Angst

Ongeloof
Angst

Vertwijfeling
Angst

Dit kan ik niet aan. Dit wil ik niet.
Angst

Alles is zwart, pikzwart
Verlammende angst

De zes letters staan op mijn netvlies gebrand.

K A N K E R

Of hoe mijn/ons leven van de ene op de andere dag verandert.

Wat eraan voorafging en wat er volgt… ik schrijf het morgen onder paswoord. Niet omdat niet iedereen het mag lezen, maar omdat misschien niet al mijn lezers hiermee geconfronteerd willen worden.

Wil je meelezen? Vraag dan eenvoudigweg het paswoord.

Herinneringen (3)

Herinnert u zich deze nog?

In mijn opruimwoede (die ondertussen weer overgewaaid is) vond ik onderin een kast, naast mijn diploma’s, mijn oude catechismus. Ik zat toen in het zesde leerjaar lees ik op de binnenkant van de kaft. We schrijven 1965.

Een boekwerkje met vragen en antwoorden, alle geloofspunten in begrijpelijk Nederlands uiteengezet. Of ik dat op mijn 11de ook vond, dat durf ik te betwijfelen.

Een voorbeeld: Welke zijn de vruchten van een waardige Communie?
Ten 1e, een waardige Communie verenigt ons inniger met Jezus-Christus en zijn Mystiek Lichaam
Ten 2e, zij vermeerdert in ons de heiligmakende genade.

Ik bespaar u de rest. Maar of ik daar iets van begreep/begrijp?

In mijn toenmalige hanenpoten lees ik ‘leren tot nr. 434‘ en in het blauw aangeduid ‘dat moet ik goed leren‘, een aantal hoofdstukken in aanloop naar mijn vormsel. De hoofdstukken na nr. 434 gingen over Het Priesterschap en Het Huwelijk. Dat was op de leeftijd van elf nog niet relevant.

Beste lezer, ik hoop wel dat u – mocht u katholiek zijn – uw zondagen en feestdagen godsvruchtig doorbrengt! Als goed katholiek behoort u, op zon- en feestdagen, buiten de mis, ook andere kerkelijke diensten en godsdienstonderrichtingen bij te wonen, u bezig te houden met godvruchtige of liefdadige werken, en enkel in eerlijk vermaak uw ontspanning te zoeken.
Zou een terrasje doen onder de noemer ‘liefdadige werken’ vallen? Ik dacht het wel. Ik steun er tenslotte de horeca mee (nu het weer mag).

En wist u dat traagheid één van de hoofdzonden is? Ik niet. Ocharme mijn moeder, die was met alles zo traag (maar wel zorgvuldig).

Wat deden ze de kinderen toch aan vroeger, vraag ik mij af. En dan denk ik aan mijn zoon die in het eerste middelbaar vroeg of hij zedenleer mocht volgen in plaats van godsdienst want ‘dat is ook zoals godsdienst, mama, maar dan zonder God‘. En zonder catechismus.

Ik heb de catechismus teruggelegd waar ik hem gevonden heb. Wie weet krijg ik er ooit nog veel geld voor!

De week

Het was niet mijn week de voorbije week. Slecht geslapen, en het is vannacht pas volle maan. Dat belooft.

Voor de rest weinig gedaan want slecht weer. Slecht weer werkt op mijn gemoed. Ik weet wel dat de tuin regen nodig heeft maar persoonlijk heb ik daar geen boodschap aan. Met regenweer kom ik niet buiten. Ik fiets niet, ik wandel niet, ik doe geen uitstapjes. En ik heb ook niet gelezen ondanks dat ik tijd in overvloed had en heb. Het lukt me weer niet om me te concentreren op een boek. In het begin van de lockdown was ik zó blij dat ik – na vele maanden – weer een boek kon lezen (en te weten wat ik aan het lezen was) maar het was blijkbaar van korte duur.

