We zijn er nog eens mee weg

Ons eerste weekend weg na mijn operatie is een feit. Onze huwelijksverjaardag, het mooie weer … dan gaan wij niet thuis blijven.

We hadden het weekend vrijdag al in stijl ingezet met een uitgebreide lunch bij Vista in Willemstad. In Nederland wordt er wat losser omgegaan met het hele corona gedoe én we hadden al een paar keer eerder voortreffelijk gegeten bij Vista.

Een heel ontspannen lunch dus, op het mooie terras aan het water met uitzicht over het Hollands Diep en de jachthaven van Willemstad.

Lunch bij Vista

Ik heb dan ook meteen maar een kamer geboekt bij Van der Valk in Middelburg. Dat wij van Zeeland houden is geen geheim en vanuit Middelburg kunnen we gemakkelijk alle kanten uit. We hebben de fietsen bij, want ik mag ‘op ’t gemakske‘ wat fietsen met mijn trombosebeen.

Zo fijn om weer eens weg te zijn …

Zeeland

Bijna weg … of toch niet

Vandaag is het de laatste virtuele les Spaans.

Tijdens de vakantie heb ik drie en een halve maand de tijd om heel hard na te denken of ik in september ga starten in het vierde jaar.

De laatste maanden heb ik het gevoel dat ik niks meer bij leer. En dat ligt niet aan de leerkracht, dat ligt aan mijn geheugen. Het zit vol en ik krijg er niks meer bij. Vijf keer een gelijkaardige oefening, vijf keer maak ik dezelfde fout(en). De hele coronacrisis en het feit dat we al sinds maart geen fysieke lessen meer gehad hebben helpt ook niet. De videolessen waren een kleine hulp, maar ik kon mezelf nog maar moeilijk motiveren om te studeren.

Ik doe deze studie voor mijn plezier, maar op deze manier vind ik er niet veel aan. Het is niet omdat je iets voor je eigen plezier doet dat je het niet goed wil doen.

Ik moet er eens goed over nadenken of ik dit mezelf nog verder wil aandoen.

Maar eerst VAKANTIE! Nu ja, dat was in ieder geval de bedoeling.

Normaal gezien waren we morgenvroeg richting Côte d’Azur vertrokken – in verschillende etappes – met de fietsen op de auto. Het zou weer een ‘trip down memory lane‘ worden want heel veel jaren geleden hebben we vaak in deze regio vakantie gevierd. Op de terugweg hadden we nog een week aan het Meer van Genève gepland.

Het verblijf aan de Côte d’Azur en de overnachtingen onderweg heb ik lang geleden al geannuleerd. Het hotel aan het Meer van Genève hou ik nog tot op het laatste moment. Wie weet kan het tegen die tijd toch nog doorgaan.
Als ik het aandurf …

Mijn week

Wat een rommelweek heb ik achter de rug. Veel bezig geweest en precies niks gedaan.

Maandag was een rustige dag. ’s Morgens heb ik voor het eerst dit jaar mijn fiets gepakt om mijn boodschappenrondje te doen. Na de boodschappen stond er nog een (klein) mandje strijk te wachten.
In de namiddag was ik afgesproken met mijn ex-schoonzus met wie ik nog steeds goed bevriend ben. We zien elkaar niet zó dikwijls, dus we hadden heel wat bij te babbelen.
Nadien heb ik nog wat voorbereiding gedaan voor mijn Spaanse les van dinsdag want de animo is een beetje weg.

