Gehoord of gedroomd?

Antwerpen.
Je mag naar de Zoo.
Je mag in de stad gaan shoppen/wandelen.
Je mag in de stad een ijsje gaan halen.

Maar …

Je mag NIET van de Zoo rechtstreeks 500 meter verder gaan shoppen.
Je moet eerst over huis.
Je mag NIET van het shoppen meteen op de Meir een ijsje gaan halen.
Je moet eerst over huis.

Ik hoop dat ik dit gedroomd heb.

Ditjes en datjes

Er valt weinig te beleven dezer dagen. Ja, we mogen terug (functioneel) gaan shoppen maar aangezien ik geen shopper ben laat ik dat graag voor wat het is en geef ik met plezier aan anderen de kans om hun ding te doen.

Mijn haar groeit ondertussen alle kanten op. Van grijze uitgroei heb ik met mijn naturel grijs haar geen last. Maar de dikke bos die het, ondanks mijn leeftijd, nog altijd is doet nu echt zijn goesting. Ik heb er even de schaar en de effileerschaar bijgenomen. Sorry kapper, het moest. En nee, er volgt geen foto!

En mijn nagels! Ik heb nu zo ongeveer een French, maar dan met rode randjes in plaats van witte. Schoon hoor! Gelukkig mag ik maandag naar mijn nagelstyliste. Mét mondmasker en handgel (voor vóór en na).

Van het LBC kreeg ik een mail dat de Spaanse lessen op dinsdag tot het einde van het schooljaar blijven doorgaan via Zoom en dat er geen examens komen (oef!). We worden geëvalueerd op het globale beeld, gebaseerd op de gegevens vóór en na Corona. Gelukkig, want ik doe er eerlijk gezegd niet veel meer aan dood. De drive is weg.

Ik heb een nieuwe vriend(in). De poes van de (nieuwe) buren van twee huizen verder komt steevast op bezoek als ik in de tuin zit. Het is echt een allemansvriend, ze klimt op mijn schoot, spint dat het een lieve lust is en weet van contentement geen blijf met zichzelf. Een schatje!
Maar het blijft een jager. Zo ligt ze dikwijls ‘op vinkenslag’ onder de hoge ligusterhaag waar een koppel koolmeesjes hun nestje hebben gebouwd en vader (of moeder) koolmees heel jammerend begint te piepen om het dreigende gevaar aan te kondigen. Ik hoor de poes dan knarsetanden, maar tot nu toe druipt ze onverrichter zake weer af.

Ik mis het warme weer van de vorige weken. Ik heb zo genoten van onze fietstochten, van leven in onze tuin tussen alle planten en bloemen. Het leek wel vakantie! Maar volgende week belooft het weer prima buitenweer te worden. Dan kan deze salonfietser er weer op uit.

Wat mij heel veel plezier doet, is dat ik – ondanks de onrust in mijn lijf – de laatste weken toch opnieuw de rust én de goesting gevonden heb om te lezen. Ik las ondertussen al een boek of vijf. Naast de psychologische/literaire thrillers die ik gelezen heb, vond ik twee andersoortige boeken toch wel het vermelden waard.
Mazzel tov van Margot Vanderstraeten, soms wat langdradig maar het kon me wel boeien. Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in andere culturen. Helaas blijft de Joodse gemeenschap zeer gesloten, dat heb ik ook mogen ondervinden enkele jaren geleden tijdens een rondleiding in de Joodse wijk in Antwerpen onder leiding van een orthodox Joodse dame. Op heel veel vragen kregen we geen antwoord. En die antwoorden heb ik ook niet gevonden in het boek van Margot Vanderstraeten.
Even afrekenen graag van Jos Lammers. Een eerlijk verhaal over de relatie van de schrijver met een vader van wie hij nooit waardering kreeg, een moeder die schipperde tussen haar man en haar kinderen, ouders voor wie de ‘schone schijn’ heel belangrijk was, en de gevolgen die dat had op zijn leven en op de periode die hij nu doormaakt met ouders die dement worden en overlijden. Het boek laveert tussen heden en verleden in korte fragmenten. Ik heb het graag gelezen.
Momenteel lees ik Unorthodox van Deborah Feldman, opnieuw een boek over de Joodse gemeenschap maar ditmaal de ultra-orthodoxe Joden. Ik ben er maar pas in begonnen maar was getriggerd door de positieve recensies die volgden op de Netflix serie. Aangezien we geen Netflix hebben, kocht ik het e-book.

