Meubelen

We denken eindelijk gevonden te hebben wat we willen. Al jaren willen we nieuwe meubelen, maar altijd was er wel iets anders wat voorrang had. Een nieuwe keuken, nieuwe badkamer, nieuwe vloeren, nieuwe verwarmingsketel … En toen we dan eindelijk weer de financiële middelen hadden om aan nieuwe eetkamermeubelen te denken was de stijl die we al die tijd in gedachten hadden niet meer te krijgen. Donkere koloniale meubelen wilden en willen we dus en al wat we zagen in de winkels was teak, lichte teak. We hebben al teaken tuinmeubelen en zijn er eigenlijk ook alweer op uitgekeken. Dus teak moest het zeker niet zijn. Een paar maanden geleden zijn we toch nog maar eens een winkel binnengestapt en daar stonden ze plots: tamelijk donkere koloniale meubelen. Ze mochten van ons nog iets donkerder, maar hier kunnen we in ieder geval wel mee leven. Qua kleur past het perfect bij onze zitmeubelen. Nu nog even verder zoeken naar passende armstoelen want de stoelen die bij de tafel gepresenteerd stonden waren echt heel ver boven ons budget. Er is nog niks besteld want we willen niet het risico lopen dat we binnen een half jaar nog geen stoelen naar onze zin gevonden hebben en met een half affe eetkamer zitten. Dus wij lopen de komende weken/maanden nog wat meubelwinkels af.

Blind Date

Ik heb vandaag een Blind Date met een mede-Facebooker. Facebookster eigenlijk, want het is een vrouw. Ik maak geen afspraakjes met mannen, daar zou mijn eigen man niet zo blij mee zijn. We schrijven en sms’en al een tijdje met elkaar en zo al schrijvende klikte het wel. Ik ben heel benieuwd of het ook in ’t echt klikt. Dat zullen we straks ontdekken tijdens onze lunch in de Hippodroom. Ik vind het overigens wel spannend. Ik ben al wel meer naar meetings geweest waar ik niemand kende, maar dan ben je met een groep dus je vindt altijd wel iemand waar het min of meer mee klikt. Een één op één ontmoeting is toch anders. Ik zal het straks weten.

Oud blog 2009

Vader en zoon samen op pad
31 mei 2009, 16:31
Vader en zoon zijn vandaag samen op pad: mountainbiken in de Ardennen, twee en een half uur rijden van hier. Vader was al vroeg uit bed, bij zoon duurde het iets langer en ging het allemaal net iets moeizamer. Het feestje met tequila-op-diverse-wijzen van gisteravond zal daar vast voor iets tussen zitten. Hij was nochtans niet zo gek laat thuis maar ik zag wel aan zijn oogjes dat hij genoeg op had.
Na een ontbijtje met vooral veel koffie werden dan toch de fietsen op de auto gehangen, nog even flink aangesjord met riemen en daar gingen ze dan …
Een uur later ging de telefoon: of ik even kon kijken op zijn (zoon dus) bureau of zijn portefeuille daar lag. Het is altijd wat met dat Kind. Gelukkig had vader wel zijn paspoort en rijbewijs bij. Of die kleine zijn stuur heeft afgegeven durf ik nochtans te betwijfelen. Ik hoor het vast straks wel.

Eindelijk gerechtigheid
29 mei 2009, 09:01
Eindelijk gerechtigheid, al zijn we er voorlopig niet veel mee.
Feiten: man werd op 18 februari aangereden door een bromfietser die voor de verzekering een valse verklaring had afgelegd – zie ook, in chronologische volgorde Perte totale, Ellende, Vervolg van de saga, en Update. Er is al wat over geschreven blijkbaar!
Nu, in ieder geval, de tegenpartij heeft bijna drie maanden volgehouden dat hij M. had aangelopen en dat hij te voet was. Na onze aangifte bij de politie is hij toch blijkbaar overstag gegaan en heeft hij toegegeven dat hij wel degelijk met de bromfiets was. Helaas was deze bromfiets niet verzekerd (waar ik al vanaf dag 1 een vermoeden van had, waarom zou hij anders liegen?). Dus … zijn verzekering keert niet uit want er is helemaal geen verzekering. Onze rechtsbijstandsverzekering probeert nu via een of ander garantiefonds er nog wat uit te slepen, maar de kans is klein.
Maar goed, eindelijk gerechtigheid, daarmee bedoel ik dat nu eindelijk onomstotelijk vaststaat dat wij geen leugenaars en bedriegers zijn, en dat is voor ons veel belangrijk dan geld.

Nog 8 keer slapen …
28 mei 2009, 12:44
Nog acht keer slapen en dan vertrekken we op vakantie. Negentien hele dagen genieten en relaxen en alle dagelijkse beslommeringen vergeten. We hebben er allebei ongelooflijk veel zin in, ook al is de vorige vakantie nog niet eens drie maanden geleden.
Ook dit jaar wordt het weer een trip ‘down memory lane’. Deze keer naar Cap d’Agde in de Languedoc. De laatste keer dat we daar waren was het Kind nog een Kindje, ik meen een jaar of vier. Na de Languedoc breien we er nog vijf dagen in de Franse Alpen aan. Een wens van echtgenoot, die vorig jaar tijdens zijn fietsvakantie aldaar zó genoten had van al het moois.

Zomaar een mooie ochtend …
20 mei 2009, 10:47
Op deze zonnige woensdagochtend waren wij al vroeg aan het werk. Ik hoorde de buurman in zijn tuin zijn dagelijkse vingeroefeningen op de Spaanse gitaar doen, en ik weet dat er dan na enige tijd een privé concert volgt. Heerlijke muziek maakt die man. Dus snel de strijkplank buitengezet, iets luchtigs aangetrokken en aan het werk.
Man, nog luchtiger gekleed, moest nog even wat kale plekken op de muur bijschilderen. Terwijl genoten we van zonnige Spaanse klanken. Wat kan het leven mooi zijn.

Washandjes
14 mei 2009, 09:31
We zijn een stapel washandjes kwijt. Zeker 25 stuks. Man had ze gisteren uit de droger gehaald, gescheiden van de badhanddoeken, en direct opgevouwen. Ik heb gezien dat hij ermee naar boven liep om ze in de linnenkast te leggen (*) maar de stapel washandjes is nergens meer te vinden. Ik zal zo eens aan de grote zoektocht beginnen en ben heel benieuwd waar ik die dingen ga terugvinden.
(*) Wat op zich al vreemd was, want normaal vouwt hij handdoeken en washandjes op, doet alles in een wasmand en gaat er dan mee naar boven.

Kortrijk
11 mei 2009, 20:22
Zaterdag een heerlijke dag doorgebracht in Kortrijk, samen met een 40-tal reislustigen uit binnen- en buitenland. Het was lang geleden dat ik nog aan een VT-meeting had deelgenomen maar ik had Kortrijk nog nooit bezocht, dus dat was een mooie gelegenheid. De meeting was prima georganiseerd, het was prachtig weer, Kortrijk is een leuk stadje, ik heb hele leuke nieuwe mensen leren kennen en heb me voorgenomen om weer wat meer te gaan VT-en. De eerstvolgende meeting is in Lissabon eind deze maand, deze ga ik helaas moeten laten voorbijgaan maar eind dit jaar is er een in Karlsruhe. Daar moesten we maar eens heen gaan.

Ik word oud
29 apr 2009, 13:29
Ik had gisteren rabarber meegebracht van de winkel om er vandaag ‘iets’ mee te doen. Niet gewoon moes maken, het moest iets anders zijn. Net wil ik op internet wat recepten gaan zoeken en ik kan met geen mogelijkheid op de naam ‘rabarber’ komen. Ik dus naar mijn moeder gebeld: Hoe heten die lange stengels met een roodachtige schil waar je moes van kan maken? Jij maakt er confituur van en je doet er abrikozen bij. Eng vind ik dit, heel eng.

Auto
17 apr 2009, 17:10
Gisteren eindelijk M zijn auto verkocht. We waren dat al heel lang van plan, want voor de paar duizend km per jaar die hij nog rijdt – als het er al een paar duizend zijn – is zo’n zware diesel met veel PK’s veel te duur in wegenbelasting en verzekering. Plus de auto is 8 jaar oud, heeft 198.000 km en er beginnen kosten aan te komen. Eigenlijk moest hij dringend nieuwe remmen hebben maar in plaats daarvan heb ik hem gisterenmorgen op internet gezet en een kwartier later was hij al verkocht.
En vanmorgen hebben we een klein pittig karretje in de plaats gekocht. Het kost twee keer niks aan taksen en verzekeringen en het rijdt prima. Hier is ons M zijn nieuwe speeltje …

Dagje uit
15 apr 2009, 20:17
We waren vandaag een dagje naar zee. Knokke meer bepaald, gewoon voor de gezelligheid en de combinatie leuke strandboulevard-met-veel-terrasjes en vlakbij een keur aan mooie winkels.
Ik heb zo eens bijgehouden wat zo’n (half) dagje uit nu eigenlijk kost …
parking (eindje lopen van het centrum): 6 euro
koffie op de strandboulevard: 5,40 euro
eenvoudige lunch (slaatjes): 47 euro
ijsjes (horentje met twee bolletjes) bij Ben en Jerry’s: 8,40 euro
2 glaasjes wijn op een terras: 10 euro
eenvoudige avondmaaltijd (pasta): 46 euro
Totaal 122,80 euro. Ik vind dat het erg snel oploopt.

Blauwe regen
13 apr 2009, 18:12
Nu alles in de tuin mooi ‘in het blad’ begint te komen viel het ons op dat de blauwe regen nog zo weinig blaadjes heeft. Uit nader onderzoek bleek dat bijna de hele struik (meer een boom dan een struik ondertussen) zo dood is als een pier. Eén zijscheut heeft blaadjes, voor de rest niks, noppes, nada. Het is wat met die blauwe regen. Eerst heeft hij tien jaar daar gestaan zonder ook maar één keer te bloeien, twee jaar heeft hij prachtig en uitbundig gebloeid en nu dit weer. Ik twijfel of het ooit écht wat wordt met ons en de blauwe regen.

Brrr … douchen met koud water is niet aangenaam
11 apr 2009, 11:17
Onze waterboiler doet het niet meer. Het toestel is nochtans maar twee jaar oud, maar hij vertoonde al vaker kuren. Hij ging steeds in alarm, het water warmde dus niet meer op, maar met de ‘reset’ knop in te drukken was het euvel altijd verholpen. Ik loop al maanden te zeggen ‘laat gewoon een monteur komen om ernaar te kijken’. Maar neen, ‘wij’ (de mannen dus) proberen dat zelf wel op te lossen. Tot vanmorgen het truukje met de reset knop niet meer werkte. Toen heb ik de telefoongids gepakt en de eerste de beste hersteldienst mét weekenddienst – want we zitten wel in het paasweekend – gebeld. Die man wou wel komen maar ‘u weet toch dat alles aan 150% gerekend wordt hé mevrouw?’. Ja, dat lijkt me logisch in een weekend. Hadden de mannen maar niet al maandenlang eigenzinnig hun gang moeten gaan.
Dus nu zit ik te wachten op de monteur, terwijl ik eigenlijk hele andere plannen had op deze paaszaterdag.

Blij kind
10 apr 2009, 19:03
Wij hebben een blij Kind. Hij heeft – na zijn zes maanden proefperiode bij de nieuwe werkgever – eindelijk zijn gloednieuwe bedrijfswagen mogen uitkiezen. Een paar weken geleden is hij bij verschillende merken gaan proefrijden, maar eigenlijk wist hij zes maanden geleden al wat hij wilde: de nieuwe Golf VI. Die is dus nu besteld, in ‘parelzwart’ en wordt over een paar maandjes geleverd. Dat worden vast nog een paar lange maandjes voor hem …

Update
8 apr 2009, 18:02
We zijn net terug van bij de politie. Die man heeft ons verhaal aangehoord en er een proces-verbaal van opgesteld. De kopie voor de verzekeringsmaatschappij is al op de post. Al zal het allemaal niet veel uithalen, we voelen ons allebei opgelucht.
En morgen gaat M. voor een nieuwe mountainbike. Van zijn eigen centjes.

Vervolg van de saga
8 apr 2009, 07:50
Vervolg op mijn stukje van gisteren …
Gisteravond een telefoontje van de tegenpartij. Hij had met zijn makelaar gebeld, de schade van M. is begroot en goedgekeurd. Als M. nu even verklaart aan de verzekeringsmaatschappij dat de verklaring van tegenpartij niet vals was, dan staat het geld binnen de 3 dagen op zijn rekening. Ik dacht het niet. Wij zijn geen oplichters en geen leugenaars. Dan nog liever geen geld.
Conclusie: met eerlijkheid kom je niet ver.

Ellende
7 apr 2009, 07:16
Hier zit ik, ’s ochtends om 7u15, helemaal ellendig te wezen. Bijna twee maanden na het ongeval zijn we nog geen stap verder. Dankzij de valse verklaring van de tegenpartij krijgt mijn man geen schadevergoeding uitgekeerd voor zijn fiets en zijn kapotte kleding.
Onze verzekering heeft al een advocaat op de zaak gezet maar zonder veel succes. Het is aan ons om te bewijzen dat die man met de brommer was op het ogenblik van de feiten want hij beweert dus nog altijd dat hij te voet was. En wij kunnen niks bewijzen want er zijn geen getuigen, er is geen PV opgemaakt, er zijn geen foto’s. Verdomme!

Pfff …
6 apr 2009, 11:31
De weervrouw had ons voor vandaag een prachtige zonnige dag beloofd. Toen ik vanmorgen opstond zag het er ook heel veelbelovend uit, dus ik mijn nieuwe fuchsia schoenen uit de doos gehaald, korte(re) jeans aangetrokken en een bijpassend fuchsia T-shirt.
Ondertussen is het weer helemaal veranderd en kijk ik tegen een grijze wolkenhemel aan. Ik vrees dat het niet lang meer gaat duren voor er regen valt. Daar gaat mijn middag in de zon.
Ik heb ondertussen alvast maar een pull met lange mouwen aangetrokken. De fuchsia schoenen hou ik nog even aan. Je weet maar nooit …

Wat moet ik aantrekken?
2 apr 2009, 09:59
Vanavond ben ik door een zakenrelatie uitgenodigd op een “kunstzinnige avond rond Goya, Redon en Ensor” in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen, gevolgd door een walking dinner.
En dan rijst onmiddellijk de vraag: wat moet ik aantrekken? Het is wel mooi weer, maar oogt een linnen broek niet te dun voor de tijd van het jaar? Ik kan natuurlijk zwart-zwart gaan, maar daar heb ik nu even geen zin in. Het allerliefst zou ik gewoon in jeans gaan met een mooie pull erop. En mijn rode laarsjes aan mijn voeten natuurlijk!

Warm
1 apr 2009, 08:52
Ik zit in mijn kantoor (thuis) met de zon pal in mijn gezicht. Goh, wat is dat warm zeg! Wat niet zo fijn is, is het zicht door de ramen naar buiten. Ik bedoel, er doorheen kijken gaat niet meer zo vlot. Het lijkt wel of ze dringend een grondige poetsbeurt nodig hebben. Gelukkig komt mijn Bianca over tien minuten.

Dat wordt weer stressen
30 mrt 2009, 13:56
Het Kind moet vrijdagavond naar een galabal. Dat kwamen we gisteren aan de weet. Zo ging de conversatie ongeveer:
Hij: ik moet vrijdag naar een galabal.
Wij: een galabal?????????
Hij: ja, van de faculteit diergeneeskunde van d’univ Gent (is van een van de vriendinnen). Waar is mijn pak?
Wij: in papa’s kleerkast.
Hij (komt naar beneden in Het Pak): het past nog! Maar dat hemd van toen en die das, dat vind ik maar niks. En nieuwe schoenen moet ik ook.
Ik hoor hem al komen …
Hij: mam, hebt gij tijd van de week?
Ik: wanneer van de week? Je moet de hele week werken.
Hij: ik kan iedere dag om vijf uur thuis zijn.
Ik: de winkels zijn wel om zes uur dicht.
Hij: oh, dan hebben we toch iedere dag een uur?!
Ik: drie keer een uur want donderdag moet ik zelf weg.
Hij (vol zelfvertrouwen): oh, maar dat lukt wel. En misschien kan jij op voorhand al even gaan kijken of ze iets hebben voor mij. (dat had hij gedacht, ik ging van de zon genieten van de week). Oh, en ik moet ook nog een corsage voor mijn date. Zou jij daar ook eens voor willen gaan kijken. Niet zo’n ding om op te spelden, maar iets in de vorm dat ze als armband kan dragen.
Mam heeft nooit gehoord van zo’n soort corsage, maar ze weet in ieder geval wat doen de komende dagen. En het is nog niet gedaan, want
Hij: we hebben ook een hotel nodig want het wordt een drinkfeest en het kot (=studentenflat) van K. en D. is te ver rijden. Jij kijkt wel eens op internet he?!
Tja, delegeren … het is niet iedereen gegeven maar het Kind kan het verdorie bijzonder goed! En deze moeder kan niet ‘neen’ zeggen. Grrrr …

Zomer
24 mrt 2009, 21:58
Het wordt een kleurige zomer. Buiten rode laarsjes heb ik nu ook fuchsia schoenen. En ik heb er ook nog mooie kanariegele gezien. Ik heb er vandaag aan kunnen weerstaan maar ik weet niet of dat nog gaat lukken als ik de volgende keer langs de schoenenzaak passeer.

As-salam aleikum
22 mrt 2009, 13:00
Wat gaf het weer een kick om de gezagvoerder bij aankomst in Aqaba te horen zeggen “de huidige temperatuur bedraagt 26 graden”. Niks heerlijkers dan een portie zon en warmte na een lange winter. We gaan dan ook al jaren in maart even een weekje weg. Na een keer of tien Egypte werd het tijd voor iets anders. Jordanië dus. Ook maar een kleine vijf uren vliegen en hetzelfde lekkere weer.
We waren trouwens blij verrast toen we het luchthavengebouw(tje) van King Hussein International Airport binnenstapten. Geen chaotische toestanden hier, de douane- en andere formaliteiten verliepen bijzonder gestructureerd en snel. Net zoals de bagage-afhandeling. Onze koffers stonden al naast de band te wachten. En nergens donkere mannen in vieze jellabahs die met hun hand open stonden of om bakshish bedelden. Wat een verademing na Egypte!
Na het inchecken in ons hotel in Tala Bay gingen we eerst maar eens op zoek naar wat te eten. Tala Bay, een upmarket resort met een paar luxe hotels, villa’s en appartementen, een jachthaven en enkele winkeltjes, is spiksplinternieuw en buiten de Beach Club en Platter’s viel er niet veel te eten. Maar goed, het was heerlijk zitten op het zonovergoten terras bij Platter’s en we hebben er lekker geluncht voor weinig geld. Alleen de drankjes (en vooral alcohol natuurlijk) waren overal aan de dure kant.
Bij terugkomst in het hotel hebben we meteen onze excursies geboekt: een dag naar de historische stad Petra en een dag met een 4×4 rondrijden in de Wadi Rum. We konden kiezen, ofwel met het ‘schip van de woestijn’, ofwel achterop een open pick-up truck. De twee uur durende kameeltocht van vorig jaar indachtig hebben we gekozen voor de pick-up. Je komt op deze manier ook een stuk dieper in de woestijn dan op zo’n beest.
Na een dagje relaxen aan het zwembad vertrokken we ’s morgens al vroeg met een busje richting Petra. Twee uren rijden langsheen de Desert Highway en de King’s Road (er is maar één weg, dus erg moeilijk is het niet voor de chauffeurs), dwars door de woestijn. Mooi, mooi, mooi. Eenmaal daar aangekomen wist ik dat we in de canyon moesten afdalen om tot bij de opgravingen te komen. Het was een wandeling van 900 meter door de Siq, een kloof omringd door hoge kleurige rotsen die op bepaalde punten erg smal was. Mooi, mooi, mooi. Achter iedere bocht verwacht je de bekende roze tempel te zien en als hij daar dan eindelijk is, dan hou je inderdaad wel even je adem in. De rest van de dag hebben we op de site doorgebracht, maar buiten wat graven van farao’s en koningen, een amfitheater en nog wat overblijfselen was er weinig te zien. Tenzij je interesse in de Nabateeërs erg groot is, maar dat is bij mij niet het geval. En toch bleef Fatima (onze gids) maar door ratelen …
Onze tweede excursie was dus een ‘4×4 safari’ door de Wadi Rum. Onze gids Yousef wist heel boeiend te vertellen hoe de woestijn is ontstaan, over de bedoeïnen die er ooit gewoond hebben, over de fauna en flora, enz. En ik, ik heb alleen maar genoten daar achterop die pick-up. Ik vind een woestijnlandschap het meest boeiende landschap dat er is. Na iedere duin die we op- of afreden kregen we een ander landschap te zien. De vallei van de Rum is gelegen op een hoogte van 900 meter en de immense zandstenen rotsen zijn bij momenten tot 550 meter hoog. Indrukwekkend is dat. Je voelt je zó klein als je tussen die kolossen staat. Tegen zes uur reden we ergens naar een mooi plekje om van de zonsondergang te genieten en nadien genoten we nog van een barbecue in het Captain’s Desert Camp gevolgd door de prachtigste sterrenhemel die ik ooit gezien heb. Je kon er ook overnachten in eenvoudige tenten met een kingsize bed en een heel warm dekbed want het was er erg koud eenmaal de zon weg was. Het sanitair was in aparte blokken en alles was krakend proper. Ik heb nu wel spijt dat we daar niet gewoon twee dagen gebleven zijn. Er waren, buiten ons dan, maar tien andere gasten. Een hele andere ervaring dan dat je daar met twee- of driehonderd man in zo’n kamp zit. Volgende keer maar.
De rest van onze dagen hebben we doorgebracht met een boek aan het zwembad of aan het strand. Wonderlijk eigenlijk dat we vanaf ons ligbed op het strand, als we naar links keken de bergen zagen waarachter zich Saudi-Arabië bevindt (de grens ligt op 10 km van Aqaba), recht voor ons zagen we de Sinaï woestijn (Egypte), en rechts zagen we de skyline van Eilat (Israël). Van de Egyptische grens tot aan de Saudi-Arabische grens bedraagt de afstand iets van een 40 km. Maximum.
We zijn ook nog een namiddagje naar Aqaba geweest alwaar we weer blij verrast waren dat we gewoon met rust gelaten werden.
Op tijd en stond werd er gegeten en gedronken (heel lekker gegeten overigens) en we gingen op tijd naar bed zodat we nu voor de verandering eens heel erg uitgerust zijn. Toch wel fijn, een rustig hotel waar ze niet alle minuten aan je ligbed staan om je aan te porren aan de animatie deel te nemen. Ik denk dat we hier nog wel een keertje terugkomen.
Foto’s op http://travel.webshots.com/album/570631038tZiRrk?vhost=travel

Rode laarsjes !!!!!!!!!!
11 mrt 2009, 17:57
Na twee jaar zoeken en niet vinden ben ik eindelijk de zeer trotse eigenaar van een paar rode leren laarsjes. Mooi zijn ze, ik was er direct verliefd op toen ik ze zag staan in de winkel. Ik heb ze dan ook maar meteen aangehouden, als een kind zo blij was ik.

