Corona

Ik ga hier gewoon even mijn gedachten op papier zetten. In het begin dacht ik dat het allemaal zo’n vaart niet zou lopen met dat virus. De uitspraken van Maggie De Block en Marc Van Ranst zijn daar niet vreemd aan. Het was toch maar zoiets als een griep, maar dan eentje waar nog geen vaccin voor was. Toch? Nu blijkt dat het toch wel iets meer is dan dat.

‘Blijf in uw kot’ … Maggie heeft gemakkelijk praten. In uw kot blijven is helaas niet voor iedereen weggelegd.

Ik kreeg gisteren een paniektelefoontje van mijn schoondochter. Wat moet zij met haar kind? De scholen worden gesloten, de crèches niet. Moest onze Kleine Man twee maanden ouder zijn geweest, dan was hij nu verplicht thuis. Nu niet. Nu zit hij een hele dag met een grote groep andere kinderen samen in één relatief kleine ruimte. Ook ik vind dit niet logisch. Zeker niet nu we weten dat er ook peuters en kleuters met het virus besmet zijn. En onze Kleine Man is al zo vaak ziek!

Op haar werk (OCMW) zijn ze nog niet zo ver dat er kan thuisgewerkt worden. Bovendien hebben twee van haar collega’s zich vorige week ziek gemeld en er moet per afdeling altijd minstens één persoon aanwezig zijn voor permanentie. Wie is de pineut denk je?

Mijn zoon is werfleider op de werf van het nieuwe ziekenhuis in Antwerpen. Er gaan geruchten dat dit in ijltempo moet worden klaargestoomd om als ‘corona-ziekenhuis’ te dienen. Eén verdieping per week zouden ze aankunnen … als iedereen aan boord blijft. Thuiswerken is voor hem sowieso geen optie want hij moet zijn mensen aansturen. Het risico op besmetting is gigantisch op zo’n bouwwerf waar soms honderden mensen tegelijkertijd rondlopen en moeten samenwerken.

De NMBS schrapt vanaf vandaag bijna honderd ritten van piekuurtreinen van en naar Brussel. Sorry, maar daar is mijn verstand echt te klein voor. We moeten bij elkaar uit de buurt blijven, we mogen niet meer in groep gaan wandelen of fietsen in de openlucht maar we mogen wel opeengepakt in een treinstel zitten.

Er zijn geen mondmaskers meer voorradig want de stock is sinds 2009 niet meer aangevuld. Laat hij of zij die hiervoor de verantwoordelijkheid draagt even opstaan alsjeblieft!

Colruyt kan zijn collect & go bestellingen niet meer aan. Onze kinderen maken daar altijd gebruik van met hun drukke leven. Zoonlief probeert al sinds donderdag een bestelling te plaatsen voor afhaling eind deze week (dat zijn tien dagen!!), niet meer mogelijk. Vanmorgen zat hij alweer om 6 uur aan zijn laptop om het nog maar eens te proberen. Tevergeefs. Tja, dan zit er niks anders op dan tussen het volk in de rij te gaan staan.

Een complete lock down, zoals in Spanje en Italië, lijkt mij op dit moment de enige aangewezen maatregel om de ziekte niet verder te verspreiden. En dat komt misschien nog wel, maar dan zijn we hier in België nog maar eens te laat.

Voilà, ik hoop dat het wat rustiger wordt in mijn hoofd nu ik dit even heb neergeschreven want het houdt me veel meer bezig dan ik zou willen.

Zorg goed voor jezelf, lezer, en voor je medemensen.

30-week Song Challenge – 1

Ik dacht, laat ik eens zot doen. Ik doe de 30-week song challenge, afgekeken bij Satur9’s World.
Vanaf nu 30 weken op woensdag, goed voor elke week een streepje van ‘mijn’ muziek.
Music Maestro Please. Zet die boxen maar open!

A song you like with a color in the title

De eerste die bij me opkomt: L’amour est bleu van Vicky Leandros. Een lied uit mijn jonge jaren. Ik hield (en hou) van het Franse chanson.

Bleu, bleu, l’amour est bleu
Berce mon cœur, mon cœur amoureux
Bleu, bleu, l’amour est bleu
Bleu comme le ciel qui joue dans tes yeux

Vicky Leandros zong het in 1967 op het Eurovisie Songfestival waar zij toen Luxemburg vertegenwoordigde.

Een universeel onderwerp van alle tijden. De Liefde. Vreugde en verdriet.

Gris, gris, l’amour est gris
Pleure mon coeur lorsque tu t’en vas
Gris, gris, le ciel est gris
Tombe la pluie quand tu n’es plus là

Ziek

Ik ga een beetje de flauwe uithangen. Ik ben ziek, en dan heb ik behoefte aan wat compassie en extra verwennerij.

