De week

Het was niet mijn week de voorbije week. Slecht geslapen, en het is vannacht pas volle maan. Dat belooft.

Voor de rest weinig gedaan want slecht weer. Slecht weer werkt op mijn gemoed. Ik weet wel dat de tuin regen nodig heeft maar persoonlijk heb ik daar geen boodschap aan. Met regenweer kom ik niet buiten. Ik fiets niet, ik wandel niet, ik doe geen uitstapjes. En ik heb ook niet gelezen ondanks dat ik tijd in overvloed had en heb. Het lukt me weer niet om me te concentreren op een boek. In het begin van de lockdown was ik zó blij dat ik – na vele maanden – weer een boek kon lezen (en te weten wat ik aan het lezen was) maar het was blijkbaar van korte duur.

Het lijkt wel of de verveling toeslaat. Tijdens de maanden in lockdown heb ik er geen moment last van gehad. Je mocht niets en je kon niets, zo simpel was het leven toen. De activiteiten van onze Overjaarse Jeugdclub zijn ook helemaal stilgevallen en hoewel ik geen sociaal beestje ben zou ik toch wel weer wat meer actie in mijn leven willen. Het zal nog even moeten wachten want alle activiteiten (behalve enkele fietstochten) zijn al afgelast tot en met september.

Fysiek gaat het ook niet geweldig. Ik heb hoge bloeddruk maar ik verdraag de medicatie niet. Mijn hart kan dat precies niet aan. Overslagen, hartkloppingen, zweetbuien, … Ik neem er dan – op advies van de huisarts – een bètablokker bij maar dat lost niets op. Mijn huisarts vindt het maar flauwekul want volgens hem kunnen mijn klachten niet van de hoge bloeddruk pillen zijn. Tja, ik voel wat ik voel en ik weet ook exact wanneer het begonnen is. Ik heb expres de bijsluiter niet gelezen toen ik met die medicatie begon, om niet bevooroordeeld te zijn. Ik ben er nu op eigen houtje mee gestopt. Misschien niet verstandig, maar het moet maar even want ik word angstig van die hartkloppingen en neerslachtig van de daarbij horende slechte nachten. Ik ga een afspraak regelen bij de cardioloog. In hem heb ik meer vertrouwen dan in mijn huisarts.

Volgende week staan er gelukkig een aantal leuke momenten op de planning:
-maandag naar de tandarts (niet echt leuk, maar het is maar controle want ik heb goede tanden)
-dinsdag een wandeling met lunch met de mede-cursisten van de Spaanse les
-woensdagavond Kleine Man entertainen, samen ‘mesjeutjes‘ (*) eten, in bed stoppen en babysitten … zijn papa en mama kennen elkaar tien jaar en gaan een avondje uit
-donderdag naar de nagelstyliste
-vrijdag niets gepland maar hopelijk nog eens mooi fietsweer
-zaterdag uit eten met vrienden. Het mocht wel eens na vier maanden!

Tot zover mijn klaagzang. Volgende keer beter.

(*) mesjeutjes zijn croque monsieurs (tosti’s).

Mini vakantie

Hij is alweer voorbij, onze eerste fietsvakantie na de lockdown. Maar het smaakt naar meer, dus ik ben alweer volop aan het plannen.

Het was aangenaam in Nederland. We hebben heerlijk gefietst, eerst in Twente en daarna aan het Markermeer. Zo fijn als je de tijd aan jezelf hebt en met niets of niemand hoeft rekening te houden.

In de hotels was er niet heel veel te merken van corona. Ontsmettingsgels, plexi schermen aan de receptie, minder tafels in de bar en het restaurant en looprichtingen, maar daar hield het wel op. Nergens droeg het personeel mondmaskers, wel handschoenen in het restaurant.
Er waren wel wat algemene regels die we moesten volgen:
* handen ontsmetten alvorens ergens binnen te gaan
* reserveren voor zowel ontbijt als diner (in het eerste hotel hadden we – niet naar gewoonte – een arrangement met ontbijt en diner) om niet te veel gasten tegelijk binnen te hebben, en wachten tot je een tafel toegewezen kreeg
* reserveren voor het zwembad waarna je een tijdslot van 45 minuten kreeg
* ontbijt was zoals gebruikelijk bij Van der Valk in buffetvorm maar je mocht niets zelf nemen (buiten verpakte producten en koffie)
Voor het overige was het allemaal heel ontspannen.

