Hamamelisfeesten


Gisteren hebben wij tijdens de jaarlijkse ‘Hamamelisfeesten’ de uitgestippelde Hamamelisroute gewandeld in het Arboretum. We wandelden met de audiogids die we op onze smartphone gedownload hadden van de Erfgoed app en hebben weer heel wat bijgeleerd over de collectie toverhazelaars van het Arboretum Kalmthout, de grootste op het Europese vasteland.

De uitgestippelde wandeling is 1.5 km lang en goed aangeduid met bordjes. Bij alle planten staat duidelijk aangegeven over welke soort het gaat en via de app krijg je nog wat extra informatie.

Je kan de wandeling nog maken tot 28 februari. In de periode januari/februari staat er altijd wel ergens een hamamelis in bloei op het domein. Het arboretum is alle dagen geopend van 10 tot 17 uur.

Kijk even mee naar zoveel natuurpracht.

De eerste jarige …

De eerste jarige van 2021 hebben we alweer gehad.

Zoonlief is gisteren achtendertig geworden. Zonder feestje, maar dat vindt hij niet erg. Wel met een cadeau uiteraard, coronaproof bij hen aan de voordeur afgeleverd.

Ik herinner me nog als de dag van gisteren de afspraak bij de gynaecoloog, Dr. Uyttebroeck, in het voorjaar van 1982. Ik zie nog het ongeloof in zijn ogen toen hij bevestigde dat ik inderdaad zwanger was. Zelf wist ik het al nog voor de consultatie. Zonder predictortest. Ik voelde het gewoon.

Na vele jaren ‘proberen’ en het ene vervelende onderzoek na het andere bij zowel manlief als mezelf, was de kans dat ik ooit zwanger zou worden bijna nihil. Wij hadden het al van ons afgezet en er ons bij neergelegd dat we nooit kinderen zouden hebben. En twee maanden later was ik zwanger! Je hoort dat trouwens wel meer.

Na de feestelijkheden van Nieuwjaarsdag 1983 – we zijn naar het moederhuis vertrokken toen de schoonzussen om 21 uur aan de berg afwas begonnen – baarde ik op 2 januari om 32 minuten over middernacht een heel mooi jongetje.

1 dag oud

Ondanks de problemen die we met hem hebben gehad in zijn jeugd is hij onze grote trots. Om wie hij is en om wat hij bereikt heeft. Een fijne zoon voor ons, een gewaardeerde collega voor zijn medewerkers, een trouwe partner voor zijn vriendin en een lieve papa voor zijn zoon.

Ik heb hem een mooi 39ste levensjaar gewenst.

Jaaroverzicht 2020

2020, een jaar om heel snel te vergeten!

Eerst was er het Covid-19 virus dat de wereld op zijn kop en ons leven on hold zette. Een verloren jaar volgens de ene, een jaar om te herbronnen volgens de andere. Dierbaren, waaronder mijn oom en een neef, lieten hierbij het leven.

De slagzin van 2020 was ‘BLIJF IN UW KOT‘.

Daarnaast kwam voor ons op 23 juli het dramatische nieuws dat ik een agressieve kwaadaardige tumor had waaraan ik op 30 juli geopereerd ben. Dertien dagen in een duur hotel – a.k.a. ziekenhuis – doorgebracht.

Enkele weken na de operatie kreeg ik er nog twee ongevraagde en ongewenste cadeautjes bovenop, in de vorm van een diep veneuze trombose in mijn been en een pees- en peesschedeontsteking in mijn pols. Die laatste, daar ben ik nog steeds niet vanaf.

Een reisjaar is het al zeker niet geworden. Begin mei werd ik gebeld door het geboekte hotel aan het Meer van Genève dat zij ons niet mochten ontvangen. Zodoende annuleerde ik zelf het hotel aan de Côte d’Azur, want het ging in Frankrijk helemaal de fout kant op.
Bovendien cancelde KLM onze vlucht van september naar Namibië. De ‘grote reis’ die onze ‘laatste grote’ zou worden, mijn droomreis, is niet doorgegaan. Niet alleen omwille van corona, ook mijn ziekte stak stokken in de wielen.

Tot op vandaag blijft onze vakantiekalender voor 2021 leeg. We wachten het gewoon af en zien wel wat er kan en mag. Voorlopig heb ik belangrijker katjes te geselen.

Twintig-twintig werd het jaar van het ‘knuffelcontact’ (woord van het jaar, trouwens). En van de ‘staycation’. De ene noemde het Tuinesië, de andere Balkonia of Château Chez-Nous. Voor ons betekende het vooral veel wandelen en fietsen in onze eigen omgeving. We zijn gezegend met prachtige natuur en daar hebben we in dit rare jaar volop van genoten.
Toen het weer mocht gingen we een paar keer voor enkele dagen bij onze noorderburen fietsen, en vlak voor mijn operatie hebben we nog vijf dagen in Normandië doorgebracht.

En verder was het wat mij betreft al revalideren wat de klok sloeg.

2020 … een jaar om heel snel te vergeten.

Blogvrienden, lezers en lurkers,
een nieuw jaar komt eraan,
een nieuw begin.
Maak er iets moois van.
😘

Voor mijn archieven:

Januari – Zwarte Woud – 5 dagen
Juni – Hengelo – 3 dagen (fietsen)
Juni – Volendam – 2 dagen (fietsen)
Juli – Almere – 3 dagen (fietsen)
Juli – La Roche en Ardenne – 2 dagen
Juli – Normandië – 5 dagen
September – Middelburg – 3 dagen (fietsen)
September – Oostende – 3 dagen (stormachtig weekend met ons gezin)

Negativiteit

Casa El Emperador, Benissa, oktober 2018

Ik was aan het fantaseren over vakantie volgend jaar (ja, ik begin er stilaan terug zin in te krijgen).