Je zou denken, daar heb je toch een man voor? Dat dacht ik ook toen ik hem (bijna) 44 jaar geleden mijn ja-woord gaf. Mijn man is een supergoede vent maar attent? Vergeet het! Voorbeeldje van vanmorgen: wat eten we straks? Hij zal dan niet zeggen ‘ ik maak wel iets’. Of desnoods ‘ik haal wel iets’. Nee, dat komt niet in hem op. Hij zal dat doen als ik het vraag maar ik zou het zo tof vinden moest hij dat eens uit zichzelf zeggen/doen.

Nu ja, ik ga hem na al die jaren niet meer veranderen, daar ben ik mij van bewust. En ik heb daar op andere momenten ook geen behoefte aan maar als ik ziek ben, dan vind ik dat ik zielig mag zijn.

Einde klaagzang.

Ik leg mij terug op de zetel onder mijn dekentje.

Mijn persoonlijkheids ABC

Assertief – ik heb er geen problemen mee om voor mezelf op te komen

Bazig – dat geef ik toe …

Content – ik heb absoluut niks te klagen (maar doe het soms wel)

Direct – ik zeg wat ik denk en dat komt niet altijd even goed over

Eerlijk – oneerlijkheid, op welk vlak dan ook, daar kan ik niet tegen

Fel – ik kan nogal heftig uit de hoek komen (‘furie’ is hier ook op zijn plaats)

Gul – veel liever geven dan krijgen

Humeurig – als iets niet gaat zoals ik het in gedachten had

Impulsief – eerst doen en dan denken … het gebeurt me wel eens

Jaloers – soms wel, op mensen met talenten die ik zelf niet heb

Kwetsbaar – een eigenschap die ik misschien niet zo graag toegeef

Levensgenieter – ik leef aan 200 per uur

Melancholisch – het overvalt mij soms

Nuchter – twee voetjes (maat 41) op de grond

Ongeduldig – wellicht mijn meest onhebbelijke eigenschap

Praktisch – eenvoudige oplossingen zoeken én vinden

Rusteloos – ik kan me met momenten heel erg opgedraaid voelen

Stresskip – in onbekende/nieuwe situaties

Trouw – in de liefde, in vriendschappen, …

Uitsteller – dingen die ik niet graag doe worden wel eens opzij geschoven

Vasthoudend – ik heb een groot pitbull gehalte

Wantrouwig – door schade en schande wijzer geworden

Zorgzaam – altijd zorgend, en kan daardoor moeilijk loslaten

Hier zit ik dan

Het is twee uur ’s nachts. Ik ben, zoals gewoonlijk, om middernacht naar bed gegaan maar ik kon de slaap niet vatten. Gebeurt me wel meer, maar dan draai ik een paar keer en komt het uiteindelijk wel goed. Vandaag niet dus. Temeer daar het weer gratis concert was naast mij. Normaal steek ik dan oordoppen in maar ik heb een flinke verkoudheid en dan irriteren die dingen in mijn oren.

Dus ten langen leste maar terug naar beneden gekomen. Wat forums bezocht, instagram, facebook, maar ’t was overal maar stillekes. Ah ja, een normale mens ligt nu in bed want die moet morgen vroeg op om te gaan werken. Of om andere nuttige dingen te doen.

Gezellig is het hier niet hoor. De haard is uit, en het begint koud te worden. Mijn fleece dekentje biedt gelukkig uitkomst.

Zou ik al aan het eten voor morgen beginnen misschien? De kinderen komen eten en wij pikken om 4 uur onze Kleine Man op van de crèche. Ik heb al druifjes in huis want dat eet hij graag. En kroketten, want dat eet hij ook graag. Net zoals wortels & erwten. En de kalkoenstoofpot die ik een tijd geleden gemaakt had vond hij ook lekker. Dus morgen komt die in de herhaling. Het kind krijgt hier alleen maar wat hij graag eet. Het is een goede eter, een plezier om te zien hoe lekker hij alles vindt. Hij is nochtans klein en fijn: 11 kilo voor een peuter van 27 maanden is echt een lichtgewichtje. Maar hij is – buiten zijn eeuwige snottebellen – goed gezond.

Van de week moest ik even bij hen thuis gaan babysitten en plots zegt hij ‘ik chips eten, ik heb hongerrr‘ (met de franse R) en hij troonde me mee naar de kast waar – vermoed ik – de zakken chips opgeslagen liggen. Geen chips te zien echter! Hij zag het zelf ook en vroeg zo lief ‘mag ik dan een cracotje‘. Natuurlijk mag jij een cracotje, lief kind.

Ik zou ook nog wat Spaanse werkwoorden kunnen oefenen, maar dan doe ik van frustratie straks helemaal geen oog meer dicht.

Ik denk dat ik mij nog op een half slaaptabletje ga trakteren en nog wat ga draaien in mijn bed. Eerst mijn wederhelft stil krijgen … ik hoor hem snurken tot hier beneden!