Weer beter
7 mrt 2009, 20:30
Na twee weken echt ziek te zijn geweest kan ik vandaag eindelijk zeggen ‘ik ben beter’. De hoest is veel minder, ik ben nog wel moe maar geen vergelijking met vorige week! Het hakt er toch flink in, zo’n bronchitis. En dit is al de tweede op dik twee maanden tijd. Ik hoop dus dat ik het gehad heb voor 2009.

Perte totale, oftewel total loss
19 feb 2009, 14:33
Gisteravond vertrekt mijn mannetje om half tien op de fiets naar zijn werk voor de nachtdienst. Twintig over tien telefoon of ik hem ergens onderweg kon komen oppikken, want hij had een ongeluk gehad. Gelukkig dat hij zelf belde, zo wist ik dat het toch niet levensbedreigend was. Wat was er gebeurd? Hij was met volle snelheid – en ik weet hoe hard hij kan rijden – frontaal op een bromfietser, die vanuit de tegenovergestelde richting kwam, gereden. Een bushokje dat vlak naast het fietspad staat was de boosdoener. De bromfietser had hem niet gezien en hij had de bromfietser niet gezien.
M. was over kop gegaan en in de zachte berm beland. Gelukkig niet op het geasfalteerde fietspad, want dan had het er voor hem waarschijnlijk heel wat lelijker uit gezien. Zijn hele rechterkant is geschaafd, zijn vingers zijn helemaal opgezwollen, hij had heel veel pijn op zijn borstkas en aan zijn schouder. Wij dus langs spoed. De spoedarts vond het allemaal erg meevallen. Die ingedeukte ribben hebben wat tijd nodig, net als de schouder, maar er was niks gebroken. Er werden wat verbandjes gelegd hier en daar en na de nodige verzorging konden we naar huis.
Zijn fiets – net zoals het brommertje van de tegenligger – is wel perte totale, oftewel total loss. Reden om een nieuwe te kopen dus …

35 jaar geleden
16 feb 2009, 12:01
Vandaag, exact 35 jaar geleden, leerde ik mijn man kennen. We waren allebei student en vonden mekaar op de dansvloer tijdens een thé dansant. Nu zou dat dus gewoon studentenfuif heten, maar toen was dat een thé dansant. Het zat vanaf het eerste moment goed. Ik herinner me nog dat hij me rond middernacht naar de laatste trein gebracht heeft – toch best een eind lopen – en dat ik me direct heel veilig voelde bij hem. Ik, die altijd bang was. Van het donker, van vreemde jongens, … ja, van wat eigenlijk niet?!
Om een lang verhaal kort te houden: we zijn nog altijd samen, en we hebben het goed bij elkaar.

Klus geklaard!
7 feb 2009, 12:38
Bij onze verbouwingen op de benedenverdieping (twee en een half jaar geleden!) hadden we de kelderdeur verwijderd omdat de hall en het keldergat opnieuw gevloerd moesten worden. Die deur is er nooit meer ingekomen. Het was wel makkelijk zo, en het stoorde niet want de ingang naar de kelder is in een hoekje van de hall waar geen (vreemd) mens ooit komt. Maar er kwam wel immens veel kou uit dat keldergat. Dus in oktober zegt mijn lieve echtgenoot dat hij die deur terug gaat plaatsen omdat we te veel warmte verliezen. Ergens in december vroeg ik hem wanneer hij nu die deur terug ging plaatsen … Ja, dat moest hij nog doen maar er moest eerst een stukje afgezaagd worden aan de onderkant want ze paste niet meer in het deurgat. Ergens in januari vroeg ik hem wanneer hij een stukje van die deur ging zagen … En begin februari vroeg ik hem dat nog een keer. Toen zijn de mannen samen in actie geschoten en van de week hebben ze eindelijk de deur op maat gezaagd en terug op zijn plaats gezet. So far, so good. Maar er moest ook nog geverfd worden. Dat heb ik dus vanmorgen in alle vroegte even gedaan. En morgen de tweede laag, zo is ook dat weer in orde.

De kogel …
1 feb 2009, 13:36
… is door de kerk. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad maar de beslissing is dan uiteindelijk toch gevallen. De afgelaste reis naar Jordanië in maart gaat toch door. Ik ga hem morgen bij het reisbureau even opnieuw boeken, in de hoop dat hij ondertussen niet uitverkocht is (volgens de website niet).
Er zijn heel wat bestemmingen de revue gepasseerd voor we de knoop hebben doorgehakt. Eén ding wist ik heel zeker: deze keer NIET naar Egypte. Ik wil eigenlijk zo graag nog eens terug naar Afrika, maar de reis die ik op het oog had was me toch te veel geld. Daar kunnen we wel 6 keer van naar Jordanië gaan. Even hebben we de Kaapverdische Eilanden overwogen, maar er is daar zo weinig – zeg maar niks – te zien dat het dan weer een pure strandvakantie zou worden en ik weet niet of ik dat nog kan, zo’n week aan een strand/zwembad liggen. Florida kwam ook heel even om de hoek kijken, maar dat heb ik heel snel afgeketst. Ik wil niet al die jetlag problemen voor een vakantie van één weekje. Maar we houden het in beraad voor volgende lente, of de daarop volgende lente, we zien het wel … met andere woorden: ik ben niet echt geïnteresseerd.
Maar voor nu worden de reisgidsen van Jordanië weer van onder het stof gehaald.

Dure koffie
27 jan 2009, 14:55
Vanmorgen moest ik even wat afhalen in het shopping centre. Daarna even langs mijn favoriete bistro/tearoom gegaan voor een kopje koffie. Het was er, zo zag ik, helemaal gerenoveerd. Was dat misschien de reden dat een stom kopje koffie er nu plots 2.40 euro kost? Nu zit ik er niet mee om 2.40 euro te betalen voor een latte macchiato of een grote cappuccino, maar voor een koffie die in twee slokken op is vond ik dat toch wat overdreven.

White Gallery
11 jan 2009, 01:20
Vanmorgen bij -11°C en tussen alle voorbereidingen van mijn diner-voor-tien door kon ik het toch niet laten om met mijn camera op pad te gaan in ons mooie dorp en die prachtige witte wereld vast te leggen.
Ik heb er een heuse reportage van gemaakt:
http://community.webshots.com/album/561863302ZzFmlc

Weer een jaartje ouder
2 jan 2009, 13:21
Vandaag wordt het Kind zesentwintig. Zijn telefoon rinkelt onophoudelijk. De felicitaties zijn niet bij te houden.
Ik neem hem vanavond gezellig mee uit eten. Daarna heeft hij een feestje gepland voor al zijn vrienden en vriendinnen. Helaas ben ik niet uitgenodigd.

Oud blog 2008


27 dec 2008, 12:35
Het heeft amper twee dagen/nachten gevroren en de hoop op hele dagen schaatsplezier leeft hier alweer erg op. De schaatsen van het Kind staan dan ook paraat, geslepen en al. Wat is er ook leuker dan schaatsen en hockeyen op natuurijs op de vennen hier in de buurt?
Hij zou nog een shortski gaan doen met een vriendin, maar dat lijkt afgeblazen. Ik hoor er tenminste niks meer over. Maar het kan natuurlijk best dat hij straks gewoon zegt ‘tot woensdag, we gaan even skiën‘. Met dat Kind van ons weet je maar nooit. 
21 dec 2008, 23:40
Morgen ga ik shoppen met het Kind. Hij heeft heel veel nieuwe kleren nodig. Het kan eraf want ik heb mijn eindejaarspremie al gekregen. En of ik mee ging. Graag! Ik vond het eerst wat stom om nu, één week voor de uitverkoop nog kleding aan de volle prijs te gaan kopen maar gisteren waren we toevallig in Roosendaal en daar zag ik dat er al heel veel afgeprijsd was. Dus ga ik morgen met mijn Kind naar Roosendaal, Bergen op Zoom of Breda (hangt ervan af wanneer we kunnen vertrekken want er moet ’s morgens eerst gefietst worden) en gaan we ons helemaal te pletter kopen aan nieuwe spullen. Ik kan zelf ook wel wat gebruiken! Ik kijk er al weer heel erg naar uit. 
20 dec 2008, 10:55
Een glas op zijn tijd, daar is niks mis mee. Maar regelmatig een glas (of meer), dat loopt fout af. Tenminste, zo denk ik erover.
De laatste zes weken had het Kind nogal wat sociale verplichtingen (zo noemen ze dat dan) op zijn werk. Op vrijdagmiddag (en soms ook nog op donderdagmiddag) werd er dan namelijk met klanten en relaties geluncht. Leuk hoor, lekker gaan eten en een wijntje hoort daar zeker bij. Maar nadien duiken de heren dan het café in. Ze zitten tenslotte niet voor niks in de bouw. Daarna rijden ze dan heel gewoon met hun eigen auto naar huis, natuurlijk met veel te veel promille in hun lijf. Niet dat hij dan poepeloere is, maar hij heeft dan toch te veel op in ieder geval. Dat zoiets totaal onverantwoord is, dat weet het Kind best, maar op dat moment denkt hij daar zo niet bij na. De zeurende moeder neemt hij dan maar op de koop toe: weet je wel wat er gebeurt als jij met je zatte kop iemand overhoop rijdt????? ….
Enfin, de voorbije donderdag zou de apotheose worden van het liederlijke leven van het Kind en zijn collega’s (allemaal een stuk ouder, al lang en breed echtgenoot en vader), want ze gingen onder mekaar dineren ter gelegenheid van het bouwverlof en daarna nog even wat drinken. Zijn baas had voor de zekerheid voor iedereen een taxi besteld want vorig jaar was het echt wat uit de hand gelopen. Ik snap niet wat ze eraan hebben, maar goed, ik ben dan ook een zeurende ouwe taart.
Om drie uur ’s nachts hoor ik de sleutel in het slot van de voordeur, deur van de garderobekast gaat open en zachtjes terug dicht, Kind gaat naar de keuken en komt daarna meteen naar boven. Alles heel rustig en beheerst.
Vrijdagmorgen gaat om 10u de wekker. Nu al????? Enfin, ik zorg dat ik in mijn bureau zit tegen dat hij beneden is want als hij een kater heeft is hij niet te genieten (helaas heeft hij niet vaak een kater, alleen als hij wijn én daarna bier drinkt). Ik hoor hem in de keuken keuvelen met Maurice en gek doen met de kat en durf toch mijn hoofd eens om de deur te steken. Hoor ik hem net vertellen die taxi was niet nodig geweest, want ik had niet zoveel zin in pintjes gisteren. Duh! Hij is dus echt niet te schatten, dat Kind van mij.
4 dec 2008, 12:30
Toen ik vanmorgen opstond klonk ik alsof ik de hele nacht had doorgebracht in een rokerige kroeg en 10 flessen whisky soldaat had gemaakt. Daarbij komt nog een heel vervelende kriebelhoest. Ik hoop maar dat het daarbij blijft want ik wil wel volgende week op (mini) vakantie kunnen vertrekken.
De apotheker heeft me alvast wat gegeven om mijn keel te verzachten want met die kriebelhoest begint mijn keel ook al flink pijn te doen. En ik wil dus niet ziek worden.
27 nov 2008, 11:34
Het Kind is gevraagd om zwarte piet te komen spelen op het sinterklaasfeest van zijn werk. Zondagochtend half negen in Brussel zijn voor het nodige verkleedwerk want om negen uur beginnen de festiviteiten. Daar werd hij dus gisteren voor gebeld. Waarschijnlijk vonden ze niemand anders die bereid was. Nu … het Kind is ook niet echt bereid. Ten eerste heeft hij helemaal niks met kinderen, hij kan niet op commando grapjes maken, heeft totaal geen fantasie wat dat betreft. Ten tweede is zondagochtend zijn vaste mountainbike ochtend. Hij zou het enkel doen ‘uit loyauteit tegenover mijn werkgever‘. Je kan goed zijn, maar je kan ook gek zijn. Op een zondagochtend om half acht de deur uit gaan uit loyauteit tegenover je werkgever voor iets waar je totaal geen voeling mee hebt.
Ik ben benieuwd wat hij uiteindelijk beslist heeft. 
18 nov 2008, 10:36
Vannacht een wat vreemde droom gehad …
Ik ging op controle bij de gynaecoloog (ben ik vorige week ook effectief geweest) en die stelde vast dat ik twee maanden zwanger was. En dat op mijn leeftijd. Mijn moeder was erbij en huilde van vreugde . Ikzelf kon het allemaal niet zo goed vatten en we zijn dan maar naar huis gereden. En toen had ik een probleem want ik was door alle consternatie vergeten te vragen wanneer ik uitgerekend was!! Dus rechtsomkeer gemaakt om dat alsnog te vragen. En, zoals dat in mijn dromen wel vaker gaat, dat huis van mijn gynaecoloog was weg! Een straat vol met bekende huizen, alleen dat ene ontbrak.
En toen werd ik wakker en realiseerde ik me dat dromen gelukkig soms toch bedrog zijn.

Mocht iemand zich geroepen voelen deze droom te analyseren, ga uw gang! 