Het lijkt wel of de verveling toeslaat. Tijdens de maanden in lockdown heb ik er geen moment last van gehad. Je mocht niets en je kon niets, zo simpel was het leven toen. De activiteiten van onze Overjaarse Jeugdclub zijn ook helemaal stilgevallen en hoewel ik geen sociaal beestje ben zou ik toch wel weer wat meer actie in mijn leven willen. Het zal nog even moeten wachten want alle activiteiten (behalve enkele fietstochten) zijn al afgelast tot en met september.

Fysiek gaat het ook niet geweldig. Ik heb hoge bloeddruk maar ik verdraag de medicatie niet. Mijn hart kan dat precies niet aan. Overslagen, hartkloppingen, zweetbuien, … Ik neem er dan – op advies van de huisarts – een bètablokker bij maar dat lost niets op. Mijn huisarts vindt het maar flauwekul want volgens hem kunnen mijn klachten niet van de hoge bloeddruk pillen zijn. Tja, ik voel wat ik voel en ik weet ook exact wanneer het begonnen is. Ik heb expres de bijsluiter niet gelezen toen ik met die medicatie begon, om niet bevooroordeeld te zijn. Ik ben er nu op eigen houtje mee gestopt. Misschien niet verstandig, maar het moet maar even want ik word angstig van die hartkloppingen en neerslachtig van de daarbij horende slechte nachten. Ik ga een afspraak regelen bij de cardioloog. In hem heb ik meer vertrouwen dan in mijn huisarts.

Volgende week staan er gelukkig een aantal leuke momenten op de planning:
-maandag naar de tandarts (niet echt leuk, maar het is maar controle want ik heb goede tanden)
-dinsdag een wandeling met lunch met de mede-cursisten van de Spaanse les
-woensdagavond Kleine Man entertainen, samen ‘mesjeutjes‘ (*) eten, in bed stoppen en babysitten … zijn papa en mama kennen elkaar tien jaar en gaan een avondje uit
-donderdag naar de nagelstyliste
-vrijdag niets gepland maar hopelijk nog eens mooi fietsweer
-zaterdag uit eten met vrienden. Het mocht wel eens na vier maanden!

Tot zover mijn klaagzang. Volgende keer beter.

(*) mesjeutjes zijn croque monsieurs (tosti’s).

Spanje

Nu we niet naar Namibië reizen in september had ik graag de maand oktober opnieuw in Zuid-Spanje doorgebracht. Ik had zelfs al een appartement uitgezocht (nog niet geboekt). Maar helaas, toen ik van de week de Spaanse post-corona maatregelen hoorde was mijn goesting rap over. En dat deze ‘nueva normalidad’ zal duren tot de crisis voorbij is én tot er een vaccin gevonden is maakte mijn stemming er niet beter op.

En wat is dan die regel waar ik het moeilijk mee heb? Dat je o-v-e-r-a-l een mondmasker moet dragen. Niet alleen op het openbaar vervoer dus, maar ook op straat, op openbare plaatsen en eigenlijk altijd en overal behalve op het strand als je ver genoeg uit elkaar kan zitten.

Maar wij gaan niet naar Spanje om aan het strand te zitten. Dat gebeurt wel eens een enkele keer, maar meestal zijn wij onderweg. Nieuwe plekken ontdekken, veel wandelen, mijn man gaat er fietsen, …

Ik heb mijn mondmasker nu drie keer kort aan gehad: bij de huisarts, bij de nagelstyliste en bij de kapper. Oh nee, ook gisteren nog in een bus van De Lijn in Brugge. Gelukkig maar voor twee haltes want bij een temperatuur van 28 graden en een bus zonder airco… geen pretje! Ik begrijp dat het moet maar ik haat het. Ik heb sowieso al weinig lucht en met dat ding op wordt het alleen maar erger, mijn bril dampt aan en het is vreselijk warm. Ik voel me zo gevangen in een mondmasker en ik ga het echt niet dragen als het niet nodig is. Ik moet er niet aan denken om er een hele dag mee te moeten rondlopen.