Mijn manlief, mijn rots in de branding, heeft het wat moeilijk de laatste weken. Ik ga niet zeggen dat hij afglijdt in een depressie maar hij zit wel in een neerwaartse spiraal en is zeker niet zijn evenwichtige zelf. Echt niets voor hem. Hij – sociaal beestje – mist zijn sociale contacten. En hij heeft geluk want vanaf maandag kan hij terug met zijn fietsclub de weg op. 🚴‍♀️

Onze vlucht naar Namibië in september is door KLM geannuleerd. Het is de eerste keer van zolang ik hier op deze aardkloot rondloop dat ik blij ben dat we niet op vakantie kunnen moeten. Al maanden – van in het begin van de crisis – hoopte ik dat deze vakantie niet zou doorgaan. Wij willen op dit moment niet naar landen met slechte/zo goed als onbestaande medische voorzieningen.

Maar vóór alles hopen we met de hele familie dat onze neef (59) die geïntubeerd is en in het ziekenhuis in coma ligt met Covid-19, hier zonder kleerscheuren uitkomt. 🍀

Friday Photo?

Vandaag geen Friday Photo. Of toch wel, maar dan anders.

Vandaag heb ik de eer om een gastblog te mogen schrijven bij Anne in een heel mooie reeks ‘vertel eens wat meer over de plaats waar je woont’.

We zijn al op bezoek geweest in de provincies Vlaams-Brabant, Oost-Vlaanderen en West-Vlaanderen. Vandaag komt de provincie Antwerpen aan de beurt.

Benieuwd? Lezen kan hier!

Zoom meeting

Vanmorgen hadden we Spaanse les. Neen, niet in het leslokaal maar ieder thuis aan zijn of haar laptop of tablet. We deden een zoom meeting. Tegenwoordig wordt er in bedrijven heel veel ge-videoconference-d ; in ‘mijn tijd’ gingen we nog gewoon samen aan tafel zitten om te vergaderen.

Ik was blij dat onze profesora met deze mogelijkheid op de proppen kwam want op mezelf iets nieuws aanleren gaat zeer moeizaam. En blijkt dat het voor mijn mede-studenten niet anders is.

In het begin voelde het wat onwennig aan. We zijn allemaal al wat ouder en we zijn niet echt vertrouwd met deze vorm van communicatie. Maar naarmate de les vorderde ging het alsmaar beter.

Imperativo y subjuntivo en 5 van de 8 alumnos

De interactie was er weer en we hebben een productieve ochtend gehad. Én de goesting is terug. Nu ja, een beetje toch.

Kom maar op met die imperativo en subjuntivo!

Corona

Ik ga hier gewoon even mijn gedachten op papier zetten. In het begin dacht ik dat het allemaal zo’n vaart niet zou lopen met dat virus. De uitspraken van Maggie De Block en Marc Van Ranst zijn daar niet vreemd aan. Het was toch maar zoiets als een griep, maar dan eentje waar nog geen vaccin voor was. Toch? Nu blijkt dat het toch wel iets meer is dan dat.

‘Blijf in uw kot’ … Maggie heeft gemakkelijk praten. In uw kot blijven is helaas niet voor iedereen weggelegd.