Wat ik wel heel vreemd vond was dat mensen uit verschillende ‘bubbels’ niet samen aan tafel mochten zitten. Twee koppels die de hele dag samen doorgebracht hadden moesten aan aparte tafels eten. De mensen waren daar – terecht – niet blij mee. Uiteindelijk zagen we dat de mannen samen gingen zitten en de vrouwen een tafel verderop samen. Tja, op die manier schiet de maatregel wel zijn doel voorbij.

Tot zover het hotelgebeuren.

Wij hebben vier dagen gefietst. Het was dan ook super fietsweer. Niet te warm (behalve de laatste dag), niet te koud, weinig wind. We hebben mooie ritten gemaakt in Overijssel, meestal onder de eikenbomen die onmogelijk te ontwijken waren en dat is er aan te zien en te voelen … Al ben ik nog redelijk gespaard. Manlief daarentegen staat helemaal vol jeukende boebels. Alcoholgel helpt wel, beter dan Fenistil.

Hengelo, Oldenzaal, Ootmarsum, Enschede, …

Neen, dan waren de ritten aan het Markermeer veel aangenamer. Geen eik meer gezien! En ik hou van rijden langs het water met een briesje rond mijn hoofd. Ik hou ook van de weidse uitzichten, het polderlandschap, de kneuterige dorpjes. En ook van het feit dat het overal zo rustig was. In Volendam kan je normaal gezien over de koppen lopen. Nu was het een vredig plaatsje met net genoeg mensen om gezellig te zijn. Idem voor de andere stadjes die we bezocht hebben. Ook op de veerboot van Volendam naar Marken (mondkapjes verplicht), zat er amper een man/vrouw of vijftien.

Volendam, Marken, Edam, Monnickendam, Purmerend, …

De paniekrit op zoek naar mijn telefoon die ik onderweg verloren was, was niet zo’n fijne rit. Vooral ook omdat mijn batterij op den duur leeg was. Pfff, wat trapt zo’n e-bike zwaar! Maar ik heb wel mijn telefoon teruggevonden ergens aan de rand van de weg. Helemaal intact en al mijn bezittingen (ID, rijbewijs, bank- en kredietkaarten) er nog in. Opluchting alom!

De vakantie was kort maar krachtig en we hebben genoten. Op naar de volgende!

Et c’est reparti

Ja hoor, we zijn terug vertrokken. Het nieuwe normaal is begonnen.

Donderdag hebben we gefietst – even toch voor de regen ons verraste – en hebben we onze eerste lunch gedaan op Belgische bodem. Eerder in de week waren we al burgerlijk ongehoorzaam geweest en hadden we een paar keer geterrast over de grens.

Vrijdag heb ik mijn BFF in mijn bubbel toegelaten. Weer eens als vroeger gekoffiekletst. Eerst in de tuin tot het begon te druppelen, daarna binnen in huis. Alles op gepaste afstand. Het was fijn om dit weer terug te kunnen oppakken.

Zaterdag deden we nog eens een echte uitstap: een dag naar Brugge. Daar had ik al zo lang zin in. Het was fantastisch weer en toen we de stationsparking binnenreden viel het op dat er zeer weinig wagens geparkeerd stonden. Goed zo!

In het Minnewater Kasteel dronken we onze eerste (dure) koffie. Self service aan 3.50 euro per tas! Het terras is mooi, maar de rest van het kasteel is om bij te huilen, helemaal verloederd. Net zoals de uitbaters. Oeps.

Via het Minnewaterpark wandelden we de stad in. Niet de toeristische route, want een Brugse medeblogger had ’s morgens een instagram bericht gepost van zijn favoriete eetadres. Nu eten wij graag waar de locals eten en een reservering was snel gemaakt. Hiervoor moesten we wel helemaal naar de andere kant van de stad. Zo hebben wij eens een ander stukje Brugge leren kennen. Mooi en vrij van toeristen. Maar warm onderweg, zo warm! En op het terras van het restaurant was het eigenlijk nog veel erger. Gelukkig hadden we een tafeltje onder de luifel, maar ik was blij dat ik er terug weg kon.

Brugge die Scone

Na de maaltijd wandelden we terug naar het centrum. Ook daar was het niet overdruk. Gezellig wat volk, maar geen moeite om op het Simon Stevinplein een plekje te vinden op een terras. Het was heel fijn om eens een min of meer normale dag te beleven. Ik heb zelfs weinig of geen mondmaskers in het straatbeeld gezien.