Jammer maar helaas. Dit gaan wij niet zien de komende tijd. 😢

Andalucía – oktober 2019

Hinderpremie

De Vlaamse overheid heeft heel wat financiële inspanningen gedaan om zelfstandigen te helpen deze coronacrisis, en de daarmee gepaard gaande sluiting van bv. de horeca, te boven te komen.

Mijn schoonzus heeft een zeer goed draaiend café met een terras, een grote tuin en twee feestzalen. Met het mooie weer van de afgelopen weken hadden haar terras en tuin dagelijks afgeladen vol gezeten en heeft zij sowieso zeer veel inkomensverlies geleden want het is een geliefde pleisterplaats voor fietsers en wandelaars (Kalmthoutse heide, remember?).

Zoals we allemaal weten krijgen bedrijven met een fysieke inrichting die verplicht volledig moesten sluiten een hinderpremie van 4.000 euro. Vanaf 6 april tot het einde van de verplichte sluiting (7 juni) kwam daar per dag 160 euro extra bij. Gewaardeerde hulp maar voor een zaak die goed draait en topdagen aan zijn neus ziet voorbij gaan, een aalmoes.

Gisteren sprak mijn man met de uitbater van het cafeetje waar hij met zijn fietsclub wel eens iets drinkt. Het ligt in de middle of nowhere, niet eens aan een fietsknooppunt en de man moet het echt hebben van een of twee fietsploegjes en een oude buurman af en toe. De cafébaas vond het jammer dat zijn café gisteren terug open mocht. Hij had nog nooit zoveel ‘verdiend’ dan tijdens de laatste maanden! Hij heeft soms dagen dat hij geen enkele klant heeft. Dan is 160 euro inderdaad wel heel goed verdiend!

Hadden ze dat niet beter/eerlijker kunnen regelen, vraag ik mij af. Op basis van de omzet, bijvoorbeeld? Of van de sociale bijdragen?

En …
Wie gaat dat betalen?
Wie heeft zoveel geld?
Wie heeft zoveel ping ping ping?
Wie heeft zoveel geld?

Gehoord of gedroomd?

Antwerpen.
Je mag naar de Zoo.
Je mag in de stad gaan shoppen/wandelen.
Je mag in de stad een ijsje gaan halen.

Maar …

Je mag NIET van de Zoo rechtstreeks 500 meter verder gaan shoppen.
Je moet eerst over huis.
Je mag NIET van het shoppen meteen op de Meir een ijsje gaan halen.
Je moet eerst over huis.

Ik hoop dat ik dit gedroomd heb.

Ditjes en datjes

Er valt weinig te beleven dezer dagen. Ja, we mogen terug (functioneel) gaan shoppen maar aangezien ik geen shopper ben laat ik dat graag voor wat het is en geef ik met plezier aan anderen de kans om hun ding te doen.

Mijn haar groeit ondertussen alle kanten op. Van grijze uitgroei heb ik met mijn naturel grijs haar geen last. Maar de dikke bos die het, ondanks mijn leeftijd, nog altijd is doet nu echt zijn goesting. Ik heb er even de schaar en de effileerschaar bijgenomen. Sorry kapper, het moest. En nee, er volgt geen foto!

En mijn nagels! Ik heb nu zo ongeveer een French, maar dan met rode randjes in plaats van witte. Schoon hoor! Gelukkig mag ik maandag naar mijn nagelstyliste. Mét mondmasker en handgel (voor vóór en na).

Van het LBC kreeg ik een mail dat de Spaanse lessen op dinsdag tot het einde van het schooljaar blijven doorgaan via Zoom en dat er geen examens komen (oef!). We worden geëvalueerd op het globale beeld, gebaseerd op de gegevens vóór en na Corona. Gelukkig, want ik doe er eerlijk gezegd niet veel meer aan dood. De drive is weg.

