Rituelen & gewoontes

De volgende opdracht in de najaarschallenge is ‘rituelen & gewoontes‘. Weer een moeilijke en ik heb er lang op gebroed voor ik iets kon verzinnen.

Gewoontes en rituelen, heb ik die eigenlijk? vroeg ik me af.

Gewoontes heb ik wel, maar die zijn helemaal niet bijzonder en het vermelden waard en voor mij heel evident. Maar bon, ik zal een poging wagen.

Laat me maar beginnen met wat ik mijn goede gewoontes vind. Dingen die ik mij eigen heb gemaakt, omdat ze mijn leven vergemakkelijken.
Zo heb ik bijvoorbeeld vaste plaatsen voor al mijn spullen zodat ik nooit naar iets moet zoeken.
Als ik aan het koken ben, dan ruim ik tijdens het koken al mijn aanrecht op zodat het proper is tegen dat we aan tafel gaan. Iets niet meer nodig? Weg ermee!
Naar de winkel? Altijd met een boodschappenbriefje zodat ik snel en efficiënt kan boodschappen doen en niet met overbodige dingen (zoals koeken en chocolade) thuis kom. Mijn man daarentegen …
Mijn ‘boodschappenbriefjesboekje’ ligt op een vaste plaats op het aanrecht en telkens er iets (bijna) op is, wordt dat opgeschreven. Ik zit dus zelden of nooit van iets zonder.
Zoals je ziet: ik ben praktisch ingesteld.

Ik kom ’s morgens nooit naar beneden voordat ik gewassen en aangekleed ben en ik was elke morgen mijn haar, ook als ik om 11u een afspraak bij de kapper heb. Ik denk trouwens niet dat dit laatste een goede gewoonte is, maar tja, ik ben er heel lang geleden mee begonnen en kan nu niet meer anders. Je kan je wel voorstellen hoe vies ik me voelde in het ziekenhuis toen pas na één week mijn haar eens gewassen werd (op mijn vraag!). Gelukkig heb ik het toen niet voor de volle 100% beseft.

Geen idee of ik het volgende onder de noemer ‘goede gewoontes’ mag klasseren. Ik zet het er toch maar bij. Zo doe ik geen dingen (meer) ‘omdat het moet, omdat het zo hoort’. Die tijd is voorbij. En wat anderen van mij denken … het zal mij worst wezen.

Ik heb ook slechte gewoontes, al is dit lijstje merkelijk korter dan de goede gewoontes. 😜
I’m a chronic procrastinator. Echt, dingen die ik niet graag doe … uitstellen.
En ik drink veel te weinig water.

Bij ‘rituelen’ haak ik af. Dit valt voor mij onder dezelfde noemer als ‘gewoontes’.

Positiviteit & energie

Jaja, ik ben er ook met open ogen ingetrapt. En ik vind dit al gelijk een moeilijk thema. Ik weet niet of ik deze challenge helemaal ga doen. Ik zie wel waar het schip strandt.

Met de positiviteit is het pover gesteld de laatste tijd. Dit covid-jaar nodigt niet echt uit om positief te zijn. Tel daar nog mijn ziekte bij en het plaatje is compleet.

Waar ik altijd heel veel energie uit haal(de) is het plannen van onze reizen en reisjes. Het geeft me zo’n enorme boost om – online – fijne plekjes te ontdekken en uitgebreid plannen te maken. Ik krijg daar zoveel energie van dat ik zou blijven doorgaan en ’s nachts niet in mijn bed geraak.
En natuurlijk geeft het reizen op zich mij ook energie. Op ontdekking gaan in een vreemde stad … dan loop ik met gemak 15 kilometer op een dag. En ik ben er niet eens moe van! Dat moet je me hier thuis echt niet vragen.
Ik hoop van ganser harte dat we volgend jaar weer kunnen reizen.

Zon & zee geven mij ook energie. Of het nu winter is of zomer, een dag aan zee is altijd een goede dag. Er moet wel een zonnetje bij zijn trouwens. Een druilerige dag aan zee werkt heel erg op mijn gemoed. Nog erger dan een druilerige dag thuis.

Tropea, Calabria

In mijn huidige situatie vindt iedereen mij flink en positief. Zo voel ik het zelf helemaal niet aan. Ik ben vaak een doemdenker en ik heb veel angsten. Ik heb nu gewoon geen andere keuze dan ‘flink’ te zijn, maar dat vind ik iets anders dan positief zijn. Ik pobeer gewoon om niet te klagen. Klagen is niet productief en het helpt niet.
Als ik moet kiezen tussen ‘het glas is halfvol’ of ‘het glas is halfleeg’, dan zweef ik een beetje tussen de twee. Als het glas halfleeg is, kan ik wel snel schakelen en toch proberen de positieve kant van iets in te zien. Maar een echte positivo? Dat ga ik nooit worden.

Gezinsweekend

Eindelijk hebben we het cadeau, dat we voor onze 65ste verjaardag vorig jaar van onze kinderen hadden gekregen, kunnen ‘opsouperen’.

