Covid, a never ending story

The Beast foto van Pexels

Februari/maart 2020

Het is maar een griepje …

Mondmaskers? Niet nodig, hebben absoluut geen zin!
Ah neen, want er waren er geen. Voormalig minister van Volksgezondheid Maggie De Block (die van ‘Blijf in uw kot’) liet in 2018 een stock van 22 miljoen nog goed werkende mondmaskers vernietigen. Vernietigen was goedkoper dan stockeren!

Een paar maanden later bleken mondmaskers toch plots wel zin te hebben. Handige naaisters sloegen verwoed aan het mondmaskers naaien.

Begin februari 2021

Het bleek toch meer dan een uit de hand gelopen griepje.
En een grapje is het ook al lang niet meer. Of toch wel?

Het grapje van de vaccins.

We gaan vollen bak vaccineren … Vaccinatiecentra worden in sneltempo klaargestoomd. Het vaccinatiecentrum Noorderkempen krijgt tien vaccinatielijnen om per dag 2.400 mensen te vaccineren. Aan zeven dagen per week betekent dit 16.800 inentingen. Dat gaat nogal vooruitgaan!

Iedereen (die wil) MOET twee keer gevaccineerd worden, het tweede vaccin twee tot vier weken na het eerste.

Pfizer en Moderna: 90% effectief

Astra Zeneca: is maar voor 60% effectief en mag niet gegeven worden aan 65-plussers.

En zelfgenaaide mondmaskers? Liever niet want die bieden onvoldoende bescherming.
Ah ja, want er zijn terug volop chirurgische mondmaskers te koop.

22 februari 2021

Twee vaccins? Overbodig! Eén keer vaccineren is voldoende (zou inmiddels weer herroepen zijn). Ah ja, want er is een groot tekort aan vaccins.

Een gedeelte van de net geopende vaccinatiecentra wordt alweer gesloten.
Ah ja, want voor 100 vaccins per week (jaja, de komende weken worden er per vaccinatiecentrum slechts 100 vaccins per week geleverd!) is het de moeite niet om zo’n centrum open te houden.

En daar waar er nog wel gevaccineerd wordt, komen mensen niet opdagen. Foei!
Ah neen, want ofwel kloppen de namenlijsten niet, ofwel worden de uitnodigingen naar verkeerde emailadressen of GSM-nummers gestuurd. Tssss …

Het vaccin van Astra Zeneca is plots zeker zo goed als de andere vaccins. Het is alleen niet zo uitvoerig getest op 65-plussers. Echt?

Denken die hoge piefen in hunnen ivoren toren nu echt dat wij onnozelaars zijn? Wat gaan ze ons nog allemaal in onze maag splitsen?

Het is toch om te huilen als je die grafiek bekijkt van wat er besteld is en wat er geleverd is! Bron: Dashboard Covid Vaccinaties België (covid-vaccinatie.be)


Valt het op dat ik mij een heel klein beetje erger aan deze situatie?

We zijn hier nog lang niet vanaf. Zeg dat ik het gezegd heb!

Mak schaap


Ik voel me de laatste tijd een mak schaap dat zomaar de regeltjes volgt ‘omdat het moet’ terwijl anderen er de kantjes vanaf lopen.

Waar ik het vooral heel moeilijk mee heb, is dat we al maanden niet meer op ons kleinkind mogen passen. En als het van Marc Van Ranst afhangt gaat dat ook zo blijven ná corona want hij vindt ‘kleinkinderen en grootouders van 65+ geen goede combinatie’. Meer nog: ‘zieke kinderen naar grootouders brengen gaan we wellicht niet meer doen in de toekomst’. Neen, want ouders kunnen zomaar van hun werk wegblijven als de kinderen ziek zijn. Niet dus.

Generaties lang heeft er geen haan naar gekraaid dat grootouders op hun kleinkinderen pasten. En nu plots is het een ‘slechte combinatie’.

Wat met het welbevinden en de levensvreugde van vijfenzestigplussers? Kleinkinderen houden ons jong. Daar wordt totaal geen rekening mee gehouden.