15 nov 2008, 17:53
Het Kind rookt al een maand niet meer. We zijn erg trots op hem! 
14 nov 2008, 17:35
Maandag bloed laten prikken. De resultaten waren niet zo rooskleurig, er stonden nogal wat items vetgedrukt en dat is niet goed dus. Mijn schildklier werkt nog langzamer dan ze al deed, dus de medicatie moet verhoogd worden. Hopelijk ben ik dan van het vervelende inwendige beven verlost. Vooral ’s morgens heel vroeg steekt dat de kop op en het belet om terug in slaap te vallen.
Ook mijn suiker was veel te hoog. Nu ben ik al langer risicopatiënt voor diabetes (mijn oma had het, mijn tantes hebben het) en 4 jaar geleden had ik ook al een verwittiging gehad. Toen ben ik erg op mijn eten en drinken gaan letten en was ik flink afgevallen waardoor na een tijd ook de suikerwaarde helemaal terug in orde was. Dus vanaf vandaag gaat het slot op de suikerpot, geen chocolade meer na de warme maaltijd, geen zoete dessertjes meer ’s avonds voor de TV, geen lekkere glaasjes porto meer als aperitief, en een drastische beperking van mijn wijngebruik. Jammer, maar helaas, want ik wil geen diabeet worden. 
8 nov 2008, 16:07
De Amerikaanse vrienden zijn weer vertrokken. Ik denk dat we hen een paar leuke dagen hebben bezorgd in en om Antwerpen. Wat we al vreesden is waarheid geworden: ze verwachten ons bij hen in Florida voor een tegenbezoek. Florida, of all places … Disney World, Epcot, Universal Studios, … het is echt niet iets waar we op zitten te wachten.
Vanmorgen toch al maar even gekeken op internet wat dan eventueel wel zou kunnen, in combinatie met een paar dagen in Orlando waar zij wonen. En toen kwam ik uit bij een paar andere zuidelijke staten die wel de moeite waard lijken om met een huurauto te verkennen: Georgia, Alabama, Mississipi, South Carolina. Ach, we zien het wel. Het zal in ieder geval niet voor 2009 zijn want die vakanties zijn al gepland. 
31 okt 2008, 13:38
Vanmorgen vond ik een briefje in de keuken van het Kind: “als ik niet wakker word van mijn wekker, zou je dan even naar de Klina (= plaatselijk ziekenhuis) willen bellen en een afspraak maken bij een NKO arts”. Daarnaast een verslag van Spoed van deze nacht …
Ik dus bezorgd terug naar boven, zijn wekker afgezet die al een half uur stond te spelen, hem wakker geschud en eerst maar eens gevraagd hoe laat hij thuis was want er was moeilijk leven in te krijgen. Half zeven was hij thuis (was gisteravond met vrienden uit geweest in Antwerpen). Op mijn vraag “wat is er gebeurd, waarom moet je naar een NKO arts” kreeg ik het volgende antwoord: in het naar huis rijden, chauffeur nuchter, de rest licht tot ernstig aangeschoten, was er eentje op de achterbank aan ’t fikfakken met de antenne van de radio die ze veiligheidshalve van hun auto hadden gedraaid. Op den duur was hij met die antenne tegen de hoofden op de voorbank aan ’t porren, het Kind draait zich om om er wat van te zeggen en krijgt de antenne met een flinke stoot recht in zijn oor. Hij begon direct heel erg te bloeden en ze zijn meteen met hem naar Spoed gereden. De spoedarts kon niet veel doen want de hele gehoorgang zat vol gestold bloed en hij vond het beter er vanaf te blijven om de wonde niet terug open te maken. Vandaar dus dat hij vanmorgen naar de NKO arts moest.
Een afspraak was natuurlijk niet te krijgen want de agenda zat vol maar de dokter was toch zo vriendelijk hem er tussen te nemen. Gelukkig valt het mee. Het trommelvlies is niet beschadigd, het is een diepe vleeswond in zijn gehoorgang die nu moet genezen met behulp van wat zalf.
Zijn vriend-van-de-achterbank was trouwens wel erg geschrokken van wat hij aangericht had. Ik hoop dat ze er ook wat uit leren want zulke spelletjes spelen in een rijdende auto is levensgevaarlijk. Ik vrees dat mijn hoop ijdel is. 
26 okt 2008, 22:47
Het Kind is gestopt met roken. Twaalf dagen nu al. Het ging tot nog toe best goed eigenlijk, hij scheen er weinig last van te hebben. Tot vandaag dan! Tjonge, jonge, wat had hij het moeilijk. Het begon al vanmorgen toen hij beneden kwam. Heel nerveus en super slecht gezind. Hij wou een sigaret, of iets anders waar hij zich kon op uitleven. Nu, uitgeleefd heeft hij zich en de buren hebben ervan mogen mee genieten. Gelukkig was hij zo verstandig om vanmiddag zijn fiets te nemen en een eind te gaan rijden. In de regen weliswaar maar toen hij terug thuis kwam was hij wel helemaal opgefrist en zijn zin in een sigaret was weg. Gelukkig, want ik weet hoe erg hij het zou vinden om te hervallen. Niet om het roken zelf, maar omwille van het feit dat hij – in zijn ogen dan – een looser zou zijn. Hij is een doorzetter en als hij iets wil, dan komt dat er ook, hoeveel moeite het ook kost. Ik hoop dat dit hem ook gaat lukken. 
22 okt 2008, 11:21
Onze kater loopt al een dag of vier op drie poten. Nu ja, lopen is veel gezegd want hij komt de zetel niet meer af. Heeft dus ook al drie dagen nauwelijks gegeten of gedronken. Je moet nog maar naar zijn rechter voorpoot wijzen en hij gromt al als een kwaaie hond. Wij hadden het idee dat het per dag erger werd, dus vanmorgen toch maar even een bezoekje gebracht aan de dierenarts.
Na wat trekken en duwen blijkt er niks gebroken. Het beest is gewoon gebeten door een andere kat, maar wel recht in zijn schoudergewricht wat enorm pijnlijk moet zijn. Het is helemaal dik rond het gewricht maar gelukkig nog niet ontstoken. De dierenarts heeft hem drie prikken gegeven en hij zou snel weer het heertje moeten zijn. 
19 okt 2008, 10:42
Pfff … de druktemaker is eindelijk de deur uit.
Kwart over acht hoor ik de wekker in de kamer van het Kind. Een kwartier later al staat hij in de badkamer. Dat gaat in de week iets minder vlot, dus ik denk dat hij gaat sporten.
Badkamer vrij, mijn beurt dus. Ik kom beneden en hij is al zenuwachtig aan het rondbaggeren.
Hij: Mam, waar is mijn fietsbroek?
Ik: Ofwel in je eigen kast of in de kast in de logeerkamer (daar ligt al het sportgerief bij elkaar want vader en zoon dragen nogal eens wat kleding van mekaar – zoon meer van vader dan omgekeerd overigens).
Komt met fietsbroek naar beneden.
Hij: met zijn allerliefste stemmetje: Zou jij een koffietje voor mij willen maken?
Ja, wat doet een moeder dan?!
Geen drie minuten later:
Hij: Waar ben ik nu weer met mijn fietsschoenen gebleven?
Ik: Ik heb ze van de week in je kamer zien staan.
Hij dus terug droef-droef-droef de trap op naar boven (Maurice sliep net want die had nachtdienst gehad.
Komt met fietsschoenen naar beneden en gaat even zitten ontbijten. Terwijl druk sms’end en telefonerend naar vrienden die mee gaan fietsen maar die nog uit hun bed moeten worden gezet.
Ik: Hebben die jongens/meisjes geen wekker dan?
Hij: Jawel, maar die rekenen op mij omdat ik de enige ben die er ook echt uit komt.
Ik verslik me bijna in mijn verse pistolet met kaas maar ik hou toch maar wijselijk mijn mond.
Hij: Zou je nog even twee smoskes (= broodje gezond) willen bestellen bij de bakker. Ik ga ze binnen een kwartier afhalen.
Pffff … het is wel duidelijk dat hij op zijn werk gewend is de bevelen uit te delen en een ander te laten werken. Maar goed, ik ben een zotte moeder dus ik bestel twee smoskes.
Dan komt eindelijk de tijd dat hij eens gaat vertrekken. Dacht ik toch.
Twee minuten later staat hij terug aan de deur: energiedrank en repen vergeten! En of we nog een banaan hebben. Ik geef hem het gevraagde en vraag of hij nu écht weg is. Dat bevestigt hij, en het is een mountainbiketoer van 43 kilometer, die zie ik de eerste paar uur niet terug.
17 okt 2008, 19:09
Vrijdag 17/10 was een zeer productieve dag. Heb gewerkt van half tien tot vijf. Eerst nog een uurtje opleiding en daarna “in het diepe gegooid” en mijn plan moeten trekken. Na controle van mijn werk een dikke pluim gehad wegens alles correct geboekt. Dat geeft zeer veel voldoening. 
29 sep 2008, 18:02
Het kriebelde weer, dus heb ik – met instemming van mijn wederhelft uiteraard – een vierdaags gastronomisch verblijf geboekt in de Elzas in december. Klein charmehotelletje, bekend vanwege de geraffineerde keuken als ik de recensies mag geloven. We gaan er helemaal voor, dus heb ik meteen maar een duplexkamer met salon en mezzanine geboekt. Ik kijk er al naar uit. 
23 sep 2008, 20:12
Ik ben in mijn ouwe dag weer fulltime aan het werk. Nu ja, voor een tijdje dan toch. Vandaag de eerste dag. Ging goed, ben niet overmatig moe ondanks dat het toch allemaal vrij nieuwe materie was. Deze morgen nog opleiding boekhouding, deze middag dan op de trading afdeling. Prijscalculaties en offertes maken onder andere. Leuk werk. Ik begin meer en meer van cijfertjes te houden. Boekhouding vind ik ook al zo leuk om te doen, al is dit wel een heel erg complex bedrijf. Ik ben ondertussen wel een multi-tasker en overal inzetbaar. Dat kan alleen maar in mijn voordeel spelen! 
19 sep 2008, 22:18
Het Kind reorganiseert zijn kamer. Vorig weekend had hij ze volledig leeg gemaakt en alles opgemeten want hij is dus een doe-het-zelver. Een nieuw bureau moet er komen en schabben, alles aangebouwd en op de juiste maat. Bed en kast werden verplaatst en hij geeft me nu gelijk: het staat veel beter zo! Maandag heeft hij alles op maat gezaagd en de rest van de week heeft hij alle planken vernist. Gisteren zijn alle gaten geboord. Daarbij had hij zijn moeder nodig om de stofzuiger onder de boor te houden. Helaas vloog het stof toch nog alle kanten op. Vanavond hebben we samen alles gemonteerd. Het leek wel een Ikea bouwpakket! Maar het is heel erg mooi geworden. Wat me nu nog een beetje verontrust is hoe hij alle spullen die nu boven in de gang staan ooit nog terug in die kamer krijgt … Ik zal het na het weekend weten. 
12 sep 2008, 23:55
Mijn koffertje is gepakt, er hangen hier en daar wat post-its voor de mannen, en voor de rest bekijken ze het maar. Ik vertrek morgen bij het krieken van de dag voor een weekend naar mijn zus. We gaan het er met ons beidjes eens gezellig ‘van pakken’! 
11 sep 2008, 09:43
Echtgenoot en ik vieren vandaag onze 32ste huwelijksverjaardag. Het was geen huwelijk uit een sprookje waar het altijd peis en vree is, zeker niet! Ik heb mijn karakter en hij heeft het zijne maar samen hebben we toch geprobeerd er het beste van te maken. En daar gaan we gewoon mee door want hij heeft me net gevraagd of ik er nog 32 jaar bij wil doen en ik heb “ja” gezegd.
10 sep 2008, 20:17
Gisteren begonnen bij een nieuwe klant. De accountant bijstaan die het vele werk niet meer ziet zitten. Nu doe ik niet zo veel boekhouding, dus het was echt wel heel erg concentreren en opletten toen ik gisteren mijn eerste opleiding kreeg. Lang geleden dat ik zo moe was eigenlijk. Vandaag alweer een halve dag opleiding met nóg meer informatie. En we zijn er nog niet want ‘het zwaarste moet nog komen’ wist ze mij te vertellen. Morgen mijn notities maar eens uitwerken anders ben ik tegen volgende dinsdag alles alweer vergeten en dat kan echt de bedoeling niet zijn. 
1 sep 2008, 11:08
Het Kind begint vandaag te werken bij zijn nieuwe werkgever. Hij was best wel zenuwachtig. Maar ik, ik was nog véél zenuwachtiger. Het zal lang duren eer het avond is en hij thuis is om zijn wedervaren te vertellen. Ik tel de uren …
25 aug 2008, 12:44
Het weekend van 22 tot 24 augustus was het voor de tweede keer Antwerpen Proeft. Natuurlijk moesten wij ook een kijkje gaan nemen. Het weer zat redelijk mee, dus het was gezellig druk in de stad. Er waren trouwens nog andere evenementen dat weekend, zoals het Bollekesfeest, maar wij gingen naar de Groenplaats die helemaal volgestouwd was met luxe partytenten voor de verschillende deelnemers aan Antwerpen Proeft. Eerst moesten er bonnen worden gekocht want dat was het enige geldige betaalmiddel bij alle standhouders. 1 bon = 1.80 euro.
We ondervonden al heel snel dat zo’n pakje bonnen er in no time door zijn. Ieder restaurant bood dan wel minimaal twee ‘gerechtjes’ aan voor slechts 2 bonnen, maar dat was eigenlijk een lachertje. Tenminste bij de restaurants waar wij graag eens wilden gaan proeven. Preud’homme bijvoorbeeld, of A la Ville. Wat voorbeeldjes: bij Preud’homme kostte een potje mosselen bereid met De Koninckbier 4 bonnen oftewel 7.20 euro. Aantal mossels: een tiental. Aan de oesterbar een verse oester is een shotje (ter grootte van een eetlepel) wodka: 3 bonnen oftewel 5.40 euro. De zwaardvis op Siciliaanse wijze met salade folle die ik bij A la Ville bestelde kostte me 5 bonnen oftewel 9 euro. Het stukje zwaardvis was niet groter dan 3 bij 3 cm en de salade folle die erbij hoorde bestond uit drie blaadjes rucola en evenveel blaadjes rode sla. Met twee happen was het bordje leeg.
De bedoeling van zo’n evenement is iedereen, ook de minder begoeden, te laten kennismaken met de culinaire hoogstandjes die de stad te bieden heeft. Ik denk niet dat de stad/de restaurants op deze manier hun doelstelling behalen.
Enfin, wat hebben we verder nog zoal geproefd?
-een paar wijntjes uiteraard bij de gerechtjes (meestal 2 of 3 bonnen)
-tarte pissaladière à la niçoise met verse ansjovis
-carpaccio van wit-blauwrundvlees, notensla en Parmezaanse kaas
-tartaar van geelvintonijn met een fris slaatje
-nootjes van melklam met korstje van Srilankese thee, gegratineerde aardappelen en groene asperges.
Onderweg terug naar huis zijn we gestopt bij de vishandel alwaar ik 2 kilo mosselen heb gekocht voor mijn mannetje en vers gepelde grijze garnalen voor mezelf. Prijs: 15 euro. Wij hebben die avond thuis nog lekker gesmuld! 
13 aug 2008, 13:08
Tijdens het omhakken van onze conifeer viel er zomaar een nestje met twee jonge duifjes uit de boom. We wisten niet eens dat er weer een nestje was. In het voorjaar hadden we er eentje, dat was ook de reden dat we toen de boom niet hebben laten vellen. Nu ja, manlief heeft het nestje mét duifjes opgepakt en op een veilig plekje in de appelboom neergezet. Dat veilig plekje bleek toch niet zo goed gekozen want al na een uur zagen we onze Mop zich te goed doen aan jonge duif. Waarschijnlijk uit het nest gevallen.
Ondertussen vlogen moeder en vader duif af en aan rond de verdwenen conifeer op zoek naar hun kinderen. Wij waren in het gedacht dat die kleine wel zou piepen om zo de aandacht van zijn ouders te trekken, maar daar kwam geen enkel geluid uit. Gisterenmorgen heb ik geprobeerd het duivenkind te voeren met stukjes zonnebloempit maar ik denk dat ie nog te klein was om dat zelf op te kunnen pikken. Gisterennamiddag dan, moeder en vader duif vlogen nog steeds de verkeerde kant op, heeft Maurice het nestje met inhoud verplaatst naar een hoge struik die dichter bij de originele broedplaats ligt. En ja hoor! Nog geen half uur later hadden moeder en vader duif hun jong gevonden. Het was een gekoer en een gekwetter van jewelste. Af en aan vlogen ze met lekkere hapjes.
Helaas is er aan dit duivengeluk abrupt een eind gekomen. Toen we gisterenavond nog even gingen kijken was het nestje leeg. Met drie katten in de buurt vrees ik het ergste …
9 aug 2008, 21:32
Lang geleden dat ik nog geblogt heb. Er is ook niet zoveel te schrijven de laatste tijd. En ik ben niet in de mood voor een blonde of andere mop. Het is komkommertijd wat mij betreft. 
1 aug 2008, 09:01
Gisteren de hele dag binnen gezeten in de airco. Het was bloedheet en bij ’t minste geringste dat ik buiten kwam (ben even gaan boodschappen) had ik een tekort aan zuurstof. Heel vervelend, maar gelukkig kan ik dan vluchten in mijn koele kantoortje.
Na zo’n dag binnen zitten ben ik dan wel toe aan een uitje, dus om 9u gisteravond had ik zoiets van ‘even de stad in, terrasje doen’. Manlief vond dat een goed idee, dus wij met een flinke omweg heerlijk naar Antwerpen gecruised. De terrasjes in de buurt van de Grote Markt zaten goed vol, het was echt heel gezellig druk. Toen we tegen 11u terug naar huis reden was het nog altijd 29 graden. Nauwelijks te geloven.
Thuis aangekomen hebben we er nog een stukje aan gebreid want het Kind was ook net binnen (van een dag aan zee) en wou op het terras nog even een biertje drinken. Daar hebben we dan met zijn drieën nog gezellig gezeten – en gelachen om de fratsen die de Jeugd (Kind & friends) weer had uitgehaald – tot het rond een uur of een begon te onweren. Het was een hele fijne avond.
24 jul 2008, 12:33
Oh oh, wat zijn we weer uithuizig … Vanmiddag rijd ik met de oudste van mijn broer naar Veere. Zij is 18 en de dochter die ik nooit heb gehad. Een crèmevan een meisje. Ze heeft wel wat van mij toen ik die leeftijd had. Ik ben haar liefste tanteke zegt ze altijd. Ach, ik verwen haar graag een beetje, het is zo’n doorgoed kind. Plan is een beetje te wandelen maar vooral niet te lang en lekker op een terras zitten om te kletsen.
Morgen rijd ik met mijn moeder naar Maastricht. Daar spreken we af met mijn zus en haar oudste (21) die een nieuwe studentenflat heeft die hoogst dringend moet worden goedgekeurd. Daarna gaan we met zijn vieren de stad in. Wat eten, wat wandelen, wat drinken. Enfin, het scenario zal niet zo heel verschillend zijn aan dat van vandaag denk ik …
De zomer mag van mij nog heel lang duren! 
20 jul 2008, 11:25
Ik brei even een vervolg aan mijn vorige stukje “Boom”. De conifeer gaat eruit! Zopas is er een bomenman komen kijken en die doet het voor een prijsje. Alles wordt ook netjes opgeruimd en afgevoerd en de goede stukken hout worden op maat gezaagd voor in de open haard. Nu nog even langs de gemeente voor een kapvergunning. Papieren invullen, man van de groendienst komt dan kijken en dan geeft hij hopelijk zijn akkoord en kan de conifeer eruit. Yippie skippie! 
 
18 jul 2008, 13:29
Wat een strontweer zeg. Grijs, nat, … en het ziet er de komende dagen nog niet beter uit. De bloemen op mijn terras zien er uit zoals ze er normaal aan ’t einde van de zomer uitzien: helemaal uitgegroeid. En nu nog verregend erbij ook. Echt geen zicht. 
13 jul 2008, 12:10
Vanmorgen klik ik mijn auto open met de afstandsbediening, steek de sleutel in het contact en geef er een draai aan. Normaal gezien start hij van de eerste keer. Deze keer bleef hij maar sputteren. Plots verschijnt er op het schermpje “storing elektronische diefstalbeveiliging”. In het instructieboekje lees ik hierover “begeef u zo snel mogelijk naar een erkende Peugeot verdeler”. Hallo, het is wel zondag vandaag en mijn Peugeot verdeler is niet open. Maar ik wil natuurlijk wel rijden! Voor ik de wegenwacht opbel toch eerst maar eens proberen of ik de motor met de reservesleutel aan de praat krijg … Ja hoor, hij slaat aan van de eerste keer zoals dat altijd gaat. Nadien nog eens terug met de transpondersleutel geprobeerd en ook dat lukte van de eerste keer.
Een tijdelijke storing in de chip van de sleutel? Een poging tot inbraak? Morgen toch maar even bellen met de garage voor alle zekerheid want er is niks zo vervelend als een auto waar je niet op kan 
rekenen. 
1 jul 2008, 23:58
“Yesterday is history, tomorrow is a mystery, today is a gift, that’s why we call it the present.”
Joan Rivers

“Yesterday is a canceled check; tomorrow is a promissory note; today is the only cash you have – so spend it wisely.”
Kay Lyons 

9 jul 2008, 19:06

Vandaag zou mijn vader 84 geworden zijn.
8 jul 2008, 13:54
Gisteren las ik ergens wat over een programma om te starten met hardlopen “start to run”. Het leek me wel wat, vooral omdat het zo broodnodig is wat aan mijn hele slechte conditie te doen. Tweeëndertig jaar op een bureaustoel zitten achter een typmachine/PC wreekt zich op den duur. Dus ik het loopprogramma gedownload. Eerste dag 18 minuten, opgedeeld in 1 min. lopen, 1 min. wandelen, 1 min. lopen, 1 min. wandelen, 2 min. lopen, 2 min. wandelen, 2 min. lopen, 2 min. wandelen, 3 min. lopen, 3 min. wandelen. Terwijl ik het hier neerschrijf word ik alweer moe!
Ik dus heel enthoesiast gisteravond mijn loopschoenen aangetrokken en (met de auto :-$) naar het bos voor een eerste loopsessie. De eerste minuut lopen – aan een gezapig tempo weliswaar – was nog net te doen. Tenslotte volgde er daarna een minuut rustig wandelen om te recupereren. De tweede minuut lopen was al een pak minder. Ik was dan ook na de tweede minuut wandelen niet gerecupereerd en had echt een tekort aan adem. Twee minuten lopen heb ik dus niet eens meer geprobeerd want mijn hart bonkte uit mijn lijf.
Ik weet echt niet wat me bezield heeft om dit gewoon maar te proberen. Ik had op voorhand kunnen weten dat dit niks voor mij was. Ik ben na een dik een uur wandelen al doodmoe. Ik heb vast een slag van de molen gehad!
In ieder geval heb ik me wel voorgenomen – en daar ben ik gisteravond na het hardloopavontuur vast mee begonnen – om terug drie keer per week een halfuur te gaan gezondheidswandelen. Dat past nog net binnen mijn fysieke mogelijkheden. 
7 jul 2008, 16:01
Maanden geleden had ik wat pakjes met bloembollen gekocht in de Brico. Er was een pakje bij dat zes bollen beloofde maar er zaten er maar vier in. Op het kartonnetje stond er een adres vermeld voor het geval er iets niet in orde was. Ik dacht ‘ik ga dit toch even melden’. Zo gezegd, zo gedaan. Na een week kreeg ik al een antwoord van de bollenman dat zij mijn schrijven zouden doorgeven aan het bedrijf dat verantwoordelijk is voor de verpakking.
Vandaag krijg ik een hele beleefde brief van de firma Vanderschoot bv uit Voorhout, met hun verontschuldigingen én met een bon van 5 euro die ik kan inwisselen voor een bloemetje of een plant in een Fleurop/Interflora zaak van mijn keuze.
Dat vind ik pas service. Dank je wel, firma Vanderschoot! 
4 jul 2008, 23:41
Vandaag met mijn (twee jaar jongere) zus op stap geweest. Was op zich wel gezellig, maar waar ik me altijd aan stoor is dat het altijd om háár draait. Zíj bepaalt waar we gaan eten, zíj bepaalt hoe we de rest van de dag doorbrengen. Ik ben haar chauffeur, vroeger presteerde ze het zelfs om míj haar tassen te laten dragen, want kopen kan ze als de beste.
Normaal gezien ben ik echt wel mondig genoeg om ook mijn eigen zin wat door te drijven maar bij haar weerhoudt iets me daarvan. Zij kan iemand op een zodanige manier manipuleren dat ze altijd haar zin krijgt.
Ik herinner mij nog een gezamenlijk weekend in Parijs. We hadden één kamer geboekt en zij ging de badkamer binnen en begon onmiddellijk al haar spulletjes uit te stallen. Voor mijn spulletjes was er geen plaats meer. Helaas. Het was toen midden augustus en snikheet, maar de airco mocht van haar niet aan want dan kon ze niet slapen. Dat ik de hele nacht geen oog dichtdeed, dat was van ondergeschikt belang.
En zo zijn er ontelbare voorbeeldjes. Dus, als ik heel eerlijk ben, als ik een dag met haar op stap geweest ben dan heb ik er weer voor een hele tijd genoeg van. Jammer, want ik heb maar één zus. 
2 jul 2008, 16:00
Woensdag alweer … wat vliegt de tijd zeg! Dat was vorige week wel even anders.
Gisteren met ventje een dag naar zee geweest. Daar kan ik zó van genieten, van zomaar een dagje onverwacht weg terwijl de rest van België gewoon op zijn werk zit.
We waren heel vroeg vertrokken, voor ons doen toch, zodat we al om 10u aan de koffie zaten op ons favoriete terras. Het was heerlijk, nog niet te warm zo vroeg op de dag en nog bijna geen mensen op de boulevard. Daarna zijn we naar het strand gegaan alwaar we een ligbed hebben gehuurd en ons hebben neergevleid in de zon. Het is de hele dag erg rustig gebleven op het strand. Misschien hebben Nederlandse kinderen nog geen vakantie, want het weer was echt wel zalig al werd het na de middag wel heel erg warm. De stranddouches bieden dan de nodige verkoeling.
Na het strand nog een glas wijn gedronken op het terras van ’s morgens. Daar woei ondertussen een flinke bries, dus ook daar was het nog heerlijk toeven.
Thuis gekomen was Kristof al met de barbecue in de weer. Ik heb nog even de aardappelsalade verder afgewerkt en sla en tomaten schoongemaakt en mijn taak zat erop.
Het was een heerlijke dag. 
30 jun 2008, 00:13
Mijn ventje is terug thuis. Met dikke kuiten van het vele bergop fietsen en met een aantal schitterende foto’s van de Alpen. http://metrics.hyves.org/h.gif?i=_4f31a9e7&guid=MV8xMjc4ODUwODIwXxwy3OId18fUNMfx1aZrbUs%3D&src=web836

Nog twee te gaan …

27 jun 2008, 23:09
Hehe, vrijdag! Eindelijk.
Vanmorgen gewerkt bij een klant en vanmiddag heerlijk met mijn moeder naar Antwerpen geweest. Wat rondgedwaald in de oude stad, geveltjes en pleintjes bekeken, een mooie kerk bezocht en kaarsjes gebrand voor mijn vader, … en natuurlijk heerlijk op een terras gezeten. Eigenlijk meer een binnentuintje dan een terras: de Lloyd Loom in de Groendalstraat. Als je ’t niet weet zijn, dan loop je er zo voorbij. Het is een heerlijk plekje. Een tearoom (voor oude dametjes met paars haar
:-d) met een tuinterras in het groen, midden in de drukke stad en toch een oase van rust. Je hoort er werkelijk niets, buiten het fluiten van de vogels en het zingen van de wind.
Daarna zijn we nog even langs de winkels gelopen. Ik heb me bedwongen, al waren er al mooie koopjes te doen hoewel ‘officieel’ de solden pas op 1 juli mogen starten. Maar Belgen zijn ongelooflijk goed in het omzeilen van wetten en regels, dus hier waren het braderijdagen, en dan mag het blijkbaar wel.
Na het etalages kijken was het nog wat vroeg om te eten, dus zijn we de cavabar ingedoken en hebben we onszelf een paar glaasjes cava gegund. Lekker!
Nadien hebben we een heerlijke vegetarische lasagne gegeten en een ijsje – goed voor de vertering zegt mijn moeder – en om half negen waren we terug thuis.
Ik had een heerlijke middag en mijn moeder ook zegde ze. Meer moet dat toch niet zijn?

Donderdag

26 jun 2008, 19:29
Donderdag alweer. Of … alweer? De dagen duren best lang. Gisteren is Kristof wel even thuis komen eten, maar moest meteen weer weg want een van zijn collega’s was vader geworden en dat moest natuurlijk gevierd. Ik heb hem niet meer teruggezien.
Ik vind het af en toe heel fijn om alleen te zijn, maar het moet echt geen dagen duren. Nu loop ik wel eens bij mijn moeder binnen, maar dat doe ik anders ook, dus dat breekt mijn dag niet echt.
Vanmiddag had ik een uitje. ’t Is te zeggen, ik moest naar de accountant wat papieren wegbrengen en wat financiële zaken bespreken. Het is best een eind rijden en dat is voor mij geen straf want daar kan ik echt van genieten. Dakje open, muziekje op, …
Ik had gehoopt vanavond met Kristof uit eten te gaan, maar gezien zijn late thuiskomst van vannacht (ik kan het beter een vroege thuiskomst noemen) was hij daarvoor niet in de stemming. Hij heeft stilzwijgend wat gegeten en is direct zijn bed in gedoken. Ook al niet zo gezellig.
En bovendien deed mijn internet het de hele dag niet.
Hoe zielig kan een mens soms zijn …

Fietsen en zo (2)

25 jun 2008, 11:45
Wat ik nog niet wist gisteren toen ik mijn stukje schreef, was dat meneer dus WEL mee gaan fietsen was. Dat vertelde hij me gisteravond aan de telefoon. Hij voelde zich terug fit dinsdagmorgen en wilde het toch nog eens proberen. Twee cols had hij bedwongen. “Maar morgen blijf ik echt in het hotel om wat bij te komen“.
Vanmorgen kreeg ik al vroeg een smsje: “Het is zalig hier in de tuin“. Ik heb meteen gebeld natuurlijk. Met zijn vieren hadden ze een rustdag genomen en zaten ze onder een boom te genieten, want het was veel te heet om in de zon te zitten. Tegen de middag gingen ze naar Barcelonette fietsen, 7.5 km bergaf. ’t Is een keer wat anders dan 150 km ploeteren! Daar gingen ze wat drinken en uitgebreid lunchen tot de diehards terug waren. Dat komt helemaal goed daar in de Franse Alpen!

Fietsen en zo

24 jun 2008, 09:48
Gisteravond 7u eindelijk een telefoontje gehad van mijn ventje. Hij klonk uitgeput, en dat was hij ook, na 10 uren op de fiets. Het fietsen in de bergen viel hem zwaar tegen. Nu, het is ook niet niks, 150 km bergop met een te overbruggen hoogteverschil van maar liefst 1200 meter bij een temperatuur van 32 graden! Zet hem hier op zijn fiets en 150 of 200 km verder stapt hij er terug af, fris als een hoentje (nu ja), zelfs in de heuvels van Limburg gaat dat goed maar dit zijn wel de Alpen! Hij is ook de oudste van de bende en de andere jongens hebben dit al zeven keer eerder gedaan, dus die wisten wat hen te wachten stond en hebben hard getraind in de Ardennen terwijl hij aan de Côte d’Azur op het strand lag.
Gelukkig is hij zo verstandig om niet de held te willen uithangen en rijdt hij vandaag met de volgwagen mee. Beetje helpen bij de bevoorrading en genieten van het schitterende landschap. Want dat was wel zowat het eerste wat hij zei gisteren: ‘het is hier zóóó mooi! Dit moeten we een keer met de Peugeot doen.’