Dinsdagmorgen Spaanse les. Weer een nieuwe tijd: de pluscuamperfecto. Maar eerst herhaling van alle andere tijden. Ik had sinds de laatste les voor de kerstvakantie niet meer geoefend en dat was duidelijk te merken! Gelukkig niet alleen bij mij. Dat móet ik terug oppakken wil ik over enkele weken/maanden nog mee kunnen.
Dinsdagnamiddag afspraak bij de bank in verband met de nalatenschap van mijn onlangs overleden ongehuwde kinderloze tante. Ik ben door de familie aangeduid om te fungeren als contactpersoon tussen de verschillende instanties, zijnde de banken en het successiekantoor. Pfff, ik had niet gedacht dat dit zoveel werk met zich zou meebrengen, vooral omdat er erfgenamen in het buitenland wonen. Eens thuisgekomen een mail/brief ineen geflanst voor de familie om hen zo goed en zo kwaad mogelijk op de hoogte te stellen van wat er besproken was. De taal van bankiers is namelijk nogal verschillend van de taal van 85/90-jarige wantrouwende nonkels en tantes …

Woensdag heb ik, na een slechte nacht, de hele dag op een heel ziek kind gepast. Onze Kleine Man is normaal nooit lastig, ook niet als hij ziek is. Vandaag was het andere koek! Goh, wat was hij lastig. Ik kreeg de opdracht van mijn schoondochter om hem veel te laten drinken want hij heeft al twee keer in het ziekenhuis gelegen wegens uitdroging. Maar als meneertje niet wil, dan wil hij niet. Hij wou ook niet eten. Niet moeilijk met een mondje vol blaasjes. Hij wou niet slapen, ik mocht niet zingen, niet voorlezen, … En huilen, en zeuren,… Begrijpelijk hoor, want hij zag er niet uit en die blaasjes jeuken natuurlijk als zot. Ik stond er dan ook nog eens alleen voor want manlief was een dag gaan stappen met zijn wandelclub. Ten langen leste heb ik hem – tegen mijn principes in – voor de TV gezet. Een digicorder met wat filmpjes van Bing, Buurman en Buurman, Thomas de Trein en Tik Tak is toch wel handig om achter de hand te hebben. Eerlijk? Ik was blij toen het zes uur was en zijn mama hem ophaalde.

Donderdagmorgen huistaken Spaans gemaakt en als een wervelwind met stofdoek en swiffer rond geweest. Daarna een paar dringende boodschappen gedaan voor schoondochter die ondertussen ook goed ziek is.
Donderdagnamiddag nog eens lekker gekookt, want dat was er deze week nog niet echt van gekomen: tomaten-courgettesoep, saltimbocca met skrei, tuinbonenpuree en grijze garnalen, en oervlaamse rijstpap. Lekker!

skrei

Vrijdag heb ik een vrije dag genomen en om te beginnen lekker uitgeslapen. Uitslapen kan ik het eigenlijk niet noemen want ik slaap weer zeer slecht, ondanks het dagelijkse slaaptablet. Maar ik ben wel wat langer blijven liggen.
Terwijl manlief naar zijn turnles was heb ik eindelijk de Humo kunnen lezen die al van dinsdag lag te wachten en ’s namiddags ben ik, zoals dikwijls op vrijdag, bij mijn vriendin gaan koffiekletsen maar eerst hebben we een eind gewandeld. Het was dan wel grijs en grauw, maar het was droog en de temperatuur was aangenaam. Zo’n dag alleen voor mij, waarop ik mijn goesting kan doen, ik heb daar echt nood aan.

Hei

Zaterdag was de start van Tournée Minérale. Ik doe niet mee. Ik heb het niet zo voor betutteling.
In de voormiddag ben ik eens door de badkamer gegaan. Het moet toch een beetje proper zijn tegen dat de nieuwe poetsvrouw komt, nietwaar? En ik heb nog wat zitten prutsen aan de layout van mijn logjes. Met heel veel dank aan Affodil die mijn probleem heeft opgelost.
’s Namiddags heb ik verbos gedaan. Lange lijsten gemaakt met werkwoorden en alle tijden die we (zouden moeten) kennen. Nu moeten de lijsten nog ingevuld geraken. 😉

Zondag, vandaag dus en terwijl u dit leest, zijn we in een gezellige tearoom aan het ontbijten met vrienden – hadden we nog tegoed van onze verjaardag – en deze namiddag kijken we naar het WK Veldrijden in Dübendorf.
Go, go, go Mathieu!