En voor de kleinkinderen hetzelfde. Ik herinner me nog heel fijne vakanties bij mijn grootouders op de boerderij. En ook mijn zoon heeft als kind veel tijd doorgebracht bij mijn ouders. Mijn man en mijn kleinzoon: twee handen op één buik.

Gaan we dat de kinderen afnemen? Nee toch!
Gaan we dat de grootouders afnemen? Nee toch!

Ik weet niet hoe lang ik nog een mak schaap kan zijn, maar die maatregelen hangen flink mijn voeten uit. En dan heb ik het over ALLE maatregelen.

Ik wil terug een terrasje doen.
Ik wil terug uit eten gaan.
Ik wil terug op vakantie gaan.
Ik wil mijn kleinkind terug kunnen zien in mijn huis.

Ik wil vooral mijn vrijheid terug.

Wat ik niet wil, is hier een discussie voeren over het al dan niet nut van de maatregelen. Reacties zijn uitgeschakeld. Wil je er toch iets over kwijt? Je weet me te vinden!

Gepikeerd

Gisteravond vlak voor sluitingstijd reden we nog snel even naar de Decathlon. Op dat uur hebben we de winkel voor ons alleen.

Correctie: ik had de winkel voor mij alleen want mijn man mocht niet mee binnen. We hadden ook kunnen wisselen: hij binnen en ik niet. Waarom dat geen goed idee was, dat lees je in de volgende paragraaf.

De security man aan de ingang vroeg of we samen waren. Ik, eerlijk als ik ben, antwoordde bevestigend. Hij zei dat we, gezien de corona maatregelen, niet met twee mochten winkelen. Dat wisten wij, maar mijn man moest bij de hardloopafdeling zijn (cadeautje voor zoonlief) en ik ging eens kijken voor een muts en sjaal voor mijn schoondochter. Als ik aan mijn man zou vragen om een lichtgroene muts mee te brengen, dan komt hij gegarandeerd met een gele of een beige buiten.

In een winkel met een oppervlakte van 7.000 m² zou het al lelijk moeten doen om elkaar nog maar te kruisen!

De security man was niet te overtuigen. We mochten niet samen binnen.

En ik was heel gepikeerd want terwijl wij daar die man stonden te overtuigen kwam er het ene na het andere koppel buiten.

Misschien de volgende keer toch maar een leugentje om bestwil te berde brengen.

T’was a month before Christmas

Een mooitje van tinternet.

❤️🎄💚🌲 ❤️🎄💚🌲❤️
T’was a month before Christmas,
And all through the town,
People wore masks.
That covered their frown.

The frown had begun
Way back in the spring,
When a global pandemic
Changed everything.

They called it corona,
But unlike the beer,
It didn’t bring good times,
It didn’t bring cheer.

Airplanes were grounded,
Travel was banned.
Borders were closed
Across air, sea and land.

As the world entered lockdown
To flatten the curve,
The economy halted,
And folks lost their nerve.

From March to July
We rode the first wave,
People stayed home,
They tried to behave.

When summer emerged
The lockdown was lifted.
But away from caution,
Many folks drifted.

Now it’s December
And cases are spiking,
Wave two has arrived,
Much to our disliking.

It’s true that this year
Has had sadness a plenty,
We’ll never forget
The year 2020.

And just ‘round the corner –
The holiday season,
But why be merry?
Is there even one reason?

To decorate the house
And put up the tree,
Who will see it?
No one but me.

But outside my window
The snow gently falls,
And I think to myself,
Let’s deck the halls!

So, I gather the ribbon,
The garland and bows,
As I play those old carols,
My happiness grows.

Christmas is not cancelled
And neither is hope.
If we lean on each other,
I know we can cope.
❤️🎄💚🌲 ❤️🎄💚🌲❤️

Bagger

Bij ons in de gemeente worden de regels van de horeca nogal ruim geïnterpreteerd door drie horecazaken. Zo zagen we al enkele keren dat het heel gezellig was aan het café-restaurant dat vlak aan de heide ligt. De politie patrouilleert er volop maar doet niets.

