Het Vaccin

Een week of vier geleden vond ik dat het nogal lang duurde eer ik mijn uitnodiging voor Het Vaccin kreeg. Ik registreerde me dus op de reservelijst van mijn vaccinatiecentrum.

Enkele dagen later al kreeg ik een telefoontje … of ik die dag nog kon komen … Met alle perikelen rond het Astra Zeneca vaccin (toen zeer actueel) én mijn recente ernstige trombose in het achterhoofd, inclusief de erfelijke belasting, vroeg ik om welk vaccin het ging.

Astra Zeneca.

Ik heb het geweigerd, gezegd dat ik eerst met mijn vaatspecialist wou overleggen.

Ben ik nu flauw? Of belachelijk?
Ik heb al genoeg op mijn bord, en hoe klein de kans ook is, ik hoef er echt niet nog eens een eventuele trombose bovenop.

Op mijn vraag of de kans op een trombose groter is omdat ik er recent een gehad heb én omdat tromboses ‘in de familie’ zitten (mijn vader, zijn zus en wie weet wie nog meer in de familie) zei de vaatspecialist mij dat hij daar geen wetenschappelijk onderbouwd antwoord op kon geven om de eenvoudige reden dat daar geen onderzoek naar is gedaan. Hij vond het wel een zeer relevante vraag.
Als u uw uitnodiging krijgt en het is voor het Astra Zeneca vaccin, contacteer me dan terug. Ondertussen ga ik wat opzoekingswerk doen want ik ga vermoedelijk die vraag nog wel krijgen.”

Ik was dus totaal niet gerustgesteld en ik blijf erbij: de ontwikkeling van het vaccin is veel te snel moeten gaan en er is onvoldoende getest. Voor mij is dat in ieder geval overduidelijk.

Vorige week kreeg ik mijn uitnodiging.

Voor het Astra Zeneca vaccin.

Zoals de vaatspecialist mij had gevraagd, ben ik opnieuw bij hem te rade gegaan. Helaas, helaas, hij heeft geen verdere informatie kunnen vinden dan degene die ‘officieel’ verstrekt wordt. Maar ook al had hij ze wel gevonden, dan nog moet ik genoegen nemen met het vaccin dat mij aangeboden wordt. Behandeling met een welbepaalde gentherapie is de enige reden die aanvaard wordt om een ander dan het jou toegewezen vaccin te krijgen. Manlief (kreeg gisteren Pfizer) wou met liefde met mij wisselen, maar ook dat is niet toegelaten.

Dus ga ik over een halfuur met een bang hart naar het vaccinatiecentrum voor een vaccin dat ik eigenlijk niet wil. Maar niet vaccineren is helemaal geen optie want ik wil wel mijn leven terug.

Duimen dat ik niet tot die nul komma zoveel percent behoor, mag.

De Metamorfose

Omdat we vorig jaar niet op vakantie zijn geweest (en dit jaar ziet het er zowat hetzelfde uit behalve, hopelijk!, in oktober) en we van ons geld vanaf wilden (grapje), hebben we een tijd geleden besloten om ons huis een make-over te geven.

We wilden een wat moderner uiterlijk voor onze woning uit 1937.

De voorgevel is al klaar en wat ons betreft is het goed gelukt en is het geworden wat we ervan verwacht hadden. We zijn er blij mee!

Nu nog de zijgevel en nieuwe beplanting in de voortuin.

Voor / tijdens / na foto’s? Hier komen ze!


Alle foto’s © MyriamC

Ik ben geen gierige krent

In navolging van Tiny’s logje zal ik hier eens proberen neer te schrijven hoe ik mijn jeugd beleefd heb en wat ik anders of hetzelfde doe dan mijn ouders.

Wij waren niet rijk thuis. Ver van! Mijn ouders zijn getrouwd in 1953. Mijn moeder was huisvrouw tot mijn broertje geboren werd in 1962. Toen opende zij een winkel in ‘zaden en granen’ om het huishoudbudget aan te vullen want mijn vader verdiende als ongeschoold laborant bij Agfa-Gevaert ook maar een gewoon arbeidersloon.