En ik? Ik was weeral heel actief vanmorgen. De wasmachine draait, alle struiken en bloemen op en rond het terras hebben water gehad, ik heb de wisteria flink bijgesnoeid (al ben ik niet zo zeker dat hij daar blij mee zal zijn, maar dat hoor ik later dan wel), en ik heb mijn ligbed vast klaargezet want het belooft een super dag te worden.
Nog 5 te gaan …

Test

23 jun 2008, 09:22
Zíjn afwezigheid is een goede test voor míjn huishoudelijke kwaliteiten. Die ik helaas niet heb, maar ik wil wel het huishouden op rolletjes houden terwijl hij er even niet is. Als hij doordeweeks thuis is, dan is de vaatwasser geledigd, de was opgevouwd en de wasmachine draait nog voor ik beneden ben. Dat zal mij natuurlijk moeilijk lukken, maar het is pas 9u16 en de vaatwasser is geledigd en de was opgevouwd. De was die nog boven in de badkamer ligt, die breng ik straks wel mee. Ik ga er niet speciaal voor naar boven lopen. Nu zou ik dus, als ik zijn volgorde aanhou, even moeten gaan stofzuigen maar ik heb net besloten dat het nog wel meevalt met het kattenhaar. En morgen kijk ik er gewoon langs want woensdag komt Bianca en zij stofzuigt véél beter dan ik.
PS. Dag en nacht 1 hebben we al gehad. Nog 6 te gaan.

Vakantie ?

22 jun 2008, 12:43
Vanmorgen in alle vroegte, eigenlijk meer in het holst van de nacht, is mijn ventje op vakantie vertrokken. Alleen. Nu ja, zonder mij dan bedoel ik. Hij en 17 collega’s gaan met hun racefiets de Franse Alpen onveilig maken. Bedoeling is iedere dag ritten te maken van om en bij de 150 km. Er zijn cols bij die op 2800 m hoogte liggen. Hun hotel, vertrekpunt van de tochten, bevindt zich op 1600 m … Ik zou het helemaal geweldig vinden om dat in mijn cabriootje te doen, maar op de fiets? I don’t think so!
1600 m hoog, 1100 km of 12 uren rijden, zo ver weg is hij. Ik zal het tot volgende zondag in mijn eentje moeten zien te redden. Nu ja, het Kind is er natuurlijk ook nog. Dat wordt dan waarschijnlijk extra door moeders in de watten gelegd.

Trots (2)

20 jun 2008, 20:39
De moeilijke taak die het Kind nog te wachten stond zit erop. Hij heeft vandaag zijn ontslag aangeboden bij zijn huidige werkgever. Heel veel vragen van hun kant natuurlijk want ons Kind is zó’n stille, hij had nog aan niemand iets gezegd, ook niet aan zijn naaste collega’s.
Langs alle kanten hebben ze hem proberen om te praten om toch te blijven. Wacht nu nog even … denk er nog eens over na … neem geen overhaaste beslissing (hallo!! hij is hier al wel vijf maanden mee bezig!!) …
Enfin, hij houdt natuurlijk voet bij stuk, heeft tenslotte al getekend bij het nieuwe bedrijf en ‘wil de nieuwe uitdaging aangaan’, zo zegt hij zelf. Hij was overigens wel heel opgelucht dat hij dat gedeelte gehad heeft. Hij had de hele morgen maagpijn gehad van ‘ambetantigheid’ en de afspraak met de directie was maar om 16u. En ik, ik begrijp zo goed hoe hij zich voelt, want ik was destijds net zoals hij nu is.

Trots

19 jun 2008, 13:57
Na ongeveer 6 maanden onderhandelen, twijfelen, wikken en wegen, nadenken, afwimpelen, nóg betere condities, nog eens nadenken, enz. heeft het Kind gisteren eindelijk zijn handtekening gezet bij een nieuwe werkgever. En bijna was het wéér niet doorgegaan want onderweg naar Brussel kwam hij in een gigantische file terecht zodat hij het afspraakuur onmogelijk kon halen. Gelukkig is er dan de GSM zodat je tenminste de mensen die op je zitten te wachten op de hoogte kan houden. Enfin, drie telefoontjes verder en een uur te laat zat hij dan toch voor zijn nieuw contract.
Wij zijn verschrikkelijk trots op hem. Niet zozeer om de mooie promotie, maar om het feit dat hij – met zijn faalangst – de uitdaging heeft aangedurfd. Voor hemzelf was het natuurlijk een enorme opsteker dat ze hem gevráágd hebben voor deze functie. Hij, met zijn lage zelfbeeld, heeft er zelf helemaal niks voor hoeven te doen.
Nu wacht hem nog de moeilijke taak bij zijn huidige werkgever zijn ontslag in te dienen. Ik weet dat hij daar vreselijk tegenop ziet omdat hij – meer dan waarschijnlijk – mensen heel erg gaat teleurstellen en dat ligt niet in zijn aard. Misschien helpt het als ik de hele dag heel hard aan hem denk (dat doe ik toch al).

’t Is weer voorbij …

17 jun 2008, 19:22
’t Is weer voorbij, die mooie zomer …
Neen! Die mooie zomer moet hopelijk nog komen. ’t Is weer voorbij, die mooie vakantie. Nu nog enkele dagen acclimatiseren en dan maar weer gaan denken aan de volgende vakantie.
:-dDe 334 foto’s staan op de computer. Die moet ik nog even gaan uitsorteren en misschien, als ik veel tijd heb, in albums op het internet zetten. Voor het nageslacht, al toont ons nageslacht niet echt belangstelling voor onze reizen en reisjes.
Oh ja, bijna vergeten … werken moet ik natuurlijk ook nog.
Al mag het, wat mij betreft, de hele zomer op een heel laag pitje zijn.

Ik mag met vakantie

31 mei 2008, 00:18
Net mijn werk afgerond. Het is verdorie na middernacht en ik ben al in touw van deze morgen negen uur.
Morgen nog even wat facturen eruit gooien – dat is dan weer een voordeel van hard werken
– en de rest van de dag ga ik ontstressen.
Ik vind dat ik mijn vakantie écht wel verdiend heb!

Druk druk druk

28 mei 2008, 22:23
Nog maar twee werkdagen voor mijn vakantie en ik moet nog drie klanten naar hun ISO certificatie toewerken. Qua timing kon dit niet slechter vallen want het brengt een hoop werk en vooral stress met zich mee. Vandaar dat ik aan werkgever en klanten heb gemeld dat ik er vrijdagavond (en liefst nog vrijdagmiddag, maar dat gaat me niet lukken) den blok op leg, zoals we dat in Antwerpen zeggen. Heb ik toch tenminste nog het weekend en maandag om wat tot rust te komen.
Vanmiddag dan nog een gesprek gehad met een potentiële nieuwe opdrachtgever. Moet nog even nadenken of ik er wel mee in zee wil want in de piekmaanden januari en juli zou ik twee tot drie weken voltijds moeten werken en ik weet niet of ik daar nu wel op zit te wachten. Ik heb tenslotte ook nog mijn andere opdrachtgevers die ik niet in de kou kan laten staan. Enfin, ik heb nog een paar weken om te denken. Op 18 juni moet ik uitsluitsel geven.

Boete

24 mei 2008, 17:56
Kreeg gisteren een boete in de bus voor het negeren van een verkeersbord: “verplichting de door de pijl aangeduide richting te volgen“. Dat klopt. Eerder deze maand was ik met mijn zus afgesproken in Leuven (mij verder onbekend met de auto) en daar moest ik een parkeergarage inrijden maar ik was er voorbij voor ik er erg in had. Daarom had ik maar effe een U-turn gemaakt. Ik had nog wel eerst rondgekeken of ‘de politie, uw vriend‘ niet in de buurt was maar ze stonden blijkbaar goed verstopt. Vijftig euro. Dat valt op zich wel mee, maar het wordt wel duur parkeren op die manier. Eigen schuld, dikke bult.

Boom 2

21 mei 2008, 19:01
In een eerder blogje schreef ik al dat er een ‘vogel’ een nest aan ’t bouwen was in onze boom. Met enige trots en vreugde kan ik melden dat er een heel nest jonge merels huist in onze lelijke boom. Het was al enkele dagen een gepiep van jewelste, en de ouders merel vlogen af en aan met wormpjes en ander lekkers. En vanavond zag ik plots wat bewegen. Een heel klein kopje kwam tussen de takken piepen. En daarna nog een, en nog een. Geen idee hoeveel het er zijn, maar het klinkt als een flink merelgezin! Nu kunnen we alleen maar hopen dat de jonge vogeltjes niet al te zorgeloos gaan rondfladderen want Zino is niet van onder de boom weg te slaan. Ik vind het vreemd dat die merels net dáár hun nest zijn gaan bouwen. Het is precies de plek waar onze katten steeds liggen te slapen.

De eeuwige discussie

16 mei 2008, 13:16
Vanmorgen samen met man de logeerkamer uitgemest want morgen krijgen we gasten. Deze kamer, de enige kamer ‘op overschot’ wordt al jaren door man gebruikt om zijn duik- en fietsgerief in op te bergen. Nu ja, opbergen is een groot woord. De kast zit barstensvol spullen, ondertussen lag ook het bed al vol en de laatste maanden werd er ook gestapeld naast het bed. Er was dus geen doorkomen meer aan met als gevolg dat ik er maanden geen voet meer heb binnengezet en dat de kamer dus eigenlijk niet gepoetst wordt. Behalve als we gasten krijgen dus.
Vanmorgen zijn we er aan begonnen. Eerst ik alleen. Het is bijna onvoorstelbaar wat ik aan rommel gevonden heb. Niet alleen duik- en fietsgerief, maar ook spullen die ik vorig jaar bij de opkuis (vrienden komen één keer per jaar) al voor het containerpark opzij had gelegd. Hij is de man die naar het containerpark rijdt, maar die spullen zijn daar blijkbaar nooit geraakt. Grrrrr. Dus ik hem even ter verantwoording geroepen.
Ik: Wat doen die oude vieze hoofdkussens en versleten dekbedden hier nog?
Hij: Ik dacht dat die nog wel eens van pas zouden kunnen komen.
Ik: Gaat gij die vieze dingen nog gebruiken dan?
Hij: Neen, maar ik dacht …
Grrr, grrr, grrr.
Ik: En al die rugzakken en andere tassen (reclamespul) die we nooit gebruiken? Die lagen toch ook al van vorig jaar opzij voor het containerpark?
Hij: Daar kunnen we misschien toch iemand een plezier mee doen?
Ik: JA, DOE DAT DAN MAAR LAAT HET HIER NIET LIGGEN!!!
Hij: IK HEB NOG WEL WAT ANDERS TE DOEN!
Ik weet al 32 jaar dat dat niet de reden is! Hij wil bijhouden en vergaren, ik wil alles wat een jaar niet gebruikt is weg hebben. Die discussie hebben we wel vaker. Het eindigt er altijd mee dat hij kwaad alles wat hij vast kan krijgen in grote plastic zakken stopt … die hij dan naar de kelder draagt.

Oneliner

15 mei 2008, 23:40
Deze zat in mijn mail vandaag:
Een decolleté is als de zon: je mag er naar kijken maar je moet er niet in staren.

Handige zomerweetjes

12 mei 2008, 20:08
Met de zomer voor de deur, alvast wat handige tips …

Fruitvliegjes verjagen: Nare beestjes zijn dat. Vooral in de zomer zijn ze vaak in je keuken te vinden. Met mijn tip zijn ze zo verdwenen. Zet een bakje met 1 dl azijn en een druppel vloeibare zeep neer daar waar de vliegjes neerstrijken. Ze zijn zo weg.

Vliegen: In de zomer als het lekker weer is staat er nog wel eens de deur open. Lekker frisse lucht naar binnen maar helaas ook vliegen. Pak een diepvries zakje en vul dat voor de helft met koud water. Doe het zakje dicht met een touwtje en hang dit in het deurkozijn waar de vliegen binnenkomen. Vliegen kijken niet recht vooruit, maar schuin, ze hebben dan breedbeeld. En zo komen ze niet naar binnen.

Wespen: Niks zo vervelend als het gezelschap van wespen als je buiten op je terras of in de tuin van een lekker drankje geniet. Om op een vreedzame manier van de wespen af te komen neem je een kommetje gevuld met koud water met daarin enkele hele kruidnagelen. Zet dit neer daar waar je de wespen niet wilt hebben. Wespen vinden dit een vieze geur, dus ze blijven weg.

Mieren: Wel eens last van mieren? Strooi bakpoeder bij de plek waar ze zitten. Na een dag zijn ze voor maanden weg. Wanneer ze weer terug komen herhaal je het trucje nog een keer.

Laat de zomer maar komen!

Vrede

10 mei 2008, 20:42
We hebben net met ons drietjes op het terras gegeten, fijn gepraat, gelachen, … Enfin, het was gezellig. Nu zijn de mannen samen de voorste band van mijn fiets aan het repareren want die stond plat. En het Kind wil er mee uit vanavond (kwestie van wat te kunnen drinken). Leuk zo, vader en zoon samen aan het werk. De twee poezen liggen op de tuinbank en kijken toe. Een heel vredige avond dus.

Brandnetels

6 mei 2008, 23:50
Daarstraks bij het meiklokjes plukken met mijn hand vol in de netels gepakt. Branden dat het deed! Maar ik heb toch weer drie vazen meiklokjes zie je …

Poes 4

5 mei 2008, 20:22
Onze Mop wordt langzaam maar zeker blind. Ze is 14, heeft een nieraandoening en is in hoge mate allergisch. Voor de nieren krijgt ze een aangepast dieet en voor de allergie geven we haar cortisone tabletjes. De ene dag lukt dit al wat beter dan de andere.
En nu dit oogprobleem dus. Haar linkeroog is slechter dan haar rechter. Het lijkt alsof het een glazen oog is, het heeft een grijze schijn en het is dof.
Het zou kunnen dat de blindheid te maken heeft met haar nierprobleem, maar het zou ook gewoon grauwe staar kunnen zijn, een aandoening die veel oudere katten ontwikkelen. Het is in ieder geval triest om te zien. Ze loopt overal tegenaan, ze misrekent zich als ze ergens op wil springen en als we haar een lekker hapje voorhouden ziet ze het niet. We moeten het echt onder haar neus houden zodat ze het kan ruiken. Ze is ook erg aanhankelijk geworden de laatste tijd, ze huilt heel vaak en heel jammerlijk en ze slaapt dag en nacht.
We willen liever niet met haar naar de dierenarts. Ze krijgt er altijd immens veel stress van en veel kan hij waarschijnlijk toch niet doen buiten wat vervelende onderzoeken.
De ouderdom komt met gebreken. Niet alleen voor de mens, maar ook voor de dieren.

Boom

24 apr 2008, 13:21
Al sinds we in dit huis wonen, 14 jaar nu, zeur ik over een grote donkere conifeer die lelijk in de weg staat. Nu ja, in de weg niet echt maar hij belemmert het zicht naar de tuin en neemt heel veel licht weg in mijn bureau.
Door de jaren heen is het onding alleen maar gegroeid, zowel in de hoogte als in de breedte. Hij is nu zo breed dat hij het rozenpoortje helemaal opzij heeft geduwd.
Met de nodige moeite (14 jaar dus, niet niks!) had ik Maurice eindelijk zo ver dat hij akkoord was de boom om te laten hakken. Ik was al een mooie vaste plant aan het uitzoeken om in de plaats te zetten.
Zegt hij vanmorgen tegen me ‘die boom kan niet weg, een jong duivenpaar bouwt daar een nest’. En effectief, moeder duif (of is het vader) vliegt af en aan voor takjes en andere kleine dingetjes. Nee, dan kan die boom dus voorlopig inderdaad niet weg. Zo’n onmens ben ik nu ook weer niet.
Maar ik hou het in de gaten: duifjes weg … boom eruit!

Snif snif …

18 apr 2008, 13:20
Net mijn man uitgezwaaid. Die is voor een weekend naar Valkenburg waar hij zaterdag voor de derde (vierde?) keer de toerversie van de Amstel Gold Race meerijdt.
Het komt niet zo vaak voor dat hij een paar dagen alleen op stap is, dus het was wel even vreemd. Maar ik had echt geen zin om mee te gaan. Valkenburg is zo’n mierennest op deze dagen, echt niet leuk. Ik heb het daar trouwens ondertussen ook wel gezien verder.
Nu maar hopen dat hij, met de problemen eerder deze maand, heelhuids over de streep raakt. Honderdvijftig kilometer door berg en dal is tenslotte niet niks. Hij heeft nog goed kunnen trainen en – volgens hem – is hij weer als vanouds. Dus morgenavond (of zondag, als hij besluit nog een extra dag te blijven) krijg ik weer zo’n trotse held te zien.

De jeugd van tegenwoordig

16 apr 2008, 16:29
De bel gaat. Ik doe open. Er staat een mij onbekend jongetje voor de deur, een jaar of tien schat ik. Of ik een steunkaart wil kopen voor een of ander feest van zijn school, hier zo’n 15 km vandaan. Ik zeg iets in de trant van “het spijt me jongen, maar ik steun de scholen hier in de buurt al en kan van jou geen kaart kopen”. Ondertussen was er een meisje komen bijstaan, iets ouder. “Zie je wel, ik heb het toch gezegd dat ZE niet zou kopen”, siste ze …

Huisvrouw

11 apr 2008, 14:59
Geen opdracht vandaag, niks, rien, niente, nada. Doet heel vreemd hoor, want de laatste maanden was het superdruk.
Nu ja, ik vind het niet erg verder om eens gewoon ‘huisvrouw’ te spelen (al zit dat niet echt in mij). Vanmorgen heb ik de gang gedweild en de keuken. Nadien met de auto naar de carwash en meteen maar van buiten én van binnen laten reinigen. Ik ben dan wel huisvrouw vandaag, maar de auto kuisen vind ik zo mogelijk nog erger dan dweilen. Tussendoor even langs het zonnecenter voor een beurt, daarna naar de winkel(s). Da’s iets wat ik gewoonlijk pas rond een uur of vier/vijf doe, dus nu kwam ik weer allemaal andere mensen tegen. Wel leuk zo ’s morgens winkelen, veel rustiger vooral!
Toen ik thuis kwam ben ik meteen aan het eten voor vanavond begonnen: kip gebraden, gehaktballetjes bereid, gerold en gekookt, aardappelen geschild, frieten van gesneden en voorgebakken, champignons gestoofd. Seffens nog mijn kippetje van zijn beenderen ontdoen en van de beentjes een bouillonnetje trekken voor de saus. En vanavond alles klaarmaken natuurlijk!
Ik wou ook nog soep maken, maar dat laat ik maar zo. Het is mij wel genoeg geweest met het huishouden vandaag.

Lente

10 apr 2008, 21:27
Het was zalig weer vandaag. Het eerste wat ik zag toen ik de rolluiken naar boven trok deze morgen was de ZON. Heerlijk! Het was nog wel koud, maar dat mocht de pret niet drukken.
Niet veel werk vandaag, dus eindelijk tijd om de winterbanden van mijn auto te laten wisselen. En later maar verder doorgereden naar de stad. Ik vond dat ik wel iets nieuws kon gebruiken … Ik ben thuis gekomen met een zomerse rok (in verfrommeld katoen) met ingestikte panden, hoofdkleur grijs met gele en witte bloemen ; de ingestikte panden zijn geel/grijs geruit. Ik ga eraan moeten wennen, want ik ben geen rokkenmens maar ik vond hem zó mooi dat ik hem niet kon laten hangen. Verder een wit bloesje in verfrommeld katoen voor op de rok, een geel T-shirt voor op de rok, een donkergrijs T-shirt met een aparte halsuitsnijding en nog een koraalrood T-shirt omdat ik de kleur zo mooi vond.
Nu nog op schoenenjacht, en dat gaat een probleem worden. De schoenen die ik mooi vind zijn allemaal erg laag uitgesneden. Mooi, maar ik kan ze niet dragen want ik zit met een vervelende knobbel aan de binnenkant van mijn linkervoet en de rand van de schoen komt er pal bovenop. Het doet al pijn als ik de schoenen nog maar pas, dus ik ben wel zo verstandig om ze niet te kopen dan. Ach, de zomer is nog lang, ik vind vast nog wel wat.

Blonde moppen

9 apr 2008, 09:30
Gesprek tussen twee blondjes:
“Ik heb gisteren een zwangerschapstest gedaan” zegt de ene.
De andere vraagt verwonderd: “En, waren het moeilijke vragen?”

Een blondje krijgt een tweeling en weent ononderbroken. De verpleegster vraagt: “Waarom ween je eigenlijk? Je hebt twee prachtige baby’ s!”
“Ja, maar ik weet niet van wie het tweede is!”

Vraagt het ene blondje de andere:
“Wat denk jij is dichter bij, de Maan of Parijs?”
Zegt de andere: “De Maan natuurlijk, of kan jij Parijs van hier zien misschien?”

Poes 3

5 apr 2008, 22:22
Dit is een vervolg op Poes 1 en Poes 2 
Vorige maand heeft onze Mop de laatste cortisone injectie gehad. Vier mocht ze er maximaal hebben, en die heeft ze gehad. Nu is het dus op en moeten we, willen of niet, kunnen of niet, verder met tabletten. De dierenarts heeft een heel schema uitgewerkt want de juiste dosis moet bepaald worden. De eerste twee weken iedere avond één pil. We zijn nu tien dagen ver en met de nodige truukjes heeft ze toch iedere dag tenminste een gedeelte van haar tabletje naar binnen gekregen. Geplet lukt het beste, hebben we gemerkt. Geplet dus en gemengd met een lepel melk, met een lepel vleessaus, met een reepje gerookte zalm, een stukje vlees, … Dat lukte allemaal één keer en daarna niet meer. Eergisteren probeerden we het met gesuikerde yoghurt en ik denk dat we bingo hebben want ook gisteren en vandaag at ze gretig haar schoteltje (nu ja, één dessertlepel) leeg. Nu maar hopen dat het zo blijft.

Eiersalade

1 apr 2008, 16:23
Ik stond daarstraks bij de slager en voor mij was er een klant die eiersalade bestelde. Ik heb nooit begrepen waarom mensen eiersalade kopen en niet even zelf maken. Het is toch niet meer dan een paar hardgekookte eieren en een kwak mayonaise? Eventueel wat peterselie erbij. Bovendien ziet het er bij de slager/supermarkt uit alsof er veel meer mayonaise in zit dan ei. Gruwel, gruwel.
Zo maar een bedenking op een natte dinsdagmiddag.

Terug thuis

30 mrt 2008, 09:42
Het Kind is terug thuis. Vanmorgen om 7u (nieuwe tijd) een smsje ‘we zijn binnen drie kwartier in Antwerpen’. Ik dus direct mijn bed uit, snel gedoucht, tas koffie gedronken en weg. Toen ik in Antwerpen aankwam stonden ze al te wachten. Allemaal bruingebrande koppen, maar allemaal ook heel moe van de lange nachtreis in een te krappe bus. Over één ding waren ze ’t allemaal eens: dit was de laatste keer met de bus. Maar ze hadden wel een ‘super, SUPER’ vakantie gehad.
En nu ligt het Kind te slapen, iets wat hij niet van plan was ‘want anders kan ik vannacht niet slapen’. Of hoe ook een keikop soms het hoofd moet leggen.