Zondag zijn we gaan aperitieven bij onze kinderen. Heerlijk om in hun nieuw aangelegde tuin te vertoeven. Opa en Kleine Man hebben zich kostelijk geamuseerd op de trampoline en in de zandbak.

Gisteren hebben we ’s morgens al vroeg de fietsen op de auto gezet. Het was de bedoeling om te gaan fietsen in Zeeland want, JA!!!, we mogen weer over de grens. Helaas besliste onze auto daar anders over. Iets met de elektriciteit. In plaats van naar Zeeland reden we naar de garage alwaar we de fietsen hebben afgeladen en een toertje in de omgeving hebben gemaakt. Ook mooi maar geen Zeeland. Dan maar lekker lunchen op het terras bij een van onze favoriete restaurants.

Roosendaal

Vanmiddag komt onze Kleine Man voor het eerst in vijftien (!) weken nog eens bij ons spelen. Dat wordt genieten! En vanavond blijven onze kinderen hier eten. Da’s ook vijftien weken geleden.

Morgen zouden we normaal gezien vertrekken voor een fietsvakantie in Drenthe, maar dat heb ik geannuleerd gezien het weer. Ik heb herboekt voor volgende week … we zien dan wel weer.

Het nieuwe normaal. Het valt best mee … behalve de mondmaskers dan.

Spanje

Nu we niet naar Namibië reizen in september had ik graag de maand oktober opnieuw in Zuid-Spanje doorgebracht. Ik had zelfs al een appartement uitgezocht (nog niet geboekt). Maar helaas, toen ik van de week de Spaanse post-corona maatregelen hoorde was mijn goesting rap over. En dat deze ‘nueva normalidad’ zal duren tot de crisis voorbij is én tot er een vaccin gevonden is maakte mijn stemming er niet beter op.

En wat is dan die regel waar ik het moeilijk mee heb? Dat je o-v-e-r-a-l een mondmasker moet dragen. Niet alleen op het openbaar vervoer dus, maar ook op straat, op openbare plaatsen en eigenlijk altijd en overal behalve op het strand als je ver genoeg uit elkaar kan zitten.

Maar wij gaan niet naar Spanje om aan het strand te zitten. Dat gebeurt wel eens een enkele keer, maar meestal zijn wij onderweg. Nieuwe plekken ontdekken, veel wandelen, mijn man gaat er fietsen, …

Ik heb mijn mondmasker nu drie keer kort aan gehad: bij de huisarts, bij de nagelstyliste en bij de kapper. Oh nee, ook gisteren nog in een bus van De Lijn in Brugge. Gelukkig maar voor twee haltes want bij een temperatuur van 28 graden en een bus zonder airco… geen pretje! Ik begrijp dat het moet maar ik haat het. Ik heb sowieso al weinig lucht en met dat ding op wordt het alleen maar erger, mijn bril dampt aan en het is vreselijk warm. Ik voel me zo gevangen in een mondmasker en ik ga het echt niet dragen als het niet nodig is. Ik moet er niet aan denken om er een hele dag mee te moeten rondlopen.

Jammer maar helaas. Dit gaan wij niet zien de komende tijd. 😢

Andalucía – oktober 2019

Hinderpremie

De Vlaamse overheid heeft heel wat financiële inspanningen gedaan om zelfstandigen te helpen deze coronacrisis, en de daarmee gepaard gaande sluiting van bv. de horeca, te boven te komen.

Mijn schoonzus heeft een zeer goed draaiend café met een terras, een grote tuin en twee feestzalen. Met het mooie weer van de afgelopen weken hadden haar terras en tuin dagelijks afgeladen vol gezeten en heeft zij sowieso zeer veel inkomensverlies geleden want het is een geliefde pleisterplaats voor fietsers en wandelaars (Kalmthoutse heide, remember?).

Zoals we allemaal weten krijgen bedrijven met een fysieke inrichting die verplicht volledig moesten sluiten een hinderpremie van 4.000 euro. Vanaf 6 april tot het einde van de verplichte sluiting (7 juni) kwam daar per dag 160 euro extra bij. Gewaardeerde hulp maar voor een zaak die goed draait en topdagen aan zijn neus ziet voorbij gaan, een aalmoes.