En toch hebben wij nooit iets te kort gehad. Wij gingen altijd goed gekleed in degelijke kleding. Wij hadden natuurlijk lang niet zoveel en kleding werd afgedragen of vermaakt. Bij ons moest de meisjeskleding ook wel twee meisjes meegaan, want ik heb een zus die twee jaar jonger is. Ik denk dat dat normaal was in die tijd. Maar mijn moeder hield van kwaliteit en onze kleding kwam van Princess in Antwerpen of werd genaaid door een tante die regentes snit & naad was ; onze schoenen werden gekocht bij Benjamin. Degelijkheid troef bij ons! (Vreemd dat je zulke details onthoudt).

Luxe was er niet. De eerste TV, zwart-wit uiteraard, was een zoveelstehands en hij kwam er pas toen onze buren al lang en breed een TV hadden. Hetzelfde met een auto. Mijn vader zijn eerste auto was een oude lichtblauwe Hillman, aangekocht in 1962. Hij had die auto namelijk nodig om bestellingen van de winkel weg te brengen naar klanten.

Mijn ouders hebben altijd heel zuinig geleefd. Nooit voor iets geleend. En van de weinige inkomsten die mijn ouders hadden werd er naarstig gespaard … voor later.
Zo zijn wij ook opgevoed: eerst sparen en dan pas kopen. Lenen – behalve een hypotheeklening – was uit den boze. En ik ben blij dat wij dat voorbeeld gehad hebben en het ook hebben kunnen doorgeven aan onze zoon.

Met mijn moeder haar winkel erbij werd het huishoudbudget al snel ruimer, maar mijn ouders bleven heel spaarzaam omgaan met geld. We gingen wel op vakantie (mijn moeder reisde ook graag). De eerste keer – ik was toen 9 – een week naar zee. Later gingen we naar Zwitserland of Oostenrijk maar altijd in een vakantiehuis van de CM. Luxe reizen zoals we die nu kennen waren het zeker niet.

Nadat mijn vader overleden is werd mijn moeder zo mogelijk nog spaarzamer. Altijd bang dat ze niet zou toekomen én ‘er moet nog iets voor de kinderen overblijven‘. Niet dat ze zich echt iets tekort gedaan heeft, maar ik vind het wel jammer dat ze vaak zei ‘ach, is het op mijn leeftijd nog wel de moeite om een nieuw salon te kopen’ (om een voorbeeld te geven). Om dan na haar dood te constateren dat ze nog wel twintig nieuwe salons had kunnen kopen. Heel lief dat ze voor ons gespaard had, maar het had niet gehoeven.

Onze levensstijl? Totaal het tegenovergestelde. Zuinig kan je ons bepaald niet noemen. We kopen en doen eigenlijk waar we zin in hebben. Mijn man heeft altijd een goed betaalde job gehad (een van de voordelen aan werken in shiften in de petrochemie) en mijn inkomen werd opzij gezet voor de luxe (reizen, etentjes, …). De tijden zijn ook anders. Ik heb er wel eens discussies met mijn vader over gehad. Hij vond het belangrijk om eerst een eigen huis te hebben en dan pas te gaan reizen. Wij hadden zoiets van: eerst een stuk van de wereld zien en dan misschien een huis kopen. Wij vonden dat eigen huis toen niet zo belangrijk. Ervaringen opdoen, dát vonden wij belangrijk.

Dat eigen huis is er ook pas gekomen toen we al een stukje van de wereld gezien hadden. Een zeer bescheiden huis – een renovatieprojectje uit 1937 dat we mondjesmaat hebben aangepakt – waarvan we wisten dat we het gemakkelijk met één loon konden afbetalen (*) zodat er nog genoeg over bleef om te sparen (niet alleen voor later, maar ook om onze kinderen te helpen … het is er met de paplepel ingegoten!) en om onze levensstijl niet al te veel te moeten aanpassen. Helaas heeft mijn vader dat nooit geweten want hij was toen al overleden. Daar heb ik wel spijt van gehad. Hoewel hij mij op zijn sterfbed gezegd heeft dat we gelijk hadden om te genieten van het leven want niet iedereen krijgt een ‘later’. Ook hij niet.