Pfff …

28 mrt 2008, 12:35
Gisteren een smsje van het Kind. Of ik even kan kijken of ze met de TGV kunnen terugkomen van de wintersport want “de bus is niet te doen”.
Natuurlijk kan ik kijken. Maar of dat nu zoveel oplost? Die wintersportplaatsjes liggen allemaal hoog in de bergen en tamelijk ver van een groot station. Zo ook het hunne: 86 km van Chambéry. Dus eerst 86 km met de taxi, dan nog de treinreis. Daar hangt een stevig prijskaartje aan!
Ik dus terug gesmsd met alle info die ik vond en sindsdien niks meer gehoord. Ben nu natuurlijk heel benieuwd hoe en wanneer ze terug thuis gaan komen. En of ik nog opgevorderd word om hen ergens op te pikken.
Kinderen …

Vriendinnen

25 mrt 2008, 18:08
Vanmiddag gezellig met twee vriendinnen wat gaan eten. Dat doen we zo eens in de paar maanden, afhankelijk van de schoolvakanties want eentje is onderwijzeres en die is tijdens het schooljaar ’s middags niet vrij.
(Ex)-echtgenoten, kinderen en aanhang, kleinkinderen, werk, … alles passeert zo’n beetje de revue en aan ’t eind van de middag zijn we weer helemaal bijgekletst.
Altijd leuk zo’n middag onder vrouwen.

Winterprik

24 mrt 2008, 12:44
Toen ik vanmorgen de rolluiken naar boven trok keek ik neer op een prachtige witte tuin. Mooi, heel mooi, maar wel wat laat op het seizoen wat mij betreft.

Vorig jaar op 27 maart had ik het op mijn blog over ‘lekker buiten zitten in de prille lentezon’ …

Laat de zon maar komen!

Update 13u10: is bijna alles gesmolten, begint het terug te sneeuwen! We zijn er blijkbaar nog niet vanaf …

Pasen

23 mrt 2008, 09:05
Vanmorgen ben ik door mijn moeder uitgenodigd om mee te gaan ontbijten in de patisserie/tearoom in ons dorp. Volgens haar zijn de ontbijten er heel lekker. Ik sla niks af, behalve vliegen.

Vanavond nemen Maurice en ik haar mee uit eten voor haar verjaardag. Eigenlijk is ze pas morgen jarig, maar morgenavond gaat ze naar een operettevoorstelling. Gelijk heeft ze!

Vrolijk Pasen!

Wintersport

22 mrt 2008, 09:50
Het Kind is gisteren vertrokken op wintersport. Ik heb hem en een paar vrienden gisterenavond gedropt op de verzamelplaats in Antwerpen van waar de bussen naar de skioorden vertrekken.
Afspraak was 20u stipt vertrekken. Wij hebben dat gehaald zonder enige vorm van stress en waren netjes een kwartier op voorhand ter plaatse … met nog honderd (honderdvijftig?) andere jeugdige enthousiastelingen. Een massa volk in ieder geval, met een massa bagage.
En maar één bus!
Bij navraag bleek dat de overige bussen nog rond het Brusselse in de file zaten. Het was daar namelijk erg gaan sneeuwen en dan zit het verkeer natuurlijk binnen de kortste keren muurvast.

Vanmorgen 9u20 krijg ik een smsje “We zijn nog steeds onderweg. Zijn nu bij Dijon. Hebben er gisteren 6u over gedaan om tot over de grens te geraken.”
De grens, dat zijn dus welgeteld 270 kilometertjes …
Ik heb het even opgezocht en ze zouden er nu nog zo’n 400 te gaan hebben. In de sneeuw want ook daar is het erg bar weer.
Ik hoop voor al deze jongeren dat ze tenminste nog een super leuke vakantie krijgen. En dat ze nog niet te veel denken aan de terugreis.

Update: om 13u30 smsje nr. 2: “Nog 12 km en dan zijn we er”.
Update: om 16u30 smsje nr. 3: “Veel sneeuw. Krijgen om 5u onze skipas”.
PS We hebben nog nooit zóveel smsjes van hem gehad.

Twee oneliners

21 mrt 2008, 15:01
Trouwen lijkt op eten in een restaurant met vrienden. Je bestelt wat je wilt, ziet wat de ander heeft en zou willen dat je dat had besteld.

Het huwelijk is frustrerend. In het eerste jaar spreekt de man en luistert de vrouw. In het tweede jaar spreekt de vrouw en luistert de man. In het derde jaar spreken beide en luisteren de buren.

Bril

20 mrt 2008, 14:07
Het is mij nu op twee dagen tijd al twee keer overkomen dat ik stomweg mijn leesbril thuis vergeet. Beter gezegd, één van mijn leesbrillen want ik heb er drie. Normaal gezien zit er een in mijn tas, ligt er een op mijn bureau en een in de woonkamer.
Vanmorgen moest ik even bij een klant zijn administratie gaan doen. Ik kom daar toe, wil mijn bril pakken en grijp in het niets. Ik zie echt niks meer zonder bril, dus ik van armoe terug naar huis om een bril te gaan halen. Zo stom. Gelukkig is het maar een kwartiertje rijden maar met de dure benzine ga ik toch iets beter moeten opletten.
En dan te weten dat ik gisteren exact hetzelfde voorhad, zij het in andere omstandigheden. We zitten in een restaurant, ik wil mijn bril pakken … zelfde scenario. Toen had ik gelukkig twee mannen aan mijn zij die de kaart wel even wilden voorlezen. Alleen het hoofdstuk ‘vis’, in de rest was ik niet geïnteresseerd. Gelukkig voor hen.

Bedouinen

18 mrt 2008, 11:39
Op de rug van een kameel gingen wij doorheen de woestijn naar een bedouinen nederzetting(kje). Daar kregen we gemberthee aangeboden en konden we – als we dat wilden – de shisha (waterpijp) roken.
Deze bedouinenjongen kwam gezellig bij ons zitten. In het begin was hij heel verlegen. Hij verstond natuurlijk geen woord van wat wat wij zegden, maar met de hulp van de gids zijn we toch aan de weet gekomen dat hij en zijn familie tijdens de vakanties in de woestijn rondtrekken met een kameel, wat schapen en geiten én een grote hond! Waar ze dan de rest van het jaar verblijven bleef een beetje een raadsel. Trouwens, volgens de uitleg van de gids was het op dat moment helemaal geen vakantie want die viel in de hete zomermaanden (juni t/m september) en in januari en februari. Een spijbelaartje misschien? Toen we dan naar de zonsondergang stonden te kijken, pakte onze kleine vriend plots de hand van een van onze metgezellen. Zo vertrouwd was hij ineens, zo lief ook. Nog helemaal ongerept en zich blijkbaar nog niet bewust van het feit dat je toeristen kan uitbuiten als je dat wil. Ik vond het een prachtig kind.

Terug aan ’t werk

17 mrt 2008, 19:34
Ziezo, de eerste werkdag na de vakantie zit erop. Het was een beetje een rommeldag. Ik heb het gevoel dat ik niks gedaan heb en toch ben ik de hele dag bezig geweest. Ik hou niet van dat gevoel. Als ik werk, dan wil ik ook resultaat zien en dat is er dus vandaag niet echt uitgekomen.
Morgen beter zullen we maar denken.

Huh?

15 mrt 2008, 19:20
Vanmorgen acht uur gaat de telefoon. Wij lagen nog in bed, dus we lieten hem gewoon bellen. Als het dringend is bellen ze wel terug. Half tien gaat weer de telefoon. M. neemt op. Was het zijn baas. Of er iets gebeurd was waardoor hij nog niet op zijn werk was. Huh??? Werk??? ’t Is toch nog geen maandag!!! Hij was dus even vergeten dat hij vandaag al moest werken … is duidelijk nog niet gewend aan zijn nieuwe schema. Ik ook niet, want ik had nog wel wat leuke plannetjes voor vandaag.

Nu ja, die hadden toch niet kunnen doorgaan want ik kan me bijna niet bewegen. Ik heb overal spierpijn. Hoe dat zo komt? Donderdag hebben we twee en een half uur op een kameel(*) gezeten tijdens een tocht door de woestijn. Een prachtige ervaring, alleen maar stilte, een schitterende zonsondergang met aan het einde een prachtige sterrenhemel. Al wilde ik meteen al weer afstappen toen ik pas op de kameel zat. Zo’n beest is veel hoger dan ik had gedacht, en ik zat niet echt stabiel. Na een uur ging het wel beter, maar het eerste deel van de tocht heb ik me heel erg schrap gezet. Vandaar natuurlijk ook de spierpijn over heel mijn lijf. This, too, shall pass …

(*) Volgens mij waren het dromedarissen want ze hadden maar één bult.

Klaar

6 mrt 2008, 14:37
De koffers zijn gepakt, de bedden verschoond, de diepvries is aangevuld met pizza, voorgebakken frietjes, vlees- en andere kroketten voor de thuisblijver, mijn moeder heeft haar instructiebriefje voor poezen, rolluiken en planten, de nieuwe vaatwasser staat te blinken, en er is een afspraak geregeld met de man van de gasboiler voor volgende week dinsdag (met dank aan mijn moeder die dan even wil komen house-sitten).
Wij zijn er dus helemaal klaar voor en gaan ons nu mentaal voorbereiden op een brandende zon, een turkooisblauwe zee, een wolkenloze hemel, felgekleurde visjes en koraal, en hopelijk ook nog wat lekker eten en drinken af en toe maar dat valt heel erg af te wachten in Egypte.
Nu ja, we gaan in ieder geval genieten.

Een ongeluk komt nooit alleen … of iets in die stijl

4 mrt 2008, 23:23
Begaf zaterdag onze vaatwasser het, vanmorgen had ik geen warm water in de douche. Ik ben helemaal a-technisch, maar was er vast van overtuigd dat M. hier wel raad mee wist, dus ik maakte me verder geen zorgen.
Helaas weet M. hier geen raad mee. Er is iets met een reset knop en een print die stuk is want van een waakvlam is geen sprake. Dat gaat allemaal elektronisch. Er moet dus een monteur aan te pas komen en liefst een beetje snel want 1) koud douchen is niet leuk in de winter en 2) we willen dit als het even kan hersteld hebben voor we op vakantie vertrekken zodat Kristof niet een week zonder warm water zit.
Aldus heb ik vanavond 15 telefoontjes gepleegd, naar installateurs/monteurs in de buurt en naar 24/24u hersteldiensten. En geen eentje die nog deze week kan komen.
Morgenvroeg 8u begin ik opnieuw te bellen.
Wish me luck.

Internetten

3 mrt 2008, 22:44
Onze moeder was een schat.
Die kookte, naaide, dagelijks bad.
Nimmer was haar iets te veel,
Ieder kreeg op tijd zijn deel.
En vader kreeg voor ieder klusje
altijd weer een dankbaar kusje.
’s Avonds rustig bij de haard,
’s zondags lekker appeltaart.
Helaas, ’t is over met de pret:
Mammie is aan ’t Internet.

Nog steeds is pappie in de weer,
maar hij krijgt geen kusje meer.
Zit vaak zielig bij de buis,
Mammie liefkoost nu een muis.
Nooit meer is er appeltaart,
’t is Hotmail, Dot Com, Apestaart.
Zelden is er warm te eten,
haar kookkunst is ze mooi vergeten.
Internetten uur na uur,
Eten trekken uit de muur.
Een bal gehakt en een kroket,
Want mammie is aan ’t Internet.

Laatst verloor zij duizend yen,
Poker spelend met Dzjapaen.
En een man uit San Francisco
Wil nu met haar naar de disco.
Ze deed zich voor als een jonge meid
En nu raakt ze hem niet meer kwijt.
Pappie gaat alleen naar bed,
Want mammie is aan ’t Internet!!!

Zomaar een zaterdag

1 mrt 2008, 19:38
Het begon al vannacht: storm, storm, storm! Op een gegeven moment dacht ik ‘ja, nu vliegt ons dak eraf’. Gelukkig was dat niet het geval, maar de storm heeft me wel uren wakker gehouden.

Na het ontbijt kwamen we dan tot de constatering dat de vaatwasser kapot is. Er was al langer iets mis. De vaat was niet meer altijd proper en werd ook niet meer droog. En de laatste tijd sloeg het programma tilt. Het programma op 55° deed er soms wel vier uren over om volledig zijn cyclus te draaien. Volgens het boekje zou dit 92 minuten moeten zijn. Niet moeilijk dat onze elektriciteitsrekening de pan uit swingt. De machine is niet meer zo nieuw, we hebben het verwarmingselement al eens laten vervangen, dus we doen er nu geen kosten meer aan en hebben vanmiddag een nieuwe besteld.

Vanmiddag dan … we rijden naar de stad, rijden de parkeergarage binnen en Maurice drukt op het knopje om zijn raam naar beneden te doen om een ticket te nemen. Geen enkele reactie van het raam! Motor stilgelegd en terug gestart, je weet maar nooit, misschien helpt het wel. Niet dus. De deur kon hij niet openen want die ticketautomaat stond in de weg. Ondertussen stond er natuurlijk al lang een andere wagen tegen onze bumper geplakt (en ook daarachter stonden er nog wagens), dus achteruit konden we niet om van die ticketautomaat weg te komen en vooruit ook niet, want daar stond de slagboom in de weg. Enfin, met wat manoeuvreren zijn we uiteindelijk toch aan een ticket geraakt.

Op wandel in de stad (zeg maar op stap, want het woord ‘wandelen’ ken ik niet) smak ik met mijn bovenbeen tegen een paaltje aan. Ik dacht dat ik ter plekke flauw zou vallen. Mensen toch, wat een pijn. Gelukkig was het snel weer over.

Om 5u dachten we eraan dat we nog een badkamerkraan moesten ophalen een eind buiten Antwerpen. Even gebeld tot hoe laat ze open waren en dat haalden we nog met gemak. Dus wij onze koffie opgedronken (jaja, we zaten weer op een terras), naar de parkeergarage en snel de stad uit. Dachten we. Met alle omleidingen die we moesten volgen kwamen we net op de valreep in de badkamerwinkel aan. De verkoopster stond al met de sleutel in haar hand. Gelukkig werden we toch nog geholpen.

Dat was tot nu toe mijn zaterdag. Vanavond blijven we thuis en kijken we TV. In de hoop dat die het ook niet begeeft …

Chinees voor beginners

28 feb 2008, 23:01
Stupid man: Dum Gai
Small Horse: Tai Ni Po Ni
I think you need a facelift: Chin Tu Fat
I am not guilty: Wai Hang Mi
We have a problem?: Sum Ting Wong?

Zondag

24 feb 2008, 10:48
Er was ons voor vandaag warm (16°) en zonnig weer beloofd. Dus ik had voor mezelf een strak plan klaar: ik rijd naar zee, dak naar beneden, haren in de wind en ter plekke maak ik een flinke wandeling. Na de inspanning plavei ik me neer in de zon op een terras.
Wat zie ik als ik uit mijn bed kom? Een dik pak laaghangende grijze wolken! En het ziet er niet naar uit dat daar snel verandering in gaat komen.
De weerman heeft me dus weer flink te pakken.
Nu ja, de strijk staat er ook nog. Dan zal ik van armoe daar maar aan beginnen … na mijn wandeling op de hei.

Zondag, wandeldag

17 feb 2008, 13:39
Ben alleen op stap geweest vandaag, wat lang niet zo prettig is als met zijn tweeën. Ik stond er ook van versteld hoe ver je kan stappen in een uur tijd. Ben gewoon van thuis vertrokken en een eind gestapt waarvan ik dacht dat ik er ongeveer een half uur over zou doen. Bleek dat dit nauwelijks 17 minuten was. Rechtsomkeer gemaakt, andere straat ingelopen tot ik bij het zonnecenter kwam. Daar even een zonnebankbeurt genomen (dankzij de sterke lampen hoef ik gelukkig maar 5 min.). Dan maar weer verder gestapt tot ik uiteindelijk terug op het dorpsplein uitkwam alwaar ik mijzelf heb getracteerd op een cappuccino en meteen een tafeltje heb gereserveerd voor ons etentje ‘en famille’ deze avond ter gelegenheid van onze (Maurice en mij) eerste date op 16 februari 1974. Een eeuwigheid geleden dus!
Vanmiddag toch maar aan de strijk beginnen.
http://metrics.hyves.org/h.gif?i=_4f31a9e7&guid=MV8xMjc4ODUwOTg5X48UPFyxNvmeHaf%2FG3zdHQM%3D&src=web903

Zalige rust

16 feb 2008, 09:47
Hehe, ze zijn de deur uit en ik heb de hele dag het rijk voor mij alleen. Het Kind had van een relatie VIP-kaarten gekregen voor de Superprestige Cyclocross en aangezien beide mannen zelf fervente mountainbikers zijn, gun ik hen dit uitje – met alles erop en eraan – van harte!
Ik ga zelf ook van mijn vrije dag genieten. Misschien alvast wat zomerse spulletjes inslaan. Toch tenminste al eens kijken. Misschien vind ik wel mooie rode schoenen.
(maar die heb ik eigenlijk nog).

Valentijn – 14 februari 2008

14 feb 2008, 09:58
“Love isn’t a one-day a year event, sponsored by Hallmark, Hershey’s Kisses, and the American Florists Association! If you can’t show someone you love them the other 364 (or 365, as is this year), then what’s the point?”

Bovenstaande bedenking vond ik op het net, samen met nog talloze andere anti-Valentijn pagina’s, zoals DEZE. Happy reading!

Vakantie

11 feb 2008, 09:05
De kogel is door de kerk. Gisteren toch maar de vakantie geboekt waar mijn lieve man al zo lang naar snakte. Een weekje Egypte in maart. Dan kan hij zijn hart weer eens ophalen onder water en ik probeer me te vermaken met een paar goede boeken in een strandstoel of aan de rand van het zwembad. Meer is er helaas niet mogelijk in Marsa Alam. Het dorpje is een jaar of drie geleden uit de woestijn gerezen (door projectontwikkelaars uiteraard) en we zitten daar dus echt in the middle of nowhere. Maar … de koraalriffen behoren tot de mooiste van de wereld, en daar is ook wat voor te zeggen. We gaan in ieder geval genieten!

Valentijn

9 feb 2008, 10:05
Valentijn staat er weer aan te komen, en daarmee ook de Valentijnmenu’s in de restaurants.

Een kleine bloemlezing uit verschillende menu’s:
Bubbels gevuld aan Cupido’s liefdesbron vergezeld van tongstrelertjes
Lustopwekkend mosselsoepje
Hartje gevormd uit zeeduivel en scampi op een bedje van gestoofde groetjes verlangend naar elkaar kijkend in een spiegel van saffraanroom en geserveerd met wilde rijst
Huwelijk van sorbet van peer met roquefort
Rundstournedos op een bedje van romantische groene groentjes, “with love”-stronkjes
Zoete verleidingen

Ik word helemaal mottig van dit kleffe gedoe en het inspireert me dan ook zeker niet om in een restaurant met zo’n melig menu te gaan eten.
Nu gaan wij sowieso niet uit eten met Valentijn, het is gewoon een commerciële bedoening waar wij niet aan mee doen. Meestal eet je niet eens wat je zelf wil maar ben je gebonden aan het vaste Valentijnmenu.
Dus ik laat deze kelk met liefde aan mij voorbij gaan … om in de stijl te blijven.

Weer

8 feb 2008, 19:01
Het weer op vrijdag 8 februari 2008,opdat ik het nooit zou vergeten:
Droog en zonnig weer, staalblauwe hemel, vrijwel geen wind. Maximum temperatuur gemeten onder de (rijdende) wagen: 16°C.
Heerlijk in T-shirt gezeten op een zonnig terras op de Grote Markt in Mechelen. De zon brandde op mijn gezicht.
Volgens weerman Frank blijft het nog droog en zonnig tot en met volgende week woensdag.
Is de lente dan toch al in het land?

Mijn favoriete quote

6 feb 2008, 14:26
Begin je dag nooit met de scherven van gisteren.

Sportief

3 feb 2008, 14:06
Neen, ik ben dus helemáál niet sportief. Mijn conditie is nul, onbestaand dus. En daar wil ik iets aan gaan doen in mijn ouwe dag. Samen met een vriendin hebben we besloten om op zondagmorgen te gaan stappen. Niet wandelen, maar flink doorstappen dus. We beginnen met ongveer een uur en als het bevalt, dan drijven we het op.
We hebben onze eerste sessie er al op zitten. Vanmorgen hebben we vijf kwartier gestapt op de hei. Het was licht zonnig, maar er stond wel veel wind en het was vrij koud. De wandelpaden lagen er behoorlijk nat en modderig bij, dus flink doorstappen was niet altijd mogelijk. Maar het was leuk en dat is tenslotte ook belangrijk.
We hebben afgesloten met koffie in een behaaglijk warm café. Volgende week doen we een ander parcours en sluiten we af met een hapje eten.

Familiereceptie

26 jan 2008, 15:52
Morgen hebben we onze jaarlijkse familiereceptie. 58 inschrijvingen dit jaar! Al deze mensen moeten wat te knabbelen, te eten en te drinken hebben en om de kosten te drukken verzorgen we dit helemaal zelf. We huren een zaaltje met alle faciliteiten waar er ook een mini keukentje bij is met oven en fornuis en zo.
Maar het meeste werk gebeurt uiteraard op voorhand. Er zijn er een paar die voor hapjes zorgen, een paar voor de broodjes en de kaas- en vleeswaren, en een paar voor de dessertjes. De regie heb ik zelf in handen, dan weet ik zeker dat het goed is (zei ze, heel bescheiden
:-p).
Ik heb vanmiddag dus voor 58 man/vrouw/kind chocolademousse gemaakt. In drie keer, want mijn recipient was niet groot genoeg om alles in één keer of in twee keer te doen. Er komt nogal wat roerwerk aan te pas, en kleinere hoeveelheden verwerken nu eenmaal wat makkelijker. 750 gram chocolade, 10 eieren en 1 liter slagroom zijn erdoor gegaan. Morgen nog even de final touch: de mini potjes versieren met witte chocoladeschilfers.
Ondertussen staan er mini-mini cherrytomaatjes te marineren in basilicumolie. Die steek ik vanavond op stokjes samen met een blaadje basilicum en een mozzarella parel.
Nu maar hopen dat de rest zijn huiswerk ook gemaakt heeft en dat we morgen een leuk feestje hebben.

Lente?

20 jan 2008, 19:42
Dertien graden was het vandaag. Nog drie erbij en een zonnetje, en ik kan weer open rijden met mijn karretje.