Ook de plaatselijke cremerie in het dorp is niet vies van een overtreding. Maar wat we zondag in het passeren bij een goed aangeschreven restaurant zagen spande de kroon: een grote banner boven de ingangspoort ‘BUITENBAR GEOPEND‘ en op het gazon groepjes mensen die gezellig stonden te eten en te drinken aan partytafels. Mét bediening aan tafel. Hoort dit ook bij ‘take away’???

Mijn schoonzus heeft ook een horecazaak met groot terras en tuin. Zij zou perfect hetzelfde kunnen doen, maar het mag niet en dan houdt zij zich aan de regels. Net zoals een groot aantal andere horecazaken die normale ‘take away’ doen.

Ik vind het erg voor mensen die de regels wel volgen – oneerlijke concurrentie, toch? – en had in een bericht op de plaatselijke Faceboekgroep ‘ge zijt van …’ de vraag gesteld of deze manier van ‘take away’ wel toegelaten was. Ik gun iedereen zijn commerce, maar speel het eerlijk.

Man, man, wat een bagger je dan over je heen krijgt. Mensen zijn voor niks beschaamd. ‘Vuile verklikker, gij gunt een ander niks’, ‘Kruip in uw hol en kom er nooit meer uit’, ‘Takkewijf’, en meer van dat fraais. Ik heb de reacties verticaal gelezen en over me heen laten gaan en ik vind er nu niks over terug want mijn bericht werd verwijderd. De beheerders van de groep vinden dat ‘creativiteit moet worden toegejuicht’. WTF. Maar bon, ik had mijn gedacht gezegd.

Blijkbaar had de plaatselijke TV (ATV) het ook opgepikt want ze hadden er een item over in het nieuws. De burgemeester reageerde ‘misnoegd’. Maar ik weet dat vriendjespolitiek hem niet vreemd is. Ben benieuwd of hij actie gaat ondernemen.

Edit: vandaag een artikel in Gazet van Antwerpen.

Misc.

Ik kom een beetje zagen.

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar ik heb niets gekocht op Black Friday. Ook niets online besteld trouwens, nu de winkels niet open zijn.

Ik hou helemaal niet van uit Amerika overgewaaide commerciële dagen. Dat geldt niet alleen voor Black Friday, maar ook voor Halloween. Dat is niets van ‘ons’, maar het wordt ons wel langs alle kanten opgedrongen. En de huidige generatie kinderen weet al niet beter meer of Halloween behoort tot ons cultureel erfgoed. Net als Black Friday.

De versoepelingen, die er geen zijn. Het was te verwachten maar ik was er echt even van onder de voet. Tegen beter weten in had ik toch nog gehoopt op een kerst met het gezin, terug op restaurant kunnen. Niet dus.

Geen sinterklaasfeestje voor Kleine Man.
Geen Kerst met de familie.
Geen nieuwjaarsbrief, tenzij even buiten in de kou.
Geen verjaardagsfeestje voor zoonlief (2 januari).
Geen etentje met het gezin voor de verjaardag van manlief (21 januari).
De horeca nog minstens tot 1 februari gesloten.
En contactberoepen hebben ook nog geen zicht op een heropening. Al deze ondernemers die er echt alles aan gedaan hebben om het veilig te houden en kosten noch moeite hebben gespaard.

Dat de winkels terug open mogen moet zo’n slag in het gezicht zijn voor zij die verplicht gesloten moeten blijven. Voor kapsalons en schoonheidsinstituten is de maand december óók de drukste van het jaar!

Ik kan maar één ding hopen: dat alle kleine zelfstandigen deze financiële ramp gaan overleven.

En verder vraag ik me af of deze niet-versoepeling geen verschuiving van het probleem is. Stel dat er in februari echt versoepeld wordt. Wat dan? Als er al een vaccin is tegen die tijd, zal niet iedereen al zijn gevaccineerd … gesteld dat je dat al zou willen. Ik ben er niet scheutig op om een vaccin toegediend te krijgen waar ik de bijwerkingen op lange termijn niet van ken. Het is maar een griepje … ik hoor het Marc Van Ranst nog zeggen. Het is maar een vaccin …

Bah, bah, bah, wat een rotjaar!