Een weekend aan zee met zoon, schoondochter en, uiteraard, Kleine Man.

In België heb je geen garantie op mooi weer en dat zullen we geweten hebben. Toen we vrijdagmiddag in Oostende voor de stoplichten stonden, daverden we bijna uit onze auto. (*) Man, wat een wind! Spectaculair om te zien maar wel gevaarlijk. Een strandwandeling behoorde dan ook niet tot de mogelijkheden. We geraakten niet eens de dijk over en de politie maande ons aan om terug te keren en binnen te blijven.

Daar had zoonlief geen oren naar en hij waagde zich toch even buiten. Alwaar hij bijna meegesleurd werd door Odette.

Zoonlief ‘hangend’ tegen de wind in

Vrijdagavond dus in het complex maar iets gegeten. Geen hoogvlieger, maar ook niet slecht. We hebben wel lang moeten wachten maar Kleine Man heeft zich voorbeeldig gedragen.

Zaterdag waaide de wind nog even hard. De kusttram reed niet meer vanwege de massa zand die op de sporen lag.

Wat zouden we eens kunnen doen? We hadden zoveel plannetjes gemaakt maar met zo’n weer konden die niet doorgaan. In Vayamundo waar we logeerden was er wel een speeltuin, maar ouders mogen niet mee binnen en om zo’n kleintje daar alleen te laten spelen … veel te gevaarlijk! Het ballenbad was helaas niet open.

Dan maar visjes kijken in Sea Life in Blankenberge. Kleine Man vond het heel leuk. Ik schrik er ook altijd weer van wat zo’n kleintje van nog geen drie jaar al kent. ‘Kijk oma, zeepaardjes’ of ‘pin(g)uïns’ en een ‘dikke schildpad’.

Kwallen in Sea Life

Na ons bezoek aan Sea Life scheen zowaar de zon en zijn we op het strand gaan spelen tot de wind weer aantrok.

Jongens onder mekaar – synchroon springen met papa en opa is moeilijk als je korte beentjes hebt

’s Avonds lekker gegeten bij Brasserie José waar Kleine Man toch weer meer dan anderhalf uur braaf in zijn stoel heeft gezeten zonder te zeuren. Een voorbeeldig kind!

Zaterdagnacht weer zo’n storm. Ons appartement lag op een hoek waar de wind met oorverdovend lawaai langsheen raasde. We hebben allemaal onrustig geslapen.

Zondag na het ontbijt opgeruimd en uitgecheckt en ‘wat gaan we eens doen’ want het was nog altijd geen weer om buiten te komen. De weerapp bekeken en in Knokke zag het er beter uit. Met een beetje geluk mochten de emmer, de pondjes en de schuppen toch nog uit de auto komen.

Zo gezegd, zo gedaan. Tegen dat we in Knokke waren kwam de zon erdoor en het waaide er lang zo erg niet als in Oostende. We hebben fijn op het strand gespeeld en een eind gewandeld om naar de kite surfers te kijken.

Na nog een lekkere pannenkoek was het tijd om naar huis te rijden. Kleine Man in tranen want hij had nog niet genoeg gespeeld. En hij was doodop!

Ondanks het weer was het een fijn weekend. Het samenzijn was toch hetgeen waarvoor we het deden. We gaan dat nog eens overdoen, met hopelijk mooier weer.

Kite surfers

(*) Gelukkig hadden we een autostaanplaats geboekt in de ondergrondse garage. Ik zou niet graag de schade betalen aan de auto’s die op de dijk geparkeerd stonden!

Brok in de keel

Vanmiddag waren we onze Kleine Man mee van school gaan halen. Dat gaan we vanaf nu iedere dinsdag doen en de school is ons onbekend, vandaar.

Hij wou niet met mama mee op de fiets naar huis, wel met oma & opa in de auto. Tijdens het rijden vraagt hij: ‘ben je al genezen oma?’

Ik stond (zat) perplex. Waar zo’n kindje mee bezig is in zijn hoofdje! Hij is zo lief, heeft zo’n klein hartje.

Ik kreeg er een brok van in de keel.

Spoed

Ik heb gisteren mijn avond in een box op de spoed doorgebracht. Hoe dat zo kwam?

Ik had al een paar dagen last van pijn in mijn rechterbeen bij het stappen. Ik dacht dat het een spier was die wat moeilijk deed omdat ik terug ‘in gang’ geschoten was. Tot ik gisteravond mijn schoenen uitdeed en zag dat mijn rechtervoet en been dik gezwollen was en warm aanvoelde. Dr. Google leerde mij dat het wel eens een trombose zou kunnen zijn. Juist ja, wat mijn vader ook zo dikwijls had.

De huisarts vond dat ik maar direct naar spoed moest gaan want er moest een echo van worden genomen. Ondertussen was het al 22 uur en het zou mij verwonderen dat er op dit uur nog iemand op medische beeldvorming aanwezig was.

De dokter kwam en keek, en voelde ; de verpleegster nam bloed af. Veel buisjes bloed, waarvan ik pas om middernacht de resultaten had.
De resultaten wijzen op een klonter(tje) in een ader.