Griep

14 jan 2008, 11:06
Het is lang geleden, maar de griep heeft me te pakken. Lijf en leden doen zeer, mijn kop barst en eten/drinken kan ik niet binnen houden.
Ik ga snel terug naar mijn warme nestje.

:protest:

13 jan 2008, 13:27
Gisterenavond komt het Kind thuis na zijn gebruikelijke rit met de mountainbike en het eerste wat hij zegt is “er waren geen pistolets vanmorgen”.
Ik: “er was nog brood, en jij had toch naar de bakker kunnen gaan als je zin had in pistolets”
Hij: “ja maar, ik moest snel weg”.
Ik: “ik ook!”.
Dat was voorbeeld één.

Voorbeeld twee: vrijdagavond kom ik thuis van een dag hard werken (mijn tolk-middag) en flink verkouden ook nog. Ik had nog net geen koorts maar het scheelde niet veel. Man stelde voor om ergens wat te gaan eten. Ik had er absoluut geen zin in. Ik kwam tenslotte pas thuis van uit-eten, ik was moe, ik voelde me niet goed en ik had nog lang geen honger. Geen haar op zíjn hoofd dat er dan aan denkt even wat voor zichzelf klaar te maken. Ik dus ten lange leste maar naar de keuken getrokken en wat pasta gemaakt voor hem.

Wij zijn hier blijkbaar stilaan in een stramien gegroeid waar ik eigenlijk helemaal niet van hou: moeder hoort altijd te verzorgen, druk of niet druk, ziek of niet ziek. Ik moet daar dus dringend wat aan gaan doen. Ik heb er trouwens wél wat van gezegd tegen de heren en ze begrepen allebei mijn standpunt. Maar of ze dat tegen volgende keer nog weten??? Ze hebben het tenslotte wel makkelijk zo.

Heropvoeden na 31 jaar huwelijk. Hoe begin je daar in godsnaam aan?

Verkouden

12 jan 2008, 14:59
Ik ben in geen jaren nog zo verkouden geweest als nu. Mijn neus zit helemaal dicht, ik hoor niet meer en mijn ogen tranen dat het een lieve lust is. Ook op het vlak van ademhaling gaat het allemaal wat moeizaam. Enfin, eigenlijk zie ik er gewoon niet uit op dit moment. Hopelijk gaat dit heel snel weer over.

Spannend

11 jan 2008, 08:41
Ik ben in tijden niet meer zo vroeg uit mijn bed geweest. Al helemaal gewassen en gestreken ook.
Straks nog mijn business plunje aan (gewoon veel zwart dus), om 11 uur nog even een meeting om mijn eisen naar mijn nieuwe opdrachtgever toe wat bij te stellen en dan vanmiddag tijdens de lunch tolken. Toch best wel spannend. Het is wel een geruststelling dat ik tenminste iedereen van het gezelschap al eerder ontmoet heb. Het zal er ook wel vrij informeel aan toe gaan maar ik moet wel mijn taak tot een goed einde brengen natuurlijk. Dit is echt een testcase naar mijn nieuwe opdrachtgever toe. Allemaal duimen dus!

Werklunch met nieuwe opdrachtgever

9 jan 2008, 08:42
Het jaar begint goed. Ik heb samen met mijn nieuwe opdrachtgever een bespreking en daarna ben ik uitgenodigd voor de lunch, samen met nog een collega (man) waarmee ik al langer samenwerkte. Alleen hoop ik dat het na de lunch voor mij gedaan is, maar ik vrees er een beetje voor want die nieuwe man is erg gedreven … en een stuk jonger dan ik, dus die heeft energie te over. Ik zal het in ieder geval houden bij één glaasje wijn aan tafel zodat ik tenminste nog een beetje alert kan reageren als dat van me gevraagd wordt.

Fryslân

6 jan 2008, 16:46
Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad, maar uiteindelijk is het me dan toch gelukt om nog twee kamers (we gaan met vrienden) te vinden voor ons weekend Friesland eind april. De mannen rijden de Elfmeren Fietstocht … een zware 150 km lange tocht. Ze hebben startnummers 124 en 125, dus Tom (de vriend fietser) was er weer als de kippen bij om in te schrijven! We hopen op een beetje behoorlijk weer met niet al te veel wind (wishful thinking) maar we hebben er in ieder geval heel veel zin in.
Fryslân, here we come!

2 januari 1983

2 jan 2008, 00:10
Vandaag 25 jaar geleden kregen wij ons enige kind. Om 00u32 om precies te zijn. We hadden net het nieuwjaarsdiner bij mijn schoonouders achter de kiezen toen de weeën flink doorzetten. De dames aan de afwas dachten eerst nog dat ik een grapje maakte om niet te hoeven helpen! Maar nee hoor, drie uren later was hij al geboren.
Zo trots waren we op onze zoon, zo ongelooflijk blij ook want hij was er niet zonder slag of stoot gekomen.
Dat ‘kind’ van ons is opgegroeid tot een flinke jongeman en wordt vandaag dus 25 jaar.
Proficiat zoon!

Nieuwjaar

1 jan 2008, 15:21
Het is zover, 1 januari 2008. Weer is een jaar voorbij gevlogen. Een jaar met weinig hoogtes en laagtes, een kabbelend beekje.
Wat mij persoonlijk betreft, hoop ik dat ik in 2008 mijn oude zelf terugvind. En verder laat ik het allemaal maar op me afkomen.
Gelukkig Nieuwjaar!

Oud blog 2007

Zee

30 dec 2007, 19:00
Ik had weer de dringende behoefte om de zee nog eens te zien, dus zijn we vanmiddag naar Domburg gereden. Een strakblauwe lucht en een lekker winterzonnetje waren ons deel. Heerlijk! De zee was vrij ruw en het was koud op het strand, daarom maar een wandeling in de duinen gemaakt. Ik kan er weer even tegen.

Poes 2

29 dec 2007, 13:59
Het brokjes eten lukte gisteren en vandaag wonderwel goed. Ook Zino eet ervan mee, want twee verschillende maaltijden, daar doen we niet aan.
Het pilletje lukte iets minder goed. Gisteren al een eerste poging gedaan: haar lijfje in klemhouding tussen Maurice zijn knieën, ik haar voorpoten vastgehouden want voor je ’t weet heb je een krauw vast, dan bek opengesperd, pilletje erin gegooid en over haar keel gewreven zodat ze wel moest slikken. Haha! Dat dachten we maar. Na 2 minuten werd het pilletje netjes terug uitgespuwd. De tweede poging resulteerde in een flinke krab in Maurice zijn hand, heel veel geblaas en een pilletje dat terugkwam.
Vandaag weer twee tevergeefs twee pogingen ondernomen. Eerste poging handmatig, tweede poging met een soort schiettuig waarbij het pilletje in de bek wordt geschoten. Als ze dat ding nog maar ziet bovenkomen wordt ze al bijna gek.
Ik denk dat de pogingen voorlopig gestaakt worden. Niet dat we snelle opgevers zijn, maar dit hebben we al zo dikwijls geprobeerd zonder succes dat wíj er een beetje moedeloos van worden.

Poes

28 dec 2007, 10:16
Onze Mop is ziek. Op een paar weken tijd is ze van meer dan 5 kilo teruggevallen naar 3,1 kilo. Ze komt vrijwel niet meer buiten en meer dan een dun piepje komt er niet meer uit. Vroeger had het beest een hele zetel nodig als ze zich neervleide, nu ligt daar zo’n klein scharminkeltje op één vierde van de plaats. Bloed- en urineonderzoek hebben uitgewezen dat ons ouwetje (14,5) een nieraandoening heeft waar eigenlijk niks aan gedaan kan worden. Behalve vanaf nu uitsluitend ondersteunende dieetvoeding (dure brokjes van Eukanuba) en een pilletje iedere dag om haar hart te ontlasten. Nu zijn onze katten echte blikvoerkatten (kuipjes Sheba als ze zouden mogen kiezen, maar Whiskas is meestal ook goed), dus overstappen van blik naar brokjes … als dat maar goed gaat. We hebben ongeveer hetzelfde namelijk al eens voorgehad met onze andere poes. Die had een of andere allergie en mocht toen ook alleen speciale brokjes eten. Twee dagen ging dat goed. Toen ontdekte hij dat er bij de buren ook altijd wel wat eten te vinden was en ging hij daar aanschuiven. Op den duur kwam hij zelfs niet meer naar huis! Tja, daar sta je dan met je dieet. Dus we gaan het nu weer gewoon proberen en er ons verder niet te druk over maken als het niet lukt.

Winter

21 dec 2007, 12:52
Vannacht hebben we toch een kleine winterprik gekregen. Héél mooi is het nu waar ik woon.

Vakantie

21 dec 2007, 09:10
De volgende twee weken heeft het Kind vakantie. Dat betekent twee weken geen wekker om tien over vijf. Twee hele weken! Een heerlijk vooruitzicht voor mij. Nu heb ik eigenlijk als je ’t fijn nagaat met zíjn wekker niks te maken. Alleen is het zo dat ík er wakker van word en hij niet.

Kerst

16 dec 2007, 13:43
Gisteren onverwacht naar Brugge geweest. Prettig, maar vreselijk druk nu met de kerstmarkt. Ook nog even in de Käthe Wohlfahrt winkel binnengeweest. Ik heb mij bedwongen en heb niks gekocht. Ik had wel mooie versiersels gezien, maar aan 8,95 euro per stuk vond ik lichtelijk overdreven. In plaats daarvan heb ik dan maar een foto gemaakt …

Werk

12 dec 2007, 18:59
Vandaag mijn eerste opdracht bij een nieuwe opdrachtgever. Meteen een volledige dag wat ik niet meer gewend ben, en waar ik zeker geen gewoonte van wil maken. In combinatie met een nieuwe manier van werken (en denken) was dit echt wel een doodvermoeiende dag. Ik ben tenslotte ook geen 25 meer.

Verbouwing fase 3

8 dec 2007, 09:28
We hebben de knoop doorgehakt en besloten om toch nieuw parket te laten leggen in de living. Maurice was eigenlijk van plan het bestaande parket opnieuw op te schuren, maar er beginnen diepe putjes in te komen en vooral aan de haard en aan de deuren wordt het erg lelijk.
Dus gaan we zo meteen even wat parquetteurs langs om ons waarschijnlijk weer een bult te schrikken van de prijs.
En daarbij stopt het niet, want na 31 jaar huwelijk zijn we heel erg toe aan een nieuwe eetkamer. De onze ziet er nog prima uit, maar ik ben er al zo’n jaartje of tien op uitgekeken. Altijd was er wel iets dat voorrang had. Ook nu weer dus, maar nu zet ik wel door.

Google Earth

2 dec 2007, 15:15
Ik heb even met Google Earth gespeeld (ipv te strijken). Erg leuk om te zien waar mijn overzeese vrienden wonen, de plekjes te zoeken waar we met vakantie zijn geweest. En ook handig om jullie te laten zien waarom ik zo van uitgestrekte landschappen houd (polder en zee). Ons huis ligt links boven in de bocht, en in de wijde omgeving zie je niets anders dan bos, bos, bos … zo ver het oog reikt.

Lezen

1 dec 2007, 14:00
Ik ben na weken wachten eindelijk aan het boek “de Vliegeraar” van Khaled Hosseini geraakt. Mijn vriendinnen waren stuk voor stuk van mening dat dit het beste boek was dat zij in jaren hadden gelezen. De bib bij ons heeft er vijf exemplaren van maar de wachtlijst was erg lang. De baliemedewerkster zei me nog “U kan het niet verlengen, want er zijn nog vele wachtenden na u. Maar dat zal geen probleem zijn want het boek leest als een trein”.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik toch wat teleurgesteld ben. Ik ben nu 103 bladzijden ver en het begint langzaam op gang te komen en er zit dus absoluut geen vaart in. Moest ik de achterflap niet hebben gelezen dan had ik het boek al lang ongelezen weer terug weggebracht. Maar het verhaal op zich spreekt wel aan. Ik hoop dat het vanaf nu gaat “lezen als een trein”.

Dilemma

29 nov 2007, 14:35
Man heeft volgende maand alweer twee weken verlof. Hij is zijn opgespaarde uren aan het wegwerken. Met het slechte weer hier wil hij nog wel ergens wat zon meepikken. En wat ik ervan dacht om nog eens naar Egypte te gaan …
Eerlijk gezegd zegt het me helemaal niks. Alweer naar Egypte! Ik heb het daar echt wel gezien ondertussen en ik ben momenteel veel te rusteloos om een week aan ’t strand te liggen met een boek terwijl hij gaat duiken. Florida dan, met de lage dollar is dit hét moment. Pfffft, ik heb helemaal niks met Amerika en al zeker niet met Florida. Trouwens, het is veel te kort dag om nu nog een visum te regelen.
Voor mezelf weet ik het heel duidelijk: ik zou liever gewoon thuis blijven. Maar dat vind ik dan weer zo spijtig voor hem. Moeilijk hoor!

Blonder dan blond

26 nov 2007, 20:33
Vanmiddag weer 3 uren en 20 minuten bij de kapper gezeten voor een opknapbeurt. Ik ben nu blonder dan blond (platina). Ben wel benieuwd hoe het er in daglicht uitziet. Ik heb ook een iets andere coupe deze keer, wat korter vooraan. Wordt wel wennen!

Weekend

24 nov 2007, 09:58
Mijn zus en schoonbroer komen voor een weekendje over. Ik heb hen laatst gezien op een familiefeest in september, maar toen niet echt de gelegenheid gehad uitgebreid te kletsen. Dat gaan we dus dit weekend inhalen. Ik heb hen (en mijn moeder uiteraard) alvast uitgenodigd om bij ons te komen eten vanavond, en morgenmiddag gaan we gezamenlijk naar een kaasmaaltijd die wordt georganiseerd voor het goede doel. We zullen dus tijd genoeg hebben om bij te kletsen.
En nu ga ik inkopen doen voor het eten vanavond, waaronder enkele verzoeknummers.

Helpdesk

20 nov 2007, 23:30
Beste helpdesk,

Een aantal jaren geleden ben ik van versie Verloofde 7.0 overgestapt naar Vrouw 1.0 en ik heb opgemerkt dat het programma een applicatie heeft geïnstalleerd, genaamd Baby 1.0, die heel veel ruimte inneemt op de harde schijf.
Deze applicatie wordt niet vernoemd in de gebruikers-handleiding van Vrouw 1.0.

Bovendien installeert Vrouw 1.0 zichzelf in alle andere programma’s en start zichzelf op zodra ik willekeurig eender welk ander programma open. Op deze wijze saboteert het de correcte uitvoering van andere programma’s.

Sommige programma’s zoals HeleNachtFeesten 2.5, AvondjeKroegMetVrienden 10.9 en VoetbalOpDeBuis 16.4 werken zelfs helemaal niet meer! Daarbij komt nog dat een bepaald achtergrondprogramma (een virus?) zichzelf auto-installeert waardoor Schoonmoeder 1.0 opstart, het hele systeem vastloopt en Vrouw 1.0 ineens raar gaat doen. Het lukt niet om dit programma te de-installeren en dat is bijzonder ergerlijk, vooral als ik het programma ZondagochtendVrijen 3.0 wil uitvoeren.

Het lijkt er zelfs op dat sommige onderdelen hiervan permanente bugs vertonen. Bijvoorbeeld het commando C:VrijenOpZaterdagavond.exe activeert ineens niet meer.

Ik overweeg om weer gebruik te gaan maken van Verloofde 7.0, maar de desinstallatie van Vrouw 1.0 lijkt buitengewoon ingewikkeld en ik kan niet inschatten welke gevolgen dat zou kunnen hebben voor andere programma’s zoals Baby 1.0 die, ik moet het toegeven, mij toch zeer bevalt. Kunt u mij helpen?

Een ontmoedigde gebruiker

ANTWOORD:

Geachte gebruiker,

Uw klacht komt regelmatig voor bij onze gebruikers en heeft meestal een perceptiefout als grondslag. Vele gebruikers gaan over van Verloofde X.0 op Vrouw 1.0 met het verkeerde idee dat Vrouw 1.0 slechts een ontspannings- en utility-programma is.

Vrouw 1.0 is daarentegen meer dan dat: het is een compleet Operating System, gecreëerd om al uw toepassingen te beheren en te controleren. Het is vrijwel onmogelijk om Vrouw 1.0 te desinstalleren en te downgraden naar Verloofde 7.0 want Verloofde 7.0 zal zich dan precies zo gedragen als Vrouw 1.0, hetgeen inhoudt dat het niet veel uitmaakt.

Hetzelfde doet zich voor bij Schoonmoeder X.0. Deze programma’s, van een oudere generatie, zijn afgeleid van Vrouw 1.0 en er doen zich vaak compatibiliteitsproblemen bij voor. Deze toepassingen zijn slecht bestand tegen de moderne virussen, zullen al snel aangetast worden en vervolgens vanzelf verdwijnen.

Sommige gebruikers proberen de hele harde schijf opnieuw te formatteren om vervolgens VerloofdePlus of Vrouw 2.0 te installeren, maar dat kan grote complicaties hebben (zie gebruikershandleiding de paragrafen: Alimentatie en Co-ouderschap).

Belangrijk: indien u Verloofde 8.0 installeert, ga dan vervolgens niet onmiddellijk over op Vrouw 2.0 want de compatibiliteitsproblemen die zullen ontstaan, zullen complexer zijn dan met Vrouw 1.0.

De versies Vrouw 3.0 en Vrouw 4.0 tenslotte, zijn voor gevorderden en gespecialiseerde gebruikers, bovendien zeer duur en niet aan te raden voor normale gebruikers.

Mocht het u met geen enkel van deze systemen lukken, dan raden wij aan om Vrijgezel 1.0 of Trio 5.3 te proberen.
Maar eerder nog adviseren wij u gebruik te blijven maken van Vrouw 1.0 en er voorzichtig mee om te springen. Ik persoonlijk maak al jaren succesvol gebruik van Vrouw 1.0 en kan u uit ervaring aanraden de hoofdstukken Frequently Asked Questions en Veelgemaakte Fouten te raadplegen.

Vrouw 1.0 is een zeer gevoelig programma en gaat onmiddellijk over op veilige modus bij fouten. Dat houdt in dat u zeer behoedzaam met het programma dient te werken, gegeven het feit dat bij Vrouw 1.0 van iedere fout die zich voordoet, willekeurig welke, de oorzaak onvermijdelijk bij u ligt.

De oplossing ligt meestal bij het gebruik van het commando C: Sorry.exe zodra zich een onregelmatigheid voordoet.

Probeer het gebruik van escape te vermijden, evenals backspace, want hierna zult u het paardenmiddel C: Sorry.exeBloemenAll moeten gebruiken om het programma weer te laten functioneren. En – zoals u weet – moet u dit niet te vaak doen.

Vrouw 1.0 is een interessant programma, maar kan grote uitgaven met zich meebrengen bij onjuist gebruik. Ik raad u dan ook aan om de uitbreidingsets aan te schaffen: Bloemen 5.0, Sieraden 2.3 ofwel WeekendCenterParks 3.2.

U kunt hiervoor tevens gebruik maken van JaSchat 14.7 of JeHebtGelijkLieverd 8.0. U kunt deze programma’s downloaden van het internet en hun resultaten zijn redelijk tot goed.

Let op!
Installeer nooit VanavondKomenMijnVrienden 4.6, SekretaresseInMinirokje 3.3 of Vriendin 1.1! Deze programma’s werken niet in de Vrouw 1.0-omgeving en kunnen onherstelbare schade veroorzaken aan uw systeem.

Om C:VrijenOpZaterdagavond.exe te laten werken, dient u eerst andere commando’s zoals C: HaarDronkenVoeren.exe of C: DiamantenHalssnoer.exe uit te voeren.

Nog vragen?
Bel met: 0900-WaarBenIkAanBegonnen (1,50 Euro/min)

Veel succes namens de helpdesk!

Woord

14 nov 2007, 08:39
Ik kan er niet goed tegen dat mensen niet van hun woord zijn. Vanmorgen acht uur zou de schrijnwerker komen. We hadden nog wat kastwerk besteld dat hij op maat zou maken en komen afwerken en plaatsen vandaag. Acht uur was de afspraak.
Acht uur is gewoonlijk het uur dat ik uit mijn bed kom, dus vandaag een uur vroeger om zeker klaar te zijn. We zijn nu bijna kwart voor negen en ik heb nog niemand gezien.
Als er nu nog eens iemand hier moet zijn om iets in huis te doen, dan zeg ik gewoon dat ze vóór negen uur niet welkom zijn.

Update 9u10: hij is er! Had in de schrijnwerkerij nog wat voorbereidend werk gedaan, zodat hij dat hier al niet meer hoefde te doen.

Vrije dag

12 nov 2007, 13:49
Gisteren, 11 november, was het een feestdag (Wapenstilstand). Omdat die op een zondag viel hebben mijn mannen vandaag een dag vrij. Ik heb mezelf dan ook maar op een vrije dag getrakteerd. Ik werken terwijl zij moederziel alleen thuis zitten, dat kon ik toch niet maken?

Mop

11 nov 2007, 00:36
’s Morgens vroeg komen twee werkmannen van Belgacom de straat ingereden en beginnen te graven. Nadien wordt de gegraven sleuf weer dicht gegooid. Dit gaat zo de hele dag door. Vooraleer ze ’s avonds vertrekken komt een buurtbewoner bij die mannen en vraagt hen wat ze nu eigenlijk de hele dag gedaan hebben.
“Wel”, zeggen die mannen, “wij hebben draadloos internet gelegd.”

Restaurantweek Antwerpen

8 nov 2007, 07:40
Gisteren was het dan zo ver: je kon gaan inschrijven voor de restaurantweek in Antwerpen. Eten in mooie restaurants aan een meer dan schappelijke prijs dus. Nu wilde ik altijd al wel eens een keertje bij Le Dôme gaan eten, maar ik wil het geld er niet aan geven. Deze stond ook tussen de deelnemers, dus ik dacht ‘okee, da’s het moment’. Ja, daaaaag … niks meer vrij bij Le Dôme, op geen enkele van de 8 middagen en avonden. Nog even wat verder gezocht en ook Pazzo en Het Pomphuis waren al helemaal uitverkocht.
Later las ik ergens dat American Express kaarthouders al vanaf maandag konden reserveren.
Vandaar natuurlijk dat het beste er al uit was. Ik heb dan maar gereserveerd bij Restaurant Lux op ’t Eilandje. We zien wel wat het wordt.

Eten

7 nov 2007, 16:22
Ik heb nogal wat eetafspraken lopen de komende weken. Zaterdagmiddag met vriendinnen ergens in Middelburg, zaterdagvond met een andere vriendin en ons beider moeders in Brasschaat, dinsdag een businesslunch en op 15 november start de Week van de Smaak. Daarenboven vind ik vanmiddag een mailtje in mijn inbox dat ik een etentje voor twee gewonnen heb in een restaurant hier in de buurt. Prijs op te nemen vóór 15 november. Gelukkig heeft echtgenoot vrijdag vrij, dus doen we vrijdagmiddag even tussendoor een lunchje.
De weegschaal kan ik beter bij het groot huisvuil zetten.