Kleine gelukjes


Ik vind dit een moeilijke want ik zit niet goed in mijn vel de laatste weken. De lockdown, de ontstoken pees die niet wil genezen ondanks de ontstekingsremmers en de cortisone injectie, mijn mond die ‘ambetant’ doet, … ik heb al betere tijden gekend.

Een poging:

  • onze zoon (hij is ons knuffelcontact) die iedere week even binnenspringt om een babbeltje te doen
  • de gratis halve kilo kabeljauw bij de vishandel vanwege 300 Piggy spaarpunten … aan 36 euro per kilo is dit een mooi cadeau!
  • de vogels die af en aan vliegen naar het mooie vogelhuisje dat mijn niet-zo-handige-harry in elkaar geknutseld heeft
  • de helleborusplanten die stilaan hun prachtige bloemen weer laten zien
  • het mooie wandelweer van de afgelopen dagen (meestal toch)
  • na een wandeling net voor het begint te regenen in de auto zitten
  • de nieuwe reeks van Down the road straks op TV

Lutgart Simoens

Radiocoryfee Lutgart Simoens is overleden. Ze was 92, dat is een mooie leeftijd. Maar voor haar had het eigenlijk al vroeger voorbij mogen zijn. Ze was niet levensmoe, maar levensvoldaan zoals ze het zelf noemde.

Mevrouw Simoens heeft veel meegemaakt: in 1993 verongelukte haar jongste kleinkind, in 1994 verloor ze haar eerste echtgenoot aan kanker. Zes jaar later verloor ze haar tweede echtgenoot. Nadat ze in 2018 ook nog twee van haar vijf kinderen aan kanker verloor was het voor haar genoeg geweest.

In 2016 al ondertekende ze een wilsbeschikking waarin stond dat ze zélf wilde kunnen kiezen wanneer ze zou inslapen. Hierover schrijft ze: “De glans van alles wat vroeger glans had – en er was in mijn leven veel glans – is weg. Ik ben niet levensmoe, maar levensvoldaan. Voltooid: dat woord zegt toch alles?”

En ze vraagt zich af waarom dat zo moeilijk te verstaan is en waarom men daar in deze tijden nog over valt. Volgens de euthanasiewet zou ze eerst ondraaglijk en onomkeerbaar moeten lijden voor ze mag sterven. En ze vraagt zich af waarom? Ondraaglijk lijden, wat voor zin heeft dat?

Alles wat ze altijd heeft gewild is rustig kunnen inslapen, bij haar volle verstand, pijnloos en zonder fysiek of mentaal te zijn afgetakeld.

Ik deel voor de volle 100% haar mening. Iedere oudere die bij zijn volle verstand en weloverwogen vindt dat het voor hem/haar genoeg is geweest, zou het recht moeten hebben om zelf te kunnen kiezen wanneer het genoeg geweest is. “De overheid behandelt tachtigplussers alsof ze achterlijk zijn geworden. Het is mensonterend – en het maakt me kwaad – dat de wetgever geen rekening houdt met een groep mensen die door de stijgende levensduurte alleen maar nog veel groter gaat worden.”, aldus Lutgart Simoens.

RIP Lutgart.

Achter de schermen


Achter de schermen‘ is de volgende opdracht.

Ik ga het hebben over het achter de schermen van mijn blogs.
Ik schrijf meestal ’s morgens in de keuken waar de zon dan lekker binnen schijnt. Behalve gisteren toen ik de foto maakte. En in de winter helaas iets minder, want dan staan de bomen in de weg door de laagstaande zon.

Bloggen aan de keukentafel

Ik blog al van in 2007. Eerst op Hyves en toen dat ter ziele ging ben ik verder gegaan op Blogspot. En nu dus sinds een jaar op WordPress. Dankzij WordPress heb ik veel meer lezers en dat vind ik heel fijn maar Blogspot vond ik veel fijner om mee te werken. Veel meer mogelijkheden om zelf met html te werken en zo. Maar goed, ik ben nu hier en voorlopig blijf ik hier.

Mijn tweede blogplek is de living. Daar zit ik niet zo vaak. Eigenlijk alleen in hoogzomer als de airco aan staat en het daar lekker fris is.

