatsoenlijk leert kennen. Een drukke job, vroeg weg en laat terug thuis, en in de weekends nog wat verbouwen aan hun huis … het was toch meestal mama die bezig was met onze Kleine Man. En ik ben vooral blij dat mijn jongens er zelf ook zo van genieten.

Toch hopen we allemaal dat dit heel snel voorbij zal zijn.


Pfff

Ik slaap weer slecht en ben ook al een paar dagen ‘slecht’ opgestaan en dat neem ik helaas een groot stuk van de dag mee.

Ik heb in niks nog zin. Wandelen en fietsen, altijd zowat hetzelfde toerke. (*) Het komt me echt de keel uit. Alle dagen zien er hetzelfde uit. Nog efkes en ik loop de muren op. Lichtpuntje is gelukkig dat we nog altijd wat bewegingsvrijheid hebben.

En iedere dag weer die hoge cijfers van overlijdens en nieuwe besmettingen. Eerst was er het tekort aan mondmaskers en medisch materiaal, nu weer het dreigend tekort aan levensnoodzakelijke medicatie. Om moedeloos van te worden. En toch kan ik het niet laten om alle nieuwsberichten en TV-uitzendingen te volgen.

De onzekerheid weegt ook zo door. Hoe lang gaat dit nog duren? Wanneer gaan we weer een beetje een normaal leven kunnen leiden? Ik ben niet super sociaal maar ik begin toch mijn oude leven heel hard te missen. De kinderen, de vrienden, de uitstapjes, … Geen paasbrunch met de familie volgende week, geen Kleine Man die paaseieren komt zoeken.

Het leven staat nu gewoon on hold.

Natuurlijk ben ik blij dat we allemaal nog gezond zijn en ik weet dat het voor iedereen hetzelfde is, maar het begint wel op mij te wegen. Gelukkig is er dan mijn rots in de branding die er tot op heden geen last van heeft. Ik kan en mag af en toe wat tegen hem zagen.

Ik zit ook heel erg in mijn maag met onze reis van september. Moest ik het nu kunnen annuleren, ik zou geen moment twijfelen. Maar het is nog te vroeg. En ik wil niet weten wat het ons gaat kosten moest het toch niet kunnen doorgaan. Epidemie/pandemie is niet gedekt door onze annulatieverzekering en het gaat hier niet om een pakketreis. Een reis waar ik zo naar uitgekeken had, het zegt me totaal niets meer.

De juni-vakantie naar Frankrijk heb ik al geannuleerd. Ik kon hem gratis verplaatsen naar volgend jaar, maar wat is het dan misschien weer? Neen, geen verbintenissen voorlopig.

On a lighter note …
Omdat ik toch weet dat er niemand langs komt trek ik direct na het avondeten lekker mijn huispak, aka pyjama, aan. Niemand die het ziet en het is o zo comfortabel om bij de haard (**) te chillen voor de TV.

Lekker warm en gezellig

(*) Natuurlijk is het niet altijd hetzelfde toerke, maar als je een slechte dag hebt zie je alles negatief. En die had ik gisteren toen ik dit logje schreef. Het is alweer wat beter.
(**) Ter info voordat ik hier op mijn donder krijg: onze oude inbouwhaard is recent vervangen door een nieuwe hoogrendementshaard die voldoet aan de recentste milieunormen en ons hout (uit ons eigen bos) is kurkdroog en van super kwaliteit.