Vrijdag

2 nov 2007, 18:37
Vanmiddag met het Kind gaan shoppen. Nu vriendin van het toneel verdwenen is, wordt moeders weer opgevorderd om mee te gaan zoeken naar broeken, hemden, pulls, schoenen en meer van dat moois. Al voel ik me vereerd dat hij míj meevraagt, toch ben ik weer blij dat de klus voorlopig geklaard is want een makkelijke shopper is mijn zoon zeker niet. Hij verwacht namelijk al van in de eerste winkel geslaagd te zijn en dat is niet zo, dat is nooit zo, net omdat hij zo moeilijk is met kleren kopen. Te donker, te licht, te smal, te breed, … het is altijd wel iets. En áls hij dan eindelijk iets ziet naar zijn zin dan is zijn maat eruit. Pffff … heel vermoeiend zijn die middagen met hem en ze eindigen altijd in irritatie. Gelukkig is het ook gauw weer over en zijn we, eens we met een cappuccino tegenover mekaar zitten, weer de beste vriendjes.

Lieveheersbeestje

29 okt 2007, 20:06
Al sinds onze verbouwing in september huist er een lieveheersbeestje in onze badkamer. Gewoonlijk zit het ergens op het plafond en ik ben er ondertussen zo aan gehecht geraakt dat ik iedere keer even naar boven kijk als ik in de badkamer kom.
Van de week stond ik onder de douche en net toen ik me wilde gaan inzepen zag ik het beestje tussen mijn voeten liggen, op zijn rug, pootjes omhoog en heftig bewegend om zich terug om te draaien terwijl het water over hem heen stroomde. Net voor het in de afvoer verdween kreeg ik het te pakken. Ik uit de douche met het beest in mijn hand en het op een handdoek gezet. Daarna heb ik heel zachtjes met een papieren zakdoekje zijn frêle schildje drooggewreven en het diertje op de vensterbank gezet, meer dood dan levend dacht ik. Mijn gezinsleden twijfelen sindsdien ernstig aan mijn verstandelijke vermogens. Maar het lieveheersbeestje zit ondertussen wél terug op zijn vaste plekje op het plafond!

Volle maan

28 okt 2007, 09:59
Het is weer zover, we zitten weer in volle-maan-periode. Ik merkte het de afgelopen nachten. Vannacht ben ik er om kwart over vier nog even uit geweest. Ik wilde nog achter mijn PC kruipen maar vond het toch nog wat te vroeg. Terug mijn bed in en dan ben ik blijkbaar toch nog gecrasht want toen ik wakker werd was het 8u40 (nieuwe tijd!). Ik ben dus zo fris als een hoentje vandaag.

Herfst

27 okt 2007, 12:43
De herfst is niet alleen in onze tuin neergestreken, maar ook op ons terras. De blaadjes van de wilde wingerd – die op de scheidingsmuur met de buren klimt – gaan stilaan naar hun mooiste kleurschakeringen. Het vliegt en dwarrelt dat het een lieve lust is.

Vlaai

21 okt 2007, 10:53
Iemand zin in een stuk vlaai? Kom maar langs dan, want wij zitten hier zo meteen met twee Limburgse vlaaien waar we geen blijf mee weten.
Man was zo lief geweest om bij de kids van de buren vlaai te bestellen om hun jeugdbeweging te steunen. Twee vlaaien dan nog wel! ‘In een vlaag van honger waarschijnlijk‘ antwoordde hij toen ik hem streng toesprak en hem vroeg waarom dan wel TWEE vlaaien?!
Eigenlijk had ik die vraag niet moeten stellen, want ik ken het antwoord wel … hij is zo’n ongelofelijke snoeper en dan is het wel heel moeilijk om te kiezen tussen kriekenvlaai, appelvlaai, pruimenvlaai, abrikozenvlaai, rijstvlaai, …

Stad

20 okt 2007, 17:42
De stad in geweest vandaag. Het was prachtig weer, maar best wel koud. Open rijden was er dus niet bij, hoewel we er onderweg toch verschillende tegenkwamen met de kap omlaag.
Op het allochtonenmarktje gaan zoeken naar mijn Franse kaasman, maar hij stond er nog niet. Geen reblochon dus, en bijgevolg ook geen tartiflette vanavond.
Wel hele mooie zwarte laarzen gekocht! Nu nog gaan zoeken naar een mooie rok. Rokken zijn niet echt mijn ding (ik ben een broekenmens), maar het zou doodjammer zijn voor de laarzen als ik ze altijd zou verstoppen onder een broek. Een nieuwe missie voor volgende week dus …

Moppie

4 okt 2007, 18:42
Vanmiddag in Bergen op Zoom op de herenafdeling van een kledingzaak stond mijn man wat te passen. In het hokje naast hem stond een andere man (lijkt me logisch, op een herenafdeling). De te passen kleren werden hem aangedragen door zijn vriend/man. Zo denken wij tenminste, want je noemt toch niet de eerste de beste kameraad “moppie” naar mijn gevoel. Nu ja, het was moppievoor en moppie na. “Moppie, ik heb hier een leuk shirt met paarse en lichtblauwe streepjes. Is dat wat denk je?” “Die beige broek, past die moppie?” Op den duur waren wij natuurlijk razend nieuwsgierig naar hoe moppie er uit zag. Dus ik nog wat voor mijn man aangehaald en even gewacht tot moppie uit het pashok kwam. Was dat schrikken! Moppie was voor mijn gevoel meer mop. Zeker 1m95 groot en rond de 100 kilo. Minimaal. Terwijl de andere man een nogal iele figuur was, mager en niet te groot. Ben nog altijd heel benieuwd wat zijn koosnaampje dan wel mag zijn.

Stom, stom, stom 

28 sep 2007, 20:16
Een dag of tien geleden hadden we een kastje gekocht bij Ikea. Thuis gekomen doet mijn man de verpakking er af en zegt me ‘da’s een blauwe deur, we hebben zeker een van ’t verkeerde schab genomen’. Deur terug netjes ingepakt dus om te gaan omwisselen. Wij vandaag terug naar Ikea (in Breda, dus niet echt bij de deur), een kwartier gewacht bij de balie aan de klantendienst, ons ‘probleem’ uitgelegd en toen zegde de bediende zonder de deur gezien te hebben ‘oh, maar da’s helemaal geen blauwe deur hoor, dat is een beschermfolie die daarrond zit’. Deur voor alle zekerheid toch maar uitgepakt en … ja hoor … blauwe folie! Ik kon wel door de grond gaan. Zo vreselijk stom!

Morgen

25 sep 2007, 23:15
Ik zie als een berg op tegen de dag van morgen. Morgen wordt mijn nicht begraven. Zeven jaar heeft ze een ongelijke strijd gestreden en verloren. Het einde heeft niet alleen haar leven maar ook haar lijden overgenomen. Een kleine troost.

Badkamer update

21 sep 2007, 23:56
Bijna klaar is onze nieuwe badkamer. Ik ben eigenlijk de enige die nog werk heeft, de deur schilderen. Bah! Voor de rest wachten we nog op de levering van een kastje en de plaatsing van de spiegel. De opmeting is vandaag gebeurd, nog minstens een week geduld dus.

Mooie oneliner

20 sep 2007, 12:05

Beter gekwetst door de waarheid dan getroost door een leugen …

Geslaagd

12 sep 2007, 17:11
Het kriebelde vanmiddag. Ik moest en zou wat nieuws om aan te trekken. Nu moeten we vrijdagavond naar een feestje, dus ik had ook gewoon dringend wat nodig.
En ik ben goed geslaagd! Laarsjes had ik twee weken geleden al gekocht, een nieuwe tas ook. Vanmiddag een mooie zwarte broek gevonden en een crèmekleurige bloes met veel frutsels. Ik ben niet zo’n frutseltype maar deze vond ik wel wat hebben. Nu maar hopen dat het vrijdag geen dertig graden wordt, want dan moet ik terug in de zomerspullen gaan duiken.

Nog eens een blonde

10 sep 2007, 13:50
Gesprek tussen twee blondjes:
“Ik heb gisteren een zwangerschapstest gedaan”, zegt de ene.
De andere vraagt verwonderd: “En, waren het moeilijke vragen?”

Schoonmaakazijn

8 sep 2007, 12:16
Ik heb de ontdekking van mijn leven gedaan: Schoonmaakazijn!
Het kwam zo … het toilet in onze badkamer behoefde een nieuwe zitting. Het is een speciaal design toilet dat er nog prima uitziet, alleen aan de onderkant van de zitting zat wat kalk die ik niet weg kreeg.
Goed, offerte gevraagd voor een nieuwe zitting. 82 euro zonder BTW maar liefst! Dat heb je met een speciaal toilet, die bril is natuurlijk ook speciaal.
Goed, om een lang verhaal kort te maken. Ik terug schrobben met Cif en wat weet ik nog allemaal. Tot onze aannemer zegde ‘mijn vrouw gebruikt nogal eens schoonmaakazijn’. Nooit van schoonmaakazijn gehoord overigens. Schijnt iets typisch Hollands te zijn. Maar wat een super product zeg! Mijn WC-bril ziet eruit als nieuw ; ondertussen zien ook al mijn chromen kranen eruit als nieuw. Wat een ontdekking!

Badkamer update 2

3 sep 2007, 20:47
In plaats van verder op te bouwen moet er morgen terug afgebroken worden. Ik miszag wat aan mijn eigen ontwerp. De grootte en het model van de door mij voorziene spiegel is niet in evenwicht met de rest van de muur. Op papier zie je de verhoudingen niet zo goed, in het echt wel. Ik had het zaterdag al in de gaten maar toen dacht ik nog, ach, het zal zo erg niet zijn. Toen ik dan vanmiddag weer ging kijken (in ’t weekend mochten/konden we er niet in omdat alles moest drogen) was die open ruimte waar de spiegel moet komen het eerste waar mijn oog op viel en toen wist ik ook dat ik het zo niet wilde. Een stuk van de betegeling zal dus weer moeten worden afgebroken, de bestelde spiegel moet worden geannuleerd (als het nog kan) en een nieuwe besteld. Op die manier blijven we wel aan de gang. Ik durf morgen de aannemer niet onder ogen komen. Die man vermoordt me …

Badkamer update

2 sep 2007, 10:16
De werken vorderen gestaag.
De muurtegels zijn geplaatst en gevoegd.
De vloertegels zijn geplaatst en worden maandag gevoegd.
Het valse plafond zit erin en wordt (hopelijk) woensdag geverfd.

Maandag wordt de vloer gevoegd, de nieuwe deur en de omkasting geplaatst (moet nadien ook nog geverfd), en hopelijk ook de douche.
Dinsdag dan de laatste loodjes: radiator en toilet plaatsen (lavabo is nog in bestelling), inbouwspotjes in het plafond monteren en alles aansluiten wat elektriciteit, waterleiding en afvoer betreft.
Woensdag dan plafond en deur + omkasting verven.
De spiegel wordt nog even op maat gemaakt en wordt vrijdag geleverd en geplaatst.

Ik kan nu al zien dat het heel erg mooi gaat worden.

Volle maan

28 aug 2007, 11:54
Ik heb weer drie nachten vreselijk slecht geslapen. Volle maan dus! Vroeger geloofde ik er niet echt in, dacht dat het tussen mijn oren zat. Maar het is echt iedere keer raak. Heel vervelend, want concentreren op mijn werk is dan heel moeilijk. Daarom heb ik mezelf vandaag maar een dagje vrij gegeven en werd ik vanmorgen al direct gepromoveerd tot boodschaphulpje voor de aannemer. Leuker dan in een duf kantoor te zitten.

Wachten duurt soms lang …

27 aug 2007, 07:52
Onze aannemer zou ten laatste om 7u30 bij ons zijn vanmorgen. Al zwanzend zei hij vrijdag toen hij vertrok nog “zie maar dat ge uit uw bed zijt”. Nu, ik ben eruit, zit hier gewassen en gestreken op meneer te wachten. Nu kan het mij niet schelen dat hij een uur later komt, MAAR ONZE BADKAMER MOET WEL AF GERAKEN, en liefst voor het einde van de week. Al zal dat – vrees ik – een illusie zijn.

Luxe infrastructuur

19 aug 2007, 16:40
Als het Kind wat in zijn hoofd heeft, dan heeft hij het nergens anders. Dat is vandaag maar weer gebleken.
Thuisgekomen van zijn weekend kamperen wilde hij graag douchen. Begrijpelijk, maar het kan niet meer want onze badkamer is al half gesloopt. ‘Oh’, zegt hij ‘dan fabrikeer ik even een douche in het fietsenhok’. Ik nog geprobeerd hem tegen te houden ‘wacht even tot papa er is’ want ik ken mijn zoon …
Een goed half uur later stond meneer onder zijn nieuwe douche-infrastructuur. Waar een oud schab, een oude deur en een een tuinslang al niet goed voor zijn! Nu gaat hij het geheel aansluiten op de keukenkraan zodat we vanaf morgen zelfs met warm water kunnen douchen. Wat een weelde!

Badkamer

17 aug 2007, 21:27
Volgende week maandag begint de aannemer aan onze badkamer. En wij staan eigenlijk nog nergens want we hebben onlangs pas besloten dat alles gesloopt moest worden en dat we alles nieuw wilden. De elektrische radiator is besteld, en dat was het dan. We hebben dus vandaag de hele dag rondgereden op zoek naar douchecabine, lavabo, kranen, enz. Daarbij hebben we ons niet gerealiseerd dat al die dingen alleen op bestelling te verkrijgen zijn. De lavabo (een prachtige design lavabo van Laufen) die we uiteindelijk gekozen hebben heeft een levertijd van zes weken ; de douche (Sigma Milano) normaal gezien drie weken maar ze zouden hun best doen hem eind augustus nog te leveren.
Nu heeft de aannemer nog wel wat ander werk: deur uitbreken en verplaatsen, leidingen en afvoeren verplaatsen, de houten vloer verstevigen en betegelen, wanden bepleisteren en betegelen. Ik hoop dat hij over twee weken mijn huis uit is en dat we tegen die tijd een prachtige badkamer rijker zijn.
Morgen breken we zelf het bad uit en halen we de vloerbedekking weg. Morgenvroeg zit ik dus voor de allerlaatste keer in mijn bad. Ik blijf er extra lang in.

Geknakt

15 aug 2007, 14:24
Het heeft nogal gewaaid vannacht en toen we vanmorgen opstonden zagen we meteen dat onze appelboom er flink van langs had gehad. Gewoon afgeknakt dus. De hoeveelheid appels die eraan hangen is immens en de takken waren eigenlijk te zwaar geworden om die hele vracht nog te kunnen dragen. Maar spijtig blijft het wel want we hadden natuurlijke schaduw van deze boom en die zijn we nu dus kwijt. En de appels die er nu op half zeven bijhangen krijgen we natuurlijk van zijn leven niet meer helemaal rijp. En het zijn wel echte harde zoetzure eetappeltjes. Ik heb vorig jaar wel geprobeerd er appelmoes van te maken, maar die werd heel vezelig en da’s dus niet voor herhaling vatbaar. In een cake zou het misschien wel kunnen, al zie ik mij niet iedere dag twee cakes bakken om de appelen weg te werken. Ik kon er misschien mee op de markt gaan staan!

Leuven

14 aug 2007, 21:17
Vandaag met mijn zus op stap geweest. Eens in de zoveel tijd houden we een “zusjesdag”. Ofwel gaan we samen naar Aken (in haar buurt), of naar Antwerpen (in mijn buurt) of we spreken af in Leuven of Brussel, voor beiden ongeveer halfweg. Vandaag was Leuven aan de beurt. Leuven is heel gezellig en, nu de studenten de stad nog niet hebben bezet, relatief rustig. Het weer was ons gunstig gezind, dus hebben we uiteraard veel geterrast (is in Leuven helemaal geen probleem), ’s middags heerlijk Italiaans gegeten, geshopt en bijgepraat. De volgende afspraak is al gemaakt, dan doen we een dagje Brussel.

Heerlijke zomerse dag

11 aug 2007, 23:16
Ik heb vandaag een heerlijke zomerse dag gehad. We zijn weer naar zee geweest, maar niet om op het strand te liggen deze keer. Mijn moeder moest worden opgehaald van haar vakantieadres. We waren vroeg vertrokken zodat we nog lekker onder ons twee (man en ik) iets konden eten en drinken vanmiddag. Zo gezegd, zo gedaan. Wij naar Het Vlinderhof in Het Zoute, een gerestaureerde boerderij inclusief knotwilgen en heel veel hortensia’s, waar je heel gezellig en rustig op het terras kan zitten. Eerst een wijntje gedronken (lekker die huiswijn daar), daarna wat gegeten en nog maar een wijntje gedronken. In combinatie met de volle zon op mijn bol was dat misschien niet echt verstandig, maar het moest maar zo lekker niet zijn.
Nadien moeder afgehaald, nog een wandeling op de dijk gemaakt en terug naar het Vlinderhof voor nog een laatste koffie als afsluiter van een heerlijke dag. Zo mogen er nog veel dagen volgen.

Het kort geheugen

10 aug 2007, 14:46
Vanmorgen een snelcursus gevolgd van een nieuw computerprogramma. Eerst de theorie, daarna de praktijk. Het ging goed, ik heb een foutloos parcours afgelegd. Maar … ik ben geloof ik de helft alweer vergeten als ik zo eens terugdenk . Ik hoop maar dat de online handleiding een beetje duidelijk is want ik moet er maandag direct mee aan de slag.
Eén van de nadelen van ouder worden. Het kort geheugen doet het niet meer zo goed. Vraag me de naam van een plaats waar we 10 of 20 jaar geleden op vakantie waren, zelfs de naam van een hotel of restaurant en ik kan het zo zeggen. Dezelfde vraag, maar dan waar we 2 jaar geleden waren, wordt al heel wat moeilijker. En ik heb niet de illusie dat dat ooit terug beter wordt.

One-liner

8 aug 2007, 00:01
Love is an irresistible desire to be irresistibly desired.

Weekend

27 jul 2007, 19:08
I can’t wait for the weekend to begin …
Ik word altijd heel vrolijk van dit nummer van Michael Gray. Ik heb het bij mijn gadgets gezet, voor heel veel luisterplezier en heel hard meezingen.

Opgeruimd staat netjes

26 jul 2007, 21:21
Zo, het huis is eindelijk terug op orde.
De jongelui hebben woensdagmiddag de auto leeggemaakt en alle bagage (inclusief alle kampeergerief) in de gang gedropt, goed om je nek te breken.
Moeder houdt niet van wanorde en had het liefst gewild dat alles direct op zijn plaats werd gezet: propere kleren in de kleerkast, vuil wasgoed in de wasmand, kampeergerief in de kelder, enz. Maar de auto bleek net even belangrijker: die moest grondig onder handen worden genomen. Het zag er eerlijk gezegd ook uit als een mesthoop. Twee en een half uur later was de klus geklaard, maar met het mooie weer moest er nog een terrasje worden gedaan, ‘om af te kicken van de vakantie‘.
Om het kort te houden, vanmorgen moesten er eerst nog nieuwe jeansbroeken worden gekocht en de vriendin moest nog even naar de laatste solden (-70%!) zodat het uiteindelijk bijna avond was eer de gang – en ondertussen de rest van het huis – opgerommeld was.
Even wennen weer, de rommelmaker terug thuis …

Het Kind …

24 jul 2007, 23:57
… is onderweg naar huis. Rond een uur of vier vannacht zouden ze wel hier zijn hoopte hij. En ik heb niet zomaar een sms’je gekregen. Hij heeft me GEBELD!

Zomer

23 jul 2007, 21:09
23 juli 2007: wij hebben de open haard aan.
23 juli 2006: de mussen vallen dood van het dak van de hitte hoewel het ‘maar’28 graden meer was op 23 juli. Vijf dagen eerder was het er 35 …

Webcam

22 jul 2007, 11:02
Het eerste wat ik doe ’s morgens als ik mijn PC aanzet is kijken naar de webcam van Mimizan-Plage. Hoe zou dat toch komen?
Als ik dan voor de zoveelste keer zie hoe bewolkt en grijzig het er daar uitziet moet ik steeds maar denken aan een klein tentje en heel veel natte spullen. Nu weet ik niet of het echt zo erg is, want ik heb van meneer (mijn zoon) sinds woensdag niks meer gehoord. En zelf bellen of sms’en vertik ik, want dat krijg ik later dan toch weer op mijn brood.
Vandaag krijg ik een rustige dag want op de webcam zag ik heel veel zon vanmorgen, en ook het weerbericht voor de rest van de dag ziet er schitterend uit.

Droom

21 jul 2007, 09:39
Ik droomde vannacht dat ik plots kaal geworden was. Mijn hoofdkussen lag vol plukken haar. En niet kaal kaal, maar mannelijk kaal met nog zo’n rand aan de zijkanten. Ik was er helemaal niet goed van, maar toen ik ‘bij’ was en voelde stond mijn dikke bos haar er nog op.
Mijn nichtje is al jaren af en aan kaal, vanwege ontelbare chemokuren ; de dochter van een kennis heeft al sinds haar 2de alopecia en is dus ook al van kind af volledig kaal.
Een mens denkt er niet zo bij na, tot je dan eens zo’n droom hebt waarvan je toch even moet slikken.

Strand

19 jul 2007, 09:15
Gewapend met het boek “Schaduwzuster” van Simone van der Vlugt ga ik een dagje op het strand zitten. Man heeft vrij vandaag, dus die mag mee.

Van het Kind kreeg ik gisteren een smsje dat alles OK was. Alleen hun tentje was wat aan de zeer kleine kant … Het moet dus wel erg klein zijn want als je jong bent heb je niet veel plaats nodig, toch?

Gerustgesteld

18 jul 2007, 09:36
Maandagnacht om half twee was hun auto ingeladen en wisten ze uiteindelijk ook waar ze naartoe reden. D. en K. hadden na veel zoeken een plaatsje gevonden op een camping in Mimizan-Plage, zo’n 120 km noordelijker dan de bedoeling was maar … een reservatie voor Kristof en vriendin konden zij niet krijgen. Dat gaat in functie van hoeveel mensen er op een bepaalde dag weggaan. Wij duimen in ieder geval.
Dinsdagmorgen om 7u15 hoorde ik de voordeur dichtslaan. Dinsdagavond om 18u50 kreeg ik een smsje: “We zijn er”.
Moeder weer helemaal gerustgesteld (voor even toch).

