Laat ik het eens …

… over het weer hebben. Het mistroostige grauwe en grijze begint me flink de keel uit te hangen.

De vorige jaren heb ik hier eigenlijk nooit last van gehad en ik weet ook hoe dat komt. We gingen in de winter altijd op vakantie naar een zonnige bestemming: Kaapverdië, Senegal, Egypte, Canarische Eilanden, Dubai, Oman, Costa Rica, … Dit jaar doen/deden we dat niet omdat we in september een grote reis gaan maken waarvoor we diep in de buidel moeten tasten.

Dit is dus pure zelfkastijding …

Maar volgende winter zijn we gegarandeerd weer weg. Het zal mijn humeur ten goede komen!

Mijn week

Wat een rommelweek heb ik achter de rug. Veel bezig geweest en precies niks gedaan.

Maandag was een rustige dag. ’s Morgens heb ik voor het eerst dit jaar mijn fiets gepakt om mijn boodschappenrondje te doen. Na de boodschappen stond er nog een (klein) mandje strijk te wachten.
In de namiddag was ik afgesproken met mijn ex-schoonzus met wie ik nog steeds goed bevriend ben. We zien elkaar niet zó dikwijls, dus we hadden heel wat bij te babbelen.
Nadien heb ik nog wat voorbereiding gedaan voor mijn Spaanse les van dinsdag want de animo is een beetje weg.

Dinsdagmorgen Spaanse les. Weer een nieuwe tijd: de pluscuamperfecto. Maar eerst herhaling van alle andere tijden. Ik had sinds de laatste les voor de kerstvakantie niet meer geoefend en dat was duidelijk te merken! Gelukkig niet alleen bij mij. Dat móet ik terug oppakken wil ik over enkele weken/maanden nog mee kunnen.
Dinsdagnamiddag afspraak bij de bank in verband met de nalatenschap van mijn onlangs overleden ongehuwde kinderloze tante. Ik ben door de familie aangeduid om te fungeren als contactpersoon tussen de verschillende instanties, zijnde de banken en het successiekantoor. Pfff, ik had niet gedacht dat dit zoveel werk met zich zou meebrengen, vooral omdat er erfgenamen in het buitenland wonen. Eens thuisgekomen een mail/brief ineen geflanst voor de familie om hen zo goed en zo kwaad mogelijk op de hoogte te stellen van wat er besproken was. De taal van bankiers is namelijk nogal verschillend van de taal van 85/90-jarige wantrouwende nonkels en tantes …

Woensdag heb ik, na een slechte nacht, de hele dag op een heel ziek kind gepast. Onze Kleine Man is normaal nooit lastig, ook niet als hij ziek is. Vandaag was het andere koek! Goh, wat was hij lastig. Ik kreeg de opdracht van mijn schoondochter om hem veel te laten drinken want hij heeft al twee keer in het ziekenhuis gelegen wegens uitdroging. Maar als meneertje niet wil, dan wil hij niet. Hij wou ook niet eten. Niet moeilijk met een mondje vol blaasjes. Hij wou niet slapen, ik mocht niet zingen, niet voorlezen, … En huilen, en zeuren,… Begrijpelijk hoor, want hij zag er niet uit en die blaasjes jeuken natuurlijk als zot. Ik stond er dan ook nog eens alleen voor want manlief was een dag gaan stappen met zijn wandelclub. Ten langen leste heb ik hem – tegen mijn principes in – voor de TV gezet. Een digicorder met wat filmpjes van Bing, Buurman en Buurman, Thomas de Trein en Tik Tak is toch wel handig om achter de hand te hebben. Eerlijk? Ik was blij toen het zes uur was en zijn mama hem ophaalde.

Donderdagmorgen huistaken Spaans gemaakt en als een wervelwind met stofdoek en swiffer rond geweest. Daarna een paar dringende boodschappen gedaan voor schoondochter die ondertussen ook goed ziek is.
Donderdagnamiddag nog eens lekker gekookt, want dat was er deze week nog niet echt van gekomen: tomaten-courgettesoep, saltimbocca met skrei, tuinbonenpuree en grijze garnalen, en oervlaamse rijstpap. Lekker!

skrei

Vrijdag heb ik een vrije dag genomen en om te beginnen lekker uitgeslapen. Uitslapen kan ik het eigenlijk niet noemen want ik slaap weer zeer slecht, ondanks het dagelijkse slaaptablet. Maar ik ben wel wat langer blijven liggen.
Terwijl manlief naar zijn turnles was heb ik eindelijk de Humo kunnen lezen die al van dinsdag lag te wachten en ’s namiddags ben ik, zoals dikwijls op vrijdag, bij mijn vriendin gaan koffiekletsen maar eerst hebben we een eind gewandeld. Het was dan wel grijs en grauw, maar het was droog en de temperatuur was aangenaam. Zo’n dag alleen voor mij, waarop ik mijn goesting kan doen, ik heb daar echt nood aan.

Hei

Zaterdag was de start van Tournée Minérale. Ik doe niet mee. Ik heb het niet zo voor betutteling.
In de voormiddag ben ik eens door de badkamer gegaan. Het moet toch een beetje proper zijn tegen dat de nieuwe poetsvrouw komt, nietwaar? En ik heb nog wat zitten prutsen aan de layout van mijn logjes. Met heel veel dank aan Affodil die mijn probleem heeft opgelost.
’s Namiddags heb ik verbos gedaan. Lange lijsten gemaakt met werkwoorden en alle tijden die we (zouden moeten) kennen. Nu moeten de lijsten nog ingevuld geraken. 😉

Zondag, vandaag dus en terwijl u dit leest, zijn we in een gezellige tearoom aan het ontbijten met vrienden – hadden we nog tegoed van onze verjaardag – en deze namiddag kijken we naar het WK Veldrijden in Dübendorf.
Go, go, go Mathieu!