Ik heb een nieuwe vriend(in). De poes van de (nieuwe) buren van twee huizen verder komt steevast op bezoek als ik in de tuin zit. Het is echt een allemansvriend, ze klimt op mijn schoot, spint dat het een lieve lust is en weet van contentement geen blijf met zichzelf. Een schatje!
Maar het blijft een jager. Zo ligt ze dikwijls ‘op vinkenslag’ onder de hoge ligusterhaag waar een koppel koolmeesjes hun nestje hebben gebouwd en vader (of moeder) koolmees heel jammerend begint te piepen om het dreigende gevaar aan te kondigen. Ik hoor de poes dan knarsetanden, maar tot nu toe druipt ze onverrichter zake weer af.

Ik mis het warme weer van de vorige weken. Ik heb zo genoten van onze fietstochten, van leven in onze tuin tussen alle planten en bloemen. Het leek wel vakantie! Maar volgende week belooft het weer prima buitenweer te worden. Dan kan deze salonfietser er weer op uit.

Wat mij heel veel plezier doet, is dat ik – ondanks de onrust in mijn lijf – de laatste weken toch opnieuw de rust én de goesting gevonden heb om te lezen. Ik las ondertussen al een boek of vijf. Naast de psychologische/literaire thrillers die ik gelezen heb, vond ik twee andersoortige boeken toch wel het vermelden waard.
Mazzel tov van Margot Vanderstraeten, soms wat langdradig maar het kon me wel boeien. Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in andere culturen. Helaas blijft de Joodse gemeenschap zeer gesloten, dat heb ik ook mogen ondervinden enkele jaren geleden tijdens een rondleiding in de Joodse wijk in Antwerpen onder leiding van een orthodox Joodse dame. Op heel veel vragen kregen we geen antwoord. En die antwoorden heb ik ook niet gevonden in het boek van Margot Vanderstraeten.
Even afrekenen graag van Jos Lammers. Een eerlijk verhaal over de relatie van de schrijver met een vader van wie hij nooit waardering kreeg, een moeder die schipperde tussen haar man en haar kinderen, ouders voor wie de ‘schone schijn’ heel belangrijk was, en de gevolgen die dat had op zijn leven en op de periode die hij nu doormaakt met ouders die dement worden en overlijden. Het boek laveert tussen heden en verleden in korte fragmenten. Ik heb het graag gelezen.
Momenteel lees ik Unorthodox van Deborah Feldman, opnieuw een boek over de Joodse gemeenschap maar ditmaal de ultra-orthodoxe Joden. Ik ben er maar pas in begonnen maar was getriggerd door de positieve recensies die volgden op de Netflix serie. Aangezien we geen Netflix hebben, kocht ik het e-book.

Mijn manlief, mijn rots in de branding, heeft het wat moeilijk de laatste weken. Ik ga niet zeggen dat hij afglijdt in een depressie maar hij zit wel in een neerwaartse spiraal en is zeker niet zijn evenwichtige zelf. Echt niets voor hem. Hij – sociaal beestje – mist zijn sociale contacten. En hij heeft geluk want vanaf maandag kan hij terug met zijn fietsclub de weg op. 🚴‍♀️

Onze vlucht naar Namibië in september is door KLM geannuleerd. Het is de eerste keer van zolang ik hier op deze aardkloot rondloop dat ik blij ben dat we niet op vakantie kunnen moeten. Al maanden – van in het begin van de crisis – hoopte ik dat deze vakantie niet zou doorgaan. Wij willen op dit moment niet naar landen met slechte/zo goed als onbestaande medische voorzieningen.

Maar vóór alles hopen we met de hele familie dat onze neef (59) die geïntubeerd is en in het ziekenhuis in coma ligt met Covid-19, hier zonder kleerscheuren uitkomt. 🍀

Friday Photo?

Vandaag geen Friday Photo. Of toch wel, maar dan anders.

Vandaag heb ik de eer om een gastblog te mogen schrijven bij Anne in een heel mooie reeks ‘vertel eens wat meer over de plaats waar je woont’.

We zijn al op bezoek geweest in de provincies Vlaams-Brabant, Oost-Vlaanderen en West-Vlaanderen. Vandaag komt de provincie Antwerpen aan de beurt.

Benieuwd? Lezen kan hier!