Bloggen aan de eettafel

Aangezien mijn computer altijd en overal met mij meegaat, blog ik ook wel eens ’s avonds in de zetel, in pyjama bij de haard. Tussen het TV kijken of lezen door. Ik zit in de hoek met manlief naast me, mijn voeten op zijn schoot. Klaar voor de dagelijkse voetmassages. Too much information? Sorry!

Bloggen in de zetel bij het haardvuur

Ik kan mij eigenlijk niet herinneren waarom ik ooit ben beginnen bloggen. Zó spannend was en is mijn leven niet. We hadden toen nog wel twee poezen en het Kind, zoals ik mijn zoon noemde in mijn verhaaltjes, woonde ook nog thuis. Die was wel heel vaak het onderwerp van ‘geschrijf’. Waar het hart van vol is …

Dit schreef ik bijvoorbeeld op 19 juni 2008:
Trots 19 jun 2008, 13:57 Na ongeveer 6 maanden onderhandelen, twijfelen, wikken en wegen, nadenken, afwimpelen, nóg betere condities, nog eens nadenken, enz. heeft het Kind gisteren eindelijk zijn handtekening gezet bij een nieuwe werkgever. En bijna was het wéér niet doorgegaan want onderweg naar Brussel kwam hij in een gigantische file terecht zodat hij het afspraakuur onmogelijk kon halen. Gelukkig is er dan de GSM zodat je tenminste de mensen die op je zitten te wachten op de hoogte kan houden. Enfin, drie telefoontjes verder en een uur te laat zat hij dan toch voor zijn nieuw contract.
Wij zijn verschrikkelijk trots op hem. Niet zozeer om de mooie promotie, maar om het feit dat hij – met zijn faalangst – de uitdaging heeft aangedurfd. Voor hemzelf was het natuurlijk een enorme opsteker dat ze hem gevráágd hebben voor deze functie. Hij, met zijn lage zelfbeeld, heeft er zelf helemaal niks voor hoeven te doen.
Nu wacht hem nog de moeilijke taak bij zijn huidige werkgever zijn ontslag in te dienen. Ik weet dat hij daar vreselijk tegenop ziet omdat hij – meer dan waarschijnlijk – mensen heel erg gaat teleurstellen en dat ligt niet in zijn aard. Misschien helpt het als ik de hele dag heel hard aan hem denk (dat doe ik toch al).

Leuk om die oude blogberichtjes nog eens terug te lezen!

En dan waren er natuurlijk ook onze reizen. Dé rode draad in ons leven.
Dit is mijn allerleerste logje, het dateert van van 25 maart 2007, na een week in Rome:
Naweeën 25 mrt 2007, 22:16 Altijd als we van een reisje – groot of klein – thuis komen heb ik een soort van naweeën. Dan ga ik nog eens al mijn voorbereidingen langs om te zien of we wel alles gedaan/gezien hebben wat we wilden doen/zien. En dat is dus bijna nooit het geval. Natuurlijk helemaal mijn eigen schuld want ik wil gewoon veel te veel. Ik schijn daarbij altijd te vergeten hoe graag we op een terrasje zitten, en dat er van punt A naar punt B moet gelopen/getaxied/gebust/getreind worden. Daar kruipt namelijk ook tijd in.
Het uitzoeken van de foto’s (250 stuks maar deze keer) is ook zoiets. Ik kijk er altijd zo naar uit en tegelijkertijd kan ik er gewoon niet aan beginnen. Ook vandaag niet dus. Al wilde ik jullie toch graag mijn nieuwe vriend uit Rome voorstellen …

En daar plaatste ik dan een foto bij van een standbeeld van Keizer Augustus of van Julius Caesar, dat weet ik niet meer exact. In ieder geval waren foto’s toen ook al heel belangrijk in mijn blogberichtjes.

En voor ik begon te bloggen schreef ik uitgebreide reisverslagen die ik publiceerde op Virtual Tourist, helaas ook ter ziele gegaan. Het eerste dateert van 1996. Ik heb nadien alle reisverslagen overgezet op Blogspot omdat ik die herinneringen niet wil laten verloren gaan.

Voilà, mijn ‘achter de schermen’.