Gisteren sprak mijn man met de uitbater van het cafeetje waar hij met zijn fietsclub wel eens iets drinkt. Het ligt in de middle of nowhere, niet eens aan een fietsknooppunt en de man moet het echt hebben van een of twee fietsploegjes en een oude buurman af en toe. De cafébaas vond het jammer dat zijn café gisteren terug open mocht. Hij had nog nooit zoveel ‘verdiend’ dan tijdens de laatste maanden! Hij heeft soms dagen dat hij geen enkele klant heeft. Dan is 160 euro inderdaad wel heel goed verdiend!

Hadden ze dat niet beter/eerlijker kunnen regelen, vraag ik mij af. Op basis van de omzet, bijvoorbeeld? Of van de sociale bijdragen?

En …
Wie gaat dat betalen?
Wie heeft zoveel geld?
Wie heeft zoveel ping ping ping?
Wie heeft zoveel geld?

Friday Photo

Vicky

Mag ik u voorstellen … Vicky.

Vicky Ntozini.

Wij ontmoetten Vicky in 2004 tijdens een reis door de Westkaap, Zuid-Afrika. De uitbater van onze B&B in Kaapstad had voor ons een bezoek geregeld aan diverse townships. Neville, de ‘gids’ die ons begeleidde woonde met zijn oma in een van deze townships. Deze bezoeken waren toen nog lang niet zo gecommercialiseerd als nu. Er werd ons alleen een vrijwillige bijdrage gevraagd voor de cultuur- en schoolprojecten. Voor de toekomst van de kinderen, met andere woorden.

Zo kwamen we ook in Khayelitsha terecht, waar Vicky in een shack woonde met haar man en kinderen. Een zeer aimabele vrouw die honderduit vertelde over ‘haar’ Khayelitsha.

Township Khayelitsha in 2004

Vicky had wel enig commercieel inzicht want door de bezoekjes van de toeristen aan de townships, bedacht ze dat er misschien wel toeristen waren die in een township zouden willen logeren. En zo werd in 1998 Vicky’s B&B geboren. Twee kamertjes verhuurde Vicky toen. Voor 170 rand per persoon per dag (in 2004) logeerde je er in half pension. Vicky had zelfs een emailadres en een website, al moest ze om haar mails te lezen wel naar een internetcafé in de stad.

Zin in een nachtje in Vicky’s B&B? Het kan nog altijd (en de ‘woning’ is flink verbouwd!), alleen zal je Vicky hier niet meer aantreffen. Vicky werd namelijk in 2012 vermoord, door haar echtgenoot aldus de geruchten.

Hoewel we deze vrouw alleen ‘kenden’ van dat ene bezoekje, was ik toch danig van de kaart toen ik puur toevallig op dat krantenbericht stuitte. Deze sterke vrouw had echt wel indruk gemaakt op mij.

Bijna weg … of toch niet

Vandaag is het de laatste virtuele les Spaans.

Tijdens de vakantie heb ik drie en een halve maand de tijd om heel hard na te denken of ik in september ga starten in het vierde jaar.

De laatste maanden heb ik het gevoel dat ik niks meer bij leer. En dat ligt niet aan de leerkracht, dat ligt aan mijn geheugen. Het zit vol en ik krijg er niks meer bij. Vijf keer een gelijkaardige oefening, vijf keer maak ik dezelfde fout(en). De hele coronacrisis en het feit dat we al sinds maart geen fysieke lessen meer gehad hebben helpt ook niet. De videolessen waren een kleine hulp, maar ik kon mezelf nog maar moeilijk motiveren om te studeren.

Ik doe deze studie voor mijn plezier, maar op deze manier vind ik er niet veel aan. Het is niet omdat je iets voor je eigen plezier doet dat je het niet goed wil doen.

Ik moet er eens goed over nadenken of ik dit mezelf nog verder wil aandoen.

Maar eerst VAKANTIE! Nu ja, dat was in ieder geval de bedoeling.

Normaal gezien waren we morgenvroeg richting Côte d’Azur vertrokken – in verschillende etappes – met de fietsen op de auto. Het zou weer een ‘trip down memory lane‘ worden want heel veel jaren geleden hebben we vaak in deze regio vakantie gevierd. Op de terugweg hadden we nog een week aan het Meer van Genève gepland.

Het verblijf aan de Côte d’Azur en de overnachtingen onderweg heb ik lang geleden al geannuleerd. Het hotel aan het Meer van Genève hou ik nog tot op het laatste moment. Wie weet kan het tegen die tijd toch nog doorgaan.
Als ik het aandurf …