Ik maak manlief deelgenoot van mijn idee om de maand oktober terug in Spanje door te brengen, maar deze keer zou ik het met de auto willen doen en de fietsen meenemen. Vertrekken rond 20 september, dan hebben we tien dagen om onderweg in Frankrijk en Spanje op een paar plekken te blijven hangen en wat aan sightseeing te doen. Dan een maand in een huis of appartement aan de Costa Blanca, en in een week of tien dagen langs een andere weg terug naar huis. Okee, een veel duurdere optie dan met het vliegtuig gaan en ter plekke een auto en koersfiets huren zoals we anders doen, maar we hebben dit jaar niks gehad … dat moet ingehaald worden. En we leven maar één keer.

Zijn reactie: ‘En dan aan de grens aankomen en een bewijs van vaccinatie moeten kunnen voorleggen’.

Mijn antwoord: ‘Tegen die tijd hebben wij toch al lang een vaccin?! Wij zijn 65 plus.’

Hij: ‘Volgens mij gaan wij op den duur nog de laatsten zijn voor een vaccin.’

Zo pessimistisch, zo negatief. Zo ken ik hem helemaal niet.
Heel dat corona gedoe begint hem echt op te breken.

Nabeschouwing van een eenzame kerst

Eenzame kerst? Da’s overdreven hoor. We waren met twee. En zondag zelfs met vier en een half. Dat laatste buiten weliswaar. Het was een andere kerst dan normaal, dat wel. Goh, het is al een heel jaar anders dan normaal. Die andere kerst kon er nog wel bij.

Maar laat ik bij het begin beginnen.

Donderdagavond, kerstavond, hebben we thuis een Noche de Tapas gehouden. Wij houden daarvan en al die kleine hapjes brengen Spanje een beetje tot bij ons nu wij niet naar daar kunnen. Ik heb er een paar uren voor in de keuken doorgebracht, maar dat deert me niet. Koken/kokkerellen doe ik met plezier.

Wat we zoal gegeten hebben, vraagt U? Ziehier!

Rollitos de jamón ibérico rellenos de tomate, mozzarella y albahaca ~ champiñones al ajillo ~ hojaldre relleno de salmón y queso crema ~ patatas bravas ~ croquetas de gambas ~ gambas pil-pil ~ pavlova con frutas exóticas

Dat het lekker was! Dat een mens (moi) dan vervolgens een halve nacht wakker ligt omdat hij zich niet heeft kunnen beheersen, dat nemen we er dan maar bij.
Eerlijk is eerlijk, ik had niet alles zelf gemaakt. De garnaalkroketjes kan mijn visboer veel lekkerder maken dan ik en de pavlova bodem had ik kant-en-klaar gekocht bij Albert Heijn. Hij was misschien iets te hard, maar als ik zelf meringue maak is die nooit gelijkmatig gedroogd en meestal nog te zacht van binnen en dat is nu net wat je voor dit dessert niet wil. De crème suisse voor de vulling had ik overigens wel zelf gemaakt.

Vrijdag, kerstdag dus – ik heb de hele dag gedacht dat het zondag was … hoe vervelend is dat! – geen sneeuw. Niet dat ik dat verwacht had maar, hey, this is Belgium, hier weet je nooit. De lucht was blauw en de zon scheen toen ik om negen uur mijn bed uit rolde. Dat hield in ieder geval een mooie belofte in voor de namiddag want zoonlief had ons uitgenodigd voor een drink rond de vuurkorf. Met een vleugje ‘Driving home for Christmas’ van Chris Rea had ik echt zo’n Life is Good gevoel.

In de namiddag met het gezin rond de vuurkorf. Zoon, vriendin en Kleine Man in hun bubbel aan de ene kant, wij twee in onze bubbel op veilige afstand. Het was een keer iets anders, maar het was gezellig en – het belangrijkste – we waren bij elkaar! Een feestelijk hapje, een warme choco en een Glühwein erbij maakten het plaatje compleet. Net zoals de fratsen van Kleine Man. Die had bovendien voor het eerst een échte nieuwjaarsbrief. Een moment en een document om te koesteren.

Foto Pixabay

Toen het na anderhalf uur begon te druppelen en we, ondanks de vuurkorf, bijna verkleumd waren zijn we ons diner gaan ophalen bij een restaurant in de buurt. We hadden er al een paar keer gegeten maar nog niet afgehaald. Het zag er allemaal pico bello uit. ’s Avonds dus – na het opwarmen en dresseren weer een feestelijke tête-à-tête diner met de man van mijn dromen.

Het was allemaal lekker, maar zó veel dat we het in twee verdeeld hebben en er tweede kerstdag ook nog van genoten hebben.

Bonbon van gerookte zalm ~ Garnalenbisque met scampistaartjes en curryroom ~ Risotto met scampi ~ Grietfilet op een bedje van spinaziepuree met diverse groenten (foto vergeten te nemen) ~ Grand dessert

Tweede kerstdag zijn we ’s morgens – om de te verwachten namiddagdrukte voor te zijn – in de heide gaan wandelen. Vijf komma zesenzestig kilometer! Het gaat niet veel helpen voor mijn kerstkilo’s maar we hebben tenminste weer wat beweging gehad. Met slecht weer is dat namelijk het eerste dat er bij inschiet.


En toen waren de kerstdagen voorbij. Dat hebben we ook weer gehad.

Diep in mijn hart hoop ik dat dit de eerste en de laatste ‘andere’ kerst zal zijn.