Na een prik met een bloedverdunner mocht ik naar huis maar ik moest vandaag terug komen voor een echo en een doppler test.

Zo gezegd, zo gedaan.

Resultaat: acute diep veneuze trombose. Een klonter dus, en hij zit in mijn knieholte.
Gevolg: steunkousen (tot in de lies) en pillen. Om te beginnen al minstens voor drie maanden in het geval dit een gevolg is van mijn operatie. Dat zal moeten blijken uit de controles. In het slechtste geval heb ik die steunkousen voor de rest van mijn leven aan mijn been (letterlijk en figuurlijk).
Bah, bah, bah.

Ik heb nu onderhand mijn portie wel gehad en genoeg ziekenhuizen van binnen gezien. Ik hoop echt dat dit het laatste was.

Pubers

Logje geschreven ergens in juni, vóór mijn ziekte.

Een wanhopige mama in de fietsenwinkel gisteren. Ze kwam samen met haar puberzoon een fiets kopen voor de zoon. Althans, dat was de bedoeling. Aan haar vertwijfelde blik zag ik dat het niet de eerste fietsenzaak was die ze aandeden.

Zoonlief wou een zwarte fiets die hij meteen kon meenemen. Het mocht gerust een model van vorig jaar zijn, als het maar een zwarte was. Dat verlangen werd al heel snel de kop in gedrukt. ‘Wat hier staat is alles wat ik je kan aanbieden in jouw maat, maar een zwarte heb ik niet’, zei de fietsenman. ‘Ik kan een fiets voor je bestellen, maar die kan ik pas in oktober leveren en reken niet te veel op een zwarte want die zitten niet in het assortiment dit seizoen. Een matte donkergrijze, is dat iets?’ vroeg de fietsenmaker en hij wees op een hippe donkergrijze fiets. ‘Ja maar, daar staat tekst op en ik wil geen tekst op mijn fiets’, zei de puber. Met ‘tekst’ bedoelde hij de naam van de fabrikant die standaard op een fietskader staat. Mama probeerde nog even ‘Ja, dat is echt een mooie fiets Daan (was het ook effectief). En hij is bijna zwart, vind je die niet goed dan?’. Neen, Daan vond het niet goed en begaf zich al naar de uitgang. Zonder fiets liepen ze de winkel weer uit. Op naar de volgende winkel waarschijnlijk.

Ik herinner het me nog zo goed van de tijd dat mijn zoon een puber was. Als die iets in zijn hoofd had, had hij het ook nergens anders. Winkelen met hem was echt hell. Ik begon er altijd aan met heel veel geduld, maar als je dan zo’n onwillig kind bij hebt verandert het geduld al snel in irritatie. Heel dikwijls kwamen we dan ook met niks naar huis.
Blij dat ik daar vanaf ben!

Op controle

Ik ben net terug van mijn eerste postoperatieve controle.

Eigenlijk is er maar één ding dat belangrijk is en dat is dat alle slechte cellen zijn weggenomen en dat er GEEN nabehandelingen komen. Als dat geen goed nieuws is!

Ik haal opgelucht adem.

Voor de rest heeft het zijn tijd nodig en zal mijn geduld danig op de proef worden gesteld.

Taalcursus

Omdat we vandaag Moederdag vieren in het Antwerpse, krijgen jullie geheel gratis een cursus Antwerps.
Aantwaarps, dus …

De ‘truuk’ in deze wereldtaal is eigenlijk gewoon om een hele zin te herleiden tot één woord.

Ik heb hem eerder al eens op mijn vorig blog geplaatst, maar het kan geen kwaad om hem nog eens te herhalen. Oefening baart kunst, tenslotte. 😋

Tizonollehet is jullie beurt
Kemmetoenogzoegezeeik heb je er nog voor gewaarschuwd
Akosterniondoenghij kon er niets aan doen
Zissernigoefanze heeft het niet goed verwerkt
Azeejetoemezoekhij zei het immers ook
Dadoddenigedochteidat had je niet gedacht hè
Zemmenoeligge ze hebben je in de maling genomen
Zewierhetmuugze werd het moe
Aschaartallesmeihij neemt alles mee
Geziegeterbegotonhet is er echt aan te zien
Azeeweriswahij praat nonsens
Akwaamernioephij kon er niet op komen
Dasbekaanstvernietdat is zeer goedkoop
Ajeegeteurhij heeft het in de gaten
Nenapsjaareen klaploper
Gemoesthetbegotisweteje moest eens weten …
Zeegetnogaliszittehet is haar dagje niet
Ekaroowenemeen hemd met ruitjes
Kannekoewellepe?kan ik u ergens mee van dienst zijn?
Eddetindemot?heb je het door?
Wamoettémme?wat had je zoal graag gehad?
Wazeetem?wat zegt hij?
Watoetemnaawer?Wat doet hij nu weer?
Oestoddedernaa?Wat sta je daar nu te kijken?
ZwaanstananieëiHou me nu niet voor de gek!