Ik kreeg gisteren een paniektelefoontje van mijn schoondochter. Wat moet zij met haar kind? De scholen worden gesloten, de crèches niet. Moest onze Kleine Man twee maanden ouder zijn geweest, dan was hij nu verplicht thuis. Nu niet. Nu zit hij een hele dag met een grote groep andere kinderen samen in één relatief kleine ruimte. Ook ik vind dit niet logisch. Zeker niet nu we weten dat er ook peuters en kleuters met het virus besmet zijn. En onze Kleine Man is al zo vaak ziek!

Op haar werk (OCMW) zijn ze nog niet zo ver dat er kan thuisgewerkt worden. Bovendien hebben twee van haar collega’s zich vorige week ziek gemeld en er moet per afdeling altijd minstens één persoon aanwezig zijn voor permanentie. Wie is de pineut denk je?

Mijn zoon is werfleider op de werf van het nieuwe ziekenhuis in Antwerpen. Er gaan geruchten dat dit in ijltempo moet worden klaargestoomd om als ‘corona-ziekenhuis’ te dienen. Eén verdieping per week zouden ze aankunnen … als iedereen aan boord blijft. Thuiswerken is voor hem sowieso geen optie want hij moet zijn mensen aansturen. Het risico op besmetting is gigantisch op zo’n bouwwerf waar soms honderden mensen tegelijkertijd rondlopen en moeten samenwerken.

De NMBS schrapt vanaf vandaag bijna honderd ritten van piekuurtreinen van en naar Brussel. Sorry, maar daar is mijn verstand echt te klein voor. We moeten bij elkaar uit de buurt blijven, we mogen niet meer in groep gaan wandelen of fietsen in de openlucht maar we mogen wel opeengepakt in een treinstel zitten.

Er zijn geen mondmaskers meer voorradig want de stock is sinds 2009 niet meer aangevuld. Laat hij of zij die hiervoor de verantwoordelijkheid draagt even opstaan alsjeblieft!

Colruyt kan zijn collect & go bestellingen niet meer aan. Onze kinderen maken daar altijd gebruik van met hun drukke leven. Zoonlief probeert al sinds donderdag een bestelling te plaatsen voor afhaling eind deze week (dat zijn tien dagen!!), niet meer mogelijk. Vanmorgen zat hij alweer om 6 uur aan zijn laptop om het nog maar eens te proberen. Tevergeefs. Tja, dan zit er niks anders op dan tussen het volk in de rij te gaan staan.

Een complete lock down, zoals in Spanje en Italië, lijkt mij op dit moment de enige aangewezen maatregel om de ziekte niet verder te verspreiden. En dat komt misschien nog wel, maar dan zijn we hier in België nog maar eens te laat.

Voilà, ik hoop dat het wat rustiger wordt in mijn hoofd nu ik dit even heb neergeschreven want het houdt me veel meer bezig dan ik zou willen.

Zorg goed voor jezelf, lezer, en voor je medemensen.

30-week Song Challenge – 1

Ik dacht, laat ik eens zot doen. Ik doe de 30-week song challenge, afgekeken bij Satur9’s World.
Vanaf nu 30 weken op woensdag, goed voor elke week een streepje van ‘mijn’ muziek.
Music Maestro Please. Zet die boxen maar open!

A song you like with a color in the title

De eerste die bij me opkomt: L’amour est bleu van Vicky Leandros. Een lied uit mijn jonge jaren. Ik hield (en hou) van het Franse chanson.

Bleu, bleu, l’amour est bleu
Berce mon cœur, mon cœur amoureux
Bleu, bleu, l’amour est bleu
Bleu comme le ciel qui joue dans tes yeux

Vicky Leandros zong het in 1967 op het Eurovisie Songfestival waar zij toen Luxemburg vertegenwoordigde.

Een universeel onderwerp van alle tijden. De Liefde. Vreugde en verdriet.

Gris, gris, l’amour est gris
Pleure mon coeur lorsque tu t’en vas
Gris, gris, le ciel est gris
Tombe la pluie quand tu n’es plus là