Vakantie (maar niet voor mij)

17 jul 2007, 00:30
Het Kind kwam zondagavond thuis met de melding dat ze toch nog op vakantie gaan. Zo ging de conversatie ongeveer:
Ik: Wanneer dan?
Hij: Oh, dinsdagmorgen vertrekken waarschijnlijk.
Ik: Hebben jullie dan al iets gevonden?
Hij: Neen, we gaan nu (zondagavond 23u) even op internet kijken of we nog een camping vinden in de buurt van Biarritz, want D. en K. (vrienden van hen) zijn ook naar daar onderweg.
Ik: Heb je dan een tent?
Hij: Nee, daar ga ik morgen even voor kijken. Ik moet ook nog een slaapzak, en een brandertje en potjes en pannetjes en zo.

Nota 1: hij heeft dus nog van zijn leven niet gecampeerd!
Nota 2: ik, als controlefreak bij uitstek, krijg het steeds moeilijker om mijn mond te houden.

Maandagavond 19u zijn tent, slaapzak en nog wat andere attributen gekocht maar eigenlijk staan ze nog even ver als zondagavond. D. en K. hebben noodgedwongen de nacht doorgebracht in hun auto langs de rand van de weg en zijn nog steeds naarstig op zoek naar een plaatsje op een camping.
Hij: Ik denk dat wij vannacht nog gaan vertrekken.
Ik: Waar naartoe dan?
Hij: Dat zien we morgen wel als we daar aankomen.
Ik: Je bent niet goed wijs. Je gaat toch niet de hele nacht rijden en dan nog zoeken naar een camping?

Enfin, een hele discussie tussen moeder en zoon. Vader houdt wijselijk zijn mond. Zegt alleen één keer dat hij het geen goed idee vindt om ’s nachts te rijden.
Om het kort te houden, ik heb mijn zin gekregen en ze gaan dinsdagmorgen om 6u vertrekken. Ik zal pas weer gerust zijn als hij over een dikke week heelhuids voor me staat.

Fietsen

15 jul 2007, 22:19
Het was mooi weer vanavond, nog lekker van temperatuur en zonder wind, ideaal dus voor een fietstochtje. Een mens moet tenslotte af en toe iets aan zijn conditie doen.
Alleen spijtig dat het bij ons helemaal niks opbrengt, het heeft eerder een averechts effect. Wij gaan namelijk een uur fietsen en dan gaan we op de terugweg bij een ijssalon langs en bestellen we ons een van hun heerlijke coupes. Coupe Poire Belle Hélène vandaag: 3 bollen vanilleijs, een grote gestoofde peer, een flinke dot crème foêtée en chocoladesaus.
Conclusie: niet fietsen is beter voor mijn gezondheid en vooral voor mijn lijn.

Renovatieperikelen

14 jul 2007, 13:22
We gaan onze badkamer renoveren. Onze bedoeling was een nieuwe vloer te laten leggen en de muren opnieuw te laten betegelen. De rest zou gewoon blijven zoals het is. Eigenlijk had het al gebeurd moeten zijn in het voorjaar maar onze aannemer had nog wat andere klussen en voor ons speelde het zo geen rol wanneer het zou gebeuren. Door zijn uitstel zitten wij nu wel met een enorm probleem want we hebben maanden langer de tijd gehad om een en ander nog eens te overdenken. En daarbij zijn we tot de conclusie gekomen dat het maar een complete make-over moest worden. Alles slopen, alles nieuw en vooral alles anders, rekening houdend met het feit dat het raam en de deur op een nogal ongelukkige plaats staan. Met veel passen en meten – we hebben tenslotte een bouwkundig ingenieur in huis – hadden we er naast de gewone toestellen toch nog een grote inloopdouche ingekregen. Met een mooie glazen wand zou dit de strakke badkamer worden waar ik al een tijdje van droom. Alles werd uitgetekend en het zag er perfect uit, dus lieten we de glazenmaker komen om een en ander op te meten voor het maken van een offerte voor de glaswand. Die offerte is vorige week binnengekomen en we vielen beiden bijna achterover toen we het bedrag lazen dat daarop vermeld was. Weg mooie plannen en we kunnen helemaal opnieuw beginnen. Jammer genoeg zijn onze ideeën voorlopig helemaal op. Daarbij komt nog dat het bouwverlof is en we tot het einde van deze maand nergens terecht kunnen om nieuwe ideeën op te doen. En 20 augustus staat wel die aannemer voor de deur om met de werken te starten. Hoe dat nu verder moet? Ik weet het niet.

Vrijdag de 13de

13 jul 2007, 00:04
Ik ga vandaag met een paar vriendinnen een dagje op stap in Luik.
Wish me luck …

Botsing

7 jul 2007, 00:25
Vanmorgen bij het uitrijden van mijn parkeervak parallel aan de rijweg heb ik gebotst tegen een wagen die in de dode hoek van mijn spiegel zat. Ik schrok niet eens toen het gebeurde. Dacht alleen maar “oei, een botsing”. De laatste keer dat ik een aanrijding had was toen ik pas de trotse bezitter was van een rijbewijs, een jaartje of 34 geleden dus.
De schade lijkt op het eerste zicht mee te vallen (linker zijkant vooraan), maar ik ben nog niet bij de garage geweest dus ik zwijg nog maar even.
Ik had ook pijn aan mijn hand en omdat ik al eens eerder twee weken met een gebroken voet heb rondgelopen zonder dat ik het wist (okee, die deed flink pijn, was erg gezwollen maar ik was ook een flinke vrouw en moest niet zeuren) dacht ik er toch goed aan te doen even langs de spoed te gaan voor wat foto’s. “Even” heeft tussen haakjes wel zo’n dikke 4 uren geduurd! Je moet op zo’n spoedafdeling ook niet zijn voor de gezelligheid. Mensenlief toch. Je zit dan in zo’n klein hokje te wachten, afgescheiden met een gordijn van de hokjes links en rechts, en je kan dus de conversaties aan de andere kant van de gordijnen moeiteloos volgen. “Kunde goe noa de koer gaan?” (vertaling: kan je goed naar het toilet gaan) hoorde ik de verpleger vragen aan de half versufte man in het hok naast mij. En “ziede nog goe?” (vertaling: zie je nog nog goed). “Mé welk oeg ziede nimmer goe?” (vertaling: met welk oog zie je niet meer goed). “Ge smoert te veel!” (vertaling: je rookt te veel). Gênant! Gelukkig had ik alleen maar mijn hand verstuikt en hoefde hij niet te weten of ik goe noa de koer kan gaan.
Na de foto’s moest ik terug de wachtkamer in, bij allemaal zuchtende mensen die daar al tijden zaten te wachten op uitslagen, verbanden, gipsen en wat dies meer zij. Op den duur schept dat toch ergens een band en sla je links en rechts een praatje. Toen ik wegging zei de half doezelende man naast me “dag juffrake” (vertaling: dag juffrouwtje). Mijn dag was weer helemaal goed!

Vakantie deel 3

4 jul 2007, 23:38
De dag dat we uit de Roussillon vertrokken naar Frans Baskenland – dwars door Zuid-Frankrijk de Pyreneeën over dus – was het snikheet! Dat beloofde voor het laatste deel van onze vakantie …
Na check-in in ons appartement in de
Résidence du Golf in Saint-Jean-de-Luz togen we op verkenning. Ons viel de vreemde bouwstijl op. ‘Vreemd’ in die zin dat het plaatje niet klopte: vakwerkhuizen met donker gekleurde houten balkonnen, inclusief geraniums en massa’s hortensia’s in de tuinen. Het leek wel of we in een of andere bergstreek waren aanbeland. Geen bougainvillea’s hier, geen oleanders, zelfs niet één armzalig palmboompje … Enfin, niet getreurd. De stranden waren prachtig breed met goudgeel fijn zand, en een enorm goede surf voor de liefhebbers. Het was er alleen wel broeierig heet, 36 graden gaf de buitentemperatuurmeter in de auto aan. 90 percent vochtig wist de hygrometer op een pleintje ons te vertellen.
Het mondaine Biarritz hebben we bezocht (my cup of tea), de bakermat van de
espadrilles. Natuurlijk heb ik ook een paar gekocht, de échte, met een lint rond de enkel, in koraalrood.
Na dag 2 veranderde het weer. ’s Morgens was het nog half zonnig, maar tegen de middag kwamen de wolken opzetten en ’s avonds regende het vaak. Nog een paar dagen later zou het niet meer ophouden met regenen en bedroeg de dagtemperatuur nog 14 graden.
Een halve dag hebben we op het strand gezeten en voor de rest van de tijd hebben we veel sightseeing gedaan in de buurt en wat verder weg: o.m. Hondaribbia, een vissersdorp net over de Spaanse grens, met het houten treintje naar La Rhune (in de bergen en koud dat het was!), naar de Col d’Aubisque in de Hautes Pyrénées (prachtig!), naar Bayonne (jambon de Bayonne gegeten natuurlijk) in de regen en naar Donostia (San Sebastián) in de regen op txikiteo(pinxtos hopping).
Toen hadden we het helemaal gehad met de regen en de kou en zijn we voortijdig naar huis terug afgereisd.

Mijn speciale dank gaat uit naar Claire, de text-to-speech stem van onze GPS, die ons feilloos doorheen het hele parcours heeft geleid. ‘Zij‘ is Nederlandse en haar Frans is voor verbetering vatbaar, maar ook dat went. Zo hadden we in het begin niet meteen door wat ze bedoelde met “500 meter doorrijden op de départementale c’est ça“. Later begrepen we dat ze de départementale 16A (seize A) bedoelde.

Vakantie deel 2

3 jul 2007, 09:14
Wij in full speed naar het zuiden dus, naar het warme weer. Dachten we, maar aangekomen in Argelès-sur-Mer viel dat behoorlijk tegen. De zon scheen wel een beetje maar het waaide hard en de wind was fris.

We settelden ons in het vooraf geboekte hotel Le Cottage – een prima adresje trouwens van de keten Relais du Silence, en trokken op verkenning. Het haventje was op zich wel gezellig maar om daar aan het water wat te eten was het te koud. Zo kwamen we terecht bij L’Amadeüs, een gastronomisch restaurant waar we zeer fijn gegeten hebben voor een zeer schappelijke prijs.

Tijdens onze vijf dagen in de Roussillon is het weer gestadig zonniger en warmer geworden en hebben we prachtige uitstappen gemaakt naar nabij gelegen stadjes zoals Collioure en Banyuls, maar ook in de Pyrénées Orientales. Een schitterend gebied. We vonden het allebei heerlijk om met het dak neergeklapt aan een gezapig tempo over de smalle en bochtige weggetjes te cruisen. Pure ontspanning!

Onderweg, zo ongeveer in the middle of nowhere, tijdens een ritje in het Pays des Cathars, in het onooglijke plaatsje Maury hebben we zeer toevallig nog een prachtig restaurant ontdekt, het Maison du Terroir van Pascal Borrell, een naam om te onthouden. Bij kenners van *-restaurants wellicht een bekende naam, voor mij totaal nieuw maar een ware ontdekking.

— wordt vervolgd —

Vakantie deel 1

29 jun 2007, 22:08
Ik was zo verstandig geweest om de laatste dagen voor vertrek niet meer te gaan werken. Het hele inpakken en wegwezen gebeurt dan toch een stuk meer ‘op het gemak’. Zelfs mijn vrees dat we niet alles in de koffer van mijn auto zouden krijgen bleek helemaal ongegrond.
Zo togen we dus richting Frankrijk op 13 juni. Chambre d’hôte voor onderweg, hotel voor de eerste etappe, appartement voor de laatste etappe … alles was netjes op voorhand geboekt. Ik hou wel van wat zekerheid op dat vlak.
Onze eerste stop was in de Auvergne waar ik een overnachting geboekt had in het
Domaine de Ternant, een groot landgoed (chambre d’hôte) midden in het natuurpark ‘Volcans d’Auvergne’. Het regende lichtjes toen we daar aankwamen en het hele gebied leek mij erg donker en somber. Brrr. ’s Avonds een regionaal menu gegeten in de Auberge des Muletiers. Ik herinner me mijn brandade de morue (een aardappelpuree waarin stukjes rauwe kabeljauw verwerkt zijn en dat even de oven in gaat) en de pieds de cochon (quoi? des pieds de cochon?? Ah oui, c’est une délicatesse! C’est une substance plus ou moins gélatineuse …) die mijn man kreeg voorgeschoteld. Hij vond het nog lekker ook bovendien! Ik vond eigenlijk alleen de kaasjes en het brood lekker.
De volgende morgen goot het en zag je geen hand voor ogen van de mist. Ondanks het feit dat een vriendin van me ons de prachtige weerspreuk “Rond den elven komt het weder tot z’n zelven, maar om half tien kan je er nog niets van zien” had meegegeven, hebben we daarop niet gewacht en zijn we eerder dan gepland richting zuiden vertrokken.

— wordt vervolgd —

Terug van weggeweest …

28 jun 2007, 17:47
Tja, terug van weggeweest, vier dagen eerder dan voorzien. We hadden al dagen door de regen en de kou gelopen in Frans en Spaans Baskenland en hadden er helemaal genoeg van. Inpakken en wegwezen dus! Ooit schrijf ik nog wel eens een reisverslagje. Nu ligt de regen en de minder mooie herinneringen nog te vers in het geheugen. Over een paar dagen komen vast de mooie herinneringen weer boven. Zoals het lekkere eten in de Roussillon, en de prachtige ritten door de Pyreneeën met de wind in de haren.
Al is het drukste plein in het hart van Donostia (San Sebastián), de Plaza de la Constitución, in de regen ook wel een apart plaatje (zie foto)!

File

11 jun 2007, 10:08
Ik stond net in de file. Gewoon onderweg naar de bakker, niet gebruikelijk om daar in de file te staan. Wat was er gebeurd? Twee auto’s vóór mij stak een moeder eend met een hele grote kroost (hele kleine en al wat minder kleine eendjes) de straat over. Als ze goed en wel halverwege was bedacht ze zich en maakte ze rechtsomkeer. De hele sliert mee natuurlijk! Het einde van de sliert was nog niet aan het voetpad toen ze zich wéér bedacht. Lachen! Enfin, toen heeft een voorbijganger ingegrepen en de eendenfamilie veilig de straat overgeloodst.
Ik heb genoten van dit tafereeltje, dus mijn tijd was goed besteed. Alleen jammer dat ik mijn fototoestel niet bij had.

Cadeau

10 jun 2007, 09:47
Van een van onze twee katten krijgen we vrijwel iedere morgen een “cadeau” onder de vorm van een muis. Een dode muis gelukkig! Die ligt dan ergens op het terras, goed in het zicht van zodra we de rolluiken naar boven doen.
Vanmorgen hadden we een dubbel cadeau, twee muizen dus, op de MAT vlak voor de keukendeur. Erg lief bedoeld, daar ben ik zeker van, maar waar gaat dit eindigen? Ik krijg al van die waanvoorstellingen van een mat vol muizen met ongedierte erop en erin als we terugkomen van tweeeneenhalve week vakantie …

Myriam groet ’s morgens de dingen

9 jun 2007, 09:55
Ik voelde me vanmorgen zoals Marc in het gedicht van Paul van Ostaijen “Marc groet ’s morgens de dingen”:
Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
enz. enz.

Het had wat geregend vannacht, het rook dan ook allemaal zo fris toen ik de keukendeur opendeed. Dus moest ik even naar buiten, naar de bloemetjes en de plantjes (en plantEN) kijken. Ik ben ze allemaal langsgegaan en heb ze in stilte begroet. En, nee hoor, er is echt niks mis met me.

Vakantie !

8 jun 2007, 14:40
Sinds vanmiddag ben ik officieel met vakantie. Drie hele weken, ik kan mijn geluk niet op. Vroeger – toen ik nog voor een baas werkte – nam ik altijd vier weken vakantie aan één stuk waarvan we volle drie weken weg waren. Sinds mijn bestaan als zelfstandige werd dit teruggebracht tot tripjes van 10-12 dagen, hooguit twee weken. Ik bleef dan ook altijd werken tot de dag dat we vertrokken want ik mocht van mezelf mijn klanten niet te lang in de steek laten. Kapper, schoonheidsspecialiste, wassen, strijken en inpakken deed ik tussen de plooien door. Ik vertrok dus eigenlijk overtressed en doodvermoeid.
Daar is nu een einde aan gekomen. Maandag ga ik nog uitgebreid naar de kapper en de manicure en doe ik op mijn gemakje mijn was en strijk. En dinsdag pak ik in. Ik wil vanaf nu uitgerust vertrekken. Ik ben tenslotte ook geen twintig meer.

Wijsheid

7 jun 2007, 20:53
Deze vond ik wel toepasselijk vandaag:
Denken is zo buitengewoon vermoeiend dat velen de voorkeur geven aan oordelen. (Otto Weiss)

Reisperikelen

5 jun 2007, 19:11
Onze vakantie nadert met rasse schreden. Gisteren nog even een mailtje gestuurd naar ons overnachtingsadres met de vraag ons een suggestie aan de hand te doen voor het diner volgende woensdag. Direct een mailtje terug ontvangen: “Le Mont Fraternité au sommet du Puy de Dôme, excellente cuisine gastronomique. Si vous voulez, je peux vous réserver une table”. Er even wat websites op nagekeken, het krijgt goede kritieken. Gemakkelijk ook dat ik niet zelf moet gaan bellen … Vanmiddag kreeg ik al een mailtje terug: “désolés, mais le restaurant est déjà complet”. Met nog drie andere suggesties erbij waarvan ik geen enkele recensie vind op het wereldwijde web. Dat wordt dus woensdag met de natte vinger even wat uitzoeken.

The day after

3 jun 2007, 12:32
We hebben het overleefd, zij het nipt.
Waar was ik gebleven? O ja, … wat zullen we eens aandoen hè?! Na de passessie besloot ik tot de zwarte linnen broek, het zwarte diep uitgesneden topje en daaroverheen het – zij het doorzichtig – toch wat verhullende ongestreken-effect-bloesje. Echtgenoot had het zo mogelijk nog moeilijker: pak? geen pak? Geen pak besloot hij. Beige linnen broek, trendy hemd, zijn lichtbruine puntschoenen uit Rome. Net een Italiaanse gigolo. Haha, nee hoor, het staat hem gewoon perfect!
In San Marco Village aangekomen – op de website ziet het er veel indrukwekkender uit dan in het echt – kregen we na heel veel handjes te hebben geschud meteen het aperitief aangeboden en er werd overvloedig rondgegaan met fijne warme en koude hapjes. Een klein uurtje later werden we naar de naastliggende zaal begeleid waar we na wat zoeken toch onze plaatsen vonden. We ondergingen lijdzaam de verschillende speeches maar eigenlijk hadden we gewoon allemaal honger. Het voorgerecht kwam al vrij snel. Daarna begon het eerste deel van de show. Professionele dansers, zangers en een illusionist vertoonden hun kunnen voor een publiek dat maar niet enthousiast te krijgen was. Het duurde ook wel erg lang en ik geloof dat iedereen liever eerst de maaltijd had afgemaakt. Enfin, om tien uur was het pauze en konden wij door met de maaltijd. In een mum van tijd waren alle gasten (toch zo’n 200-250 schat ik) bediend. Tien kelners op een drafje achter elkaar aan, elk met minimaal drie hete borden. En zo ging het door tot iedereen voorzien was. Klasse hoor! Onder muzikale begeleiding (die best wat stiller had gekund, want ik verstond mijn buurman niet meer) werd het dessertenbuffet opgesteld. Tafel per tafel mochten we naar voren om ons bordje te laten vullen. Daarna ging het naadloos weer over naar de show. Lag het aan mij, ik weet het niet maar het werd alsmaar luidruchtiger. Kwart voor een kregen de artiesten hun laatste (lauw) applaus en begon de DJ zijn ding te doen. Toen was het voor mij wel genoeg geweest en heb ik mijn man aangepord om naar te huis te gaan, onder het mom “denk eraan dat je morgen al om half negen hebt afgesproken om te gaan fietsen!!!

Zaterdag

2 jun 2007, 10:16
Het belooft vandaag een schitterende dag te worden. Ik heb alvast op het terras ontbeten en het was al best warm. Zo dadelijk even om boodschappen en dan badpak aan en in de zon, nog wat leesvoer doornemen i.v.m. met onze komende Frankrijk-vakantie.
Vanavond moeten we naar een ‘event’ van mijn man zijn werk. Eten en een show. Het gebeuren vindt plaats in zo’n grote evenementenhal (
www.sanmarcovillage.be). De locatie op zich ziet er niet slecht uit maar alles wat groot is en met veel volk, daar heb ik dus absoluut een hekel aan. Ik kan maar hopen dat de show wat meevalt, maar ook daar heb ik mijn twijfels over. En DE hamvraag is natuurlijk: wat moet ik aandoen???????

Rozen

1 jun 2007, 09:46
Ik ben nogal een liefhebber van rozen, maar liever in de tuin dan in een vaas. Er staan vuurrode klimrozen tegen de muur van mijn bureau, twee grote potten met maagdelijk witte rozen op het terras (die schijnen het wat af te laten weten dit jaar), en sinds kort staat er een nieuwe pot met kleur nog onbekend, maar onze allermooiste rozen dansen rond het rozenpoortje dat de scheiding vormt tussen terras en tuin. Teer roze zijn ze, ze bloeien overvloedig, hun geur is haast bedwelmend, en ze zijn zeer begeerd door insecten.

Sorry …

31 mei 2007, 08:51
In vervolg op mijn blog van gisteren moet ik me hierbij uitgebreid verontschuldigen bij mijn zoon (niet dat hij weet dat ik hier schrijf of zo), omdat niet hij de oorzaak was van mijn grootverbruik maar IKZELF.
Zo ging er vannacht plots een lichtje branden dat de Africam waar ik dagenlang naar heb zitten staren wel eens de oorzaak zou kunnen zijn, want da’s live streaming natuurlijk, een andere vorm van downloaden!
Bij deze dus: sorry Kristof.

Kinderen

30 mei 2007, 21:16
Kinderen, zelfs volwassen kinderen, je zou ze soms!
Krijg net een mailtje van mijn internet provider dat ik mijn maandelijks datavolume (10 Giga) volledig opgebruikt heb, waarvan 9,5 GB aan downloads en 0.5 GB aan uploads. Nu download ik vrijwel niets, dus hierbij wijs ik mijn zoon aan als enige verdachte. Hij gebruikt gewoon mijn PC omdat hij te lui is om zijn eigen laptop aan te zetten en ‘omdat het een werklaptop is’, zo zegt hij. Nu, mijn PC is ook mijn werktuig!
Het gevolg van dit alles is dat moeder nu surft tegen een snelheid van 64 Kbps. En dat is traaaaaag … Gelukkig is het maar voor één dag en gaat op 1 juni de teller terug op nul. En mijn PC ga ik beveiligen met 88 paswoorden!

Mopje

26 mei 2007, 22:25
Een man gaat te biechten bij de pastoor.
“Meneer pastoor, ik heb mijn vrouw bedrogen, maar ik kan niet zeggen met wie”.
De pastoor wil de man helpen en vraagt: “Was het Lea Janssens uit de Dorpsstraat?”
“Nee”, zegt de man.
“Was het dan Rita Peeters uit de