Zoals ik ook al schreef in een reactie op Tiny haar blog: ik kan geen 500 euro uitgeven aan een sacoche of kleding met een merknaam of een smartphone, maar tien of twintig keer zoveel voor een mooie reis vind ik geen probleem. Het is maar waar je prioriteiten liggen.

(*) En dat was nodig want een maand nadat we de compromis getekend hadden verloor ik mijn job en viel ik terug op een werkeloosheidsuitkering!

Covid, a never ending story

The Beast foto van Pexels

Februari/maart 2020

Het is maar een griepje …

Mondmaskers? Niet nodig, hebben absoluut geen zin!
Ah neen, want er waren er geen. Voormalig minister van Volksgezondheid Maggie De Block (die van ‘Blijf in uw kot’) liet in 2018 een stock van 22 miljoen nog goed werkende mondmaskers vernietigen. Vernietigen was goedkoper dan stockeren!

Een paar maanden later bleken mondmaskers toch plots wel zin te hebben. Handige naaisters sloegen verwoed aan het mondmaskers naaien.

Begin februari 2021

Het bleek toch meer dan een uit de hand gelopen griepje.
En een grapje is het ook al lang niet meer. Of toch wel?

Het grapje van de vaccins.

We gaan vollen bak vaccineren … Vaccinatiecentra worden in sneltempo klaargestoomd. Het vaccinatiecentrum Noorderkempen krijgt tien vaccinatielijnen om per dag 2.400 mensen te vaccineren. Aan zeven dagen per week betekent dit 16.800 inentingen. Dat gaat nogal vooruitgaan!

Iedereen (die wil) MOET twee keer gevaccineerd worden, het tweede vaccin twee tot vier weken na het eerste.

Pfizer en Moderna: 90% effectief

Astra Zeneca: is maar voor 60% effectief en mag niet gegeven worden aan 65-plussers.

En zelfgenaaide mondmaskers? Liever niet want die bieden onvoldoende bescherming.
Ah ja, want er zijn terug volop chirurgische mondmaskers te koop.

22 februari 2021

Twee vaccins? Overbodig! Eén keer vaccineren is voldoende (zou inmiddels weer herroepen zijn). Ah ja, want er is een groot tekort aan vaccins.

Een gedeelte van de net geopende vaccinatiecentra wordt alweer gesloten.
Ah ja, want voor 100 vaccins per week (jaja, de komende weken worden er per vaccinatiecentrum slechts 100 vaccins per week geleverd!) is het de moeite niet om zo’n centrum open te houden.

En daar waar er nog wel gevaccineerd wordt, komen mensen niet opdagen. Foei!
Ah neen, want ofwel kloppen de namenlijsten niet, ofwel worden de uitnodigingen naar verkeerde emailadressen of GSM-nummers gestuurd. Tssss …

Het vaccin van Astra Zeneca is plots zeker zo goed als de andere vaccins. Het is alleen niet zo uitvoerig getest op 65-plussers. Echt?

Denken die hoge piefen in hunnen ivoren toren nu echt dat wij onnozelaars zijn? Wat gaan ze ons nog allemaal in onze maag splitsen?

Het is toch om te huilen als je die grafiek bekijkt van wat er besteld is en wat er geleverd is! Bron: Dashboard Covid Vaccinaties België (covid-vaccinatie.be)


Valt het op dat ik mij een heel klein beetje erger aan deze situatie?

We zijn hier nog lang niet vanaf. Zeg dat ik het gezegd heb!

Mak schaap


Ik voel me de laatste tijd een mak schaap dat zomaar de regeltjes volgt ‘omdat het moet’ terwijl anderen er de kantjes vanaf lopen.

Waar ik het vooral heel moeilijk mee heb, is dat we al maanden niet meer op ons kleinkind mogen passen. En als het van Marc Van Ranst afhangt gaat dat ook zo blijven ná corona want hij vindt ‘kleinkinderen en grootouders van 65+ geen goede combinatie’. Meer nog: ‘zieke kinderen naar grootouders brengen gaan we wellicht niet meer doen in de toekomst’. Neen, want ouders kunnen zomaar van hun werk wegblijven als de kinderen ziek zijn. Niet dus.

Generaties lang heeft er geen haan naar gekraaid dat grootouders op hun kleinkinderen pasten. En nu plots is het een ‘slechte combinatie’.

Wat met het welbevinden en de levensvreugde van vijfenzestigplussers? Kleinkinderen houden ons jong. Daar wordt totaal geen rekening mee gehouden.

En voor de kleinkinderen hetzelfde. Ik herinner me nog heel fijne vakanties bij mijn grootouders op de boerderij. En ook mijn zoon heeft als kind veel tijd doorgebracht bij mijn ouders. Mijn man en mijn kleinzoon: twee handen op één buik.

Gaan we dat de kinderen afnemen? Nee toch!
Gaan we dat de grootouders afnemen? Nee toch!

Ik weet niet hoe lang ik nog een mak schaap kan zijn, maar die maatregelen hangen flink mijn voeten uit. En dan heb ik het over ALLE maatregelen.

Ik wil terug een terrasje doen.
Ik wil terug uit eten gaan.
Ik wil terug op vakantie gaan.
Ik wil mijn kleinkind terug kunnen zien in mijn huis.

Ik wil vooral mijn vrijheid terug.

Wat ik niet wil, is hier een discussie voeren over het al dan niet nut van de maatregelen. Reacties zijn uitgeschakeld. Wil je er toch iets over kwijt? Je weet me te vinden!

Gepikeerd

Gisteravond vlak voor sluitingstijd reden we nog snel even naar de Decathlon. Op dat uur hebben we de winkel voor ons alleen.

Correctie: ik had de winkel voor mij alleen want mijn man mocht niet mee binnen. We hadden ook kunnen wisselen: hij binnen en ik niet. Waarom dat geen goed idee was, dat lees je in de volgende paragraaf.

De security man aan de ingang vroeg of we samen waren. Ik, eerlijk als ik ben, antwoordde bevestigend. Hij zei dat we, gezien de corona maatregelen, niet met twee mochten winkelen. Dat wisten wij, maar mijn man moest bij de hardloopafdeling zijn (cadeautje voor zoonlief) en ik ging eens kijken voor een muts en sjaal voor mijn schoondochter. Als ik aan mijn man zou vragen om een lichtgroene muts mee te brengen, dan komt hij gegarandeerd met een gele of een beige buiten.

In een winkel met een oppervlakte van 7.000 m² zou het al lelijk moeten doen om elkaar nog maar te kruisen!

De security man was niet te overtuigen. We mochten niet samen binnen.

En ik was heel gepikeerd want terwijl wij daar die man stonden te overtuigen kwam er het ene na het andere koppel buiten.

Misschien de volgende keer toch maar een leugentje om bestwil te berde brengen.

T’was a month before Christmas

Een mooitje van tinternet.

❤️🎄💚🌲 ❤️🎄💚🌲❤️
T’was a month before Christmas,
And all through the town,
People wore masks.
That covered their frown.

The frown had begun
Way back in the spring,
When a global pandemic
Changed everything.

They called it corona,
But unlike the beer,
It didn’t bring good times,
It didn’t bring cheer.

Airplanes were grounded,
Travel was banned.
Borders were closed
Across air, sea and land.

As the world entered lockdown
To flatten the curve,
The economy halted,
And folks lost their nerve.

From March to July
We rode the first wave,
People stayed home,
They tried to behave.

When summer emerged
The lockdown was lifted.
But away from caution,
Many folks drifted.

Now it’s December
And cases are spiking,
Wave two has arrived,
Much to our disliking.

It’s true that this year
Has had sadness a plenty,
We’ll never forget
The year 2020.

And just ‘round the corner –
The holiday season,
But why be merry?
Is there even one reason?

To decorate the house
And put up the tree,
Who will see it?
No one but me.

But outside my window
The snow gently falls,
And I think to myself,
Let’s deck the halls!

So, I gather the ribbon,
The garland and bows,
As I play those old carols,
My happiness grows.

Christmas is not cancelled
And neither is hope.
If we lean on each other,
I know we can cope.
❤️🎄💚🌲 ❤️🎄💚🌲❤️

Bagger

Bij ons in de gemeente worden de regels van de horeca nogal ruim geïnterpreteerd door drie horecazaken. Zo zagen we al enkele keren dat het heel gezellig was aan het café-restaurant dat vlak aan de heide ligt. De politie patrouilleert er volop maar doet niets.

Ook de plaatselijke cremerie in het dorp is niet vies van een overtreding. Maar wat we zondag in het passeren bij een goed aangeschreven restaurant zagen spande de kroon: een grote banner boven de ingangspoort ‘BUITENBAR GEOPEND‘ en op het gazon groepjes mensen die gezellig stonden te eten en te drinken aan partytafels. Mét bediening aan tafel. Hoort dit ook bij ‘take away’???

Mijn schoonzus heeft ook een horecazaak met groot terras en tuin. Zij zou perfect hetzelfde kunnen doen, maar het mag niet en dan houdt zij zich aan de regels. Net zoals een groot aantal andere horecazaken die normale ‘take away’ doen.

Ik vind het erg voor mensen die de regels wel volgen – oneerlijke concurrentie, toch? – en had in een bericht op de plaatselijke Faceboekgroep ‘ge zijt van …’ de vraag gesteld of deze manier van ‘take away’ wel toegelaten was. Ik gun iedereen zijn commerce, maar speel het eerlijk.

Man, man, wat een bagger je dan over je heen krijgt. Mensen zijn voor niks beschaamd. ‘Vuile verklikker, gij gunt een ander niks’, ‘Kruip in uw hol en kom er nooit meer uit’, ‘Takkewijf’, en meer van dat fraais. Ik heb de reacties verticaal gelezen en over me heen laten gaan en ik vind er nu niks over terug want mijn bericht werd verwijderd. De beheerders van de groep vinden dat ‘creativiteit moet worden toegejuicht’. WTF. Maar bon, ik had mijn gedacht gezegd.

Blijkbaar had de plaatselijke TV (ATV) het ook opgepikt want ze hadden er een item over in het nieuws. De burgemeester reageerde ‘misnoegd’. Maar ik weet dat vriendjespolitiek hem niet vreemd is. Ben benieuwd of hij actie gaat ondernemen.

Edit: vandaag een artikel in Gazet van Antwerpen.

Misc.

Ik kom een beetje zagen.

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar ik heb niets gekocht op Black Friday. Ook niets online besteld trouwens, nu de winkels niet open zijn.

Ik hou helemaal niet van uit Amerika overgewaaide commerciële dagen. Dat geldt niet alleen voor Black Friday, maar ook voor Halloween. Dat is niets van ‘ons’, maar het wordt ons wel langs alle kanten opgedrongen. En de huidige generatie kinderen weet al niet beter meer of Halloween behoort tot ons cultureel erfgoed. Net als Black Friday.

De versoepelingen, die er geen zijn. Het was te verwachten maar ik was er echt even van onder de voet. Tegen beter weten in had ik toch nog gehoopt op een kerst met het gezin, terug op restaurant kunnen. Niet dus.

Geen sinterklaasfeestje voor Kleine Man.
Geen Kerst met de familie.
Geen nieuwjaarsbrief, tenzij even buiten in de kou.
Geen verjaardagsfeestje voor zoonlief (2 januari).
Geen etentje met het gezin voor de verjaardag van manlief (21 januari).
De horeca nog minstens tot 1 februari gesloten.
En contactberoepen hebben ook nog geen zicht op een heropening. Al deze ondernemers die er echt alles aan gedaan hebben om het veilig te houden en kosten noch moeite hebben gespaard.

Dat de winkels terug open mogen moet zo’n slag in het gezicht zijn voor zij die verplicht gesloten moeten blijven. Voor kapsalons en schoonheidsinstituten is de maand december óók de drukste van het jaar!

Ik kan maar één ding hopen: dat alle kleine zelfstandigen deze financiële ramp gaan overleven.

En verder vraag ik me af of deze niet-versoepeling geen verschuiving van het probleem is. Stel dat er in februari echt versoepeld wordt. Wat dan? Als er al een vaccin is tegen die tijd, zal niet iedereen al zijn gevaccineerd … gesteld dat je dat al zou willen. Ik ben er niet scheutig op om een vaccin toegediend te krijgen waar ik de bijwerkingen op lange termijn niet van ken. Het is maar een griepje … ik hoor het Marc Van Ranst nog zeggen. Het is maar een vaccin …

Bah, bah, bah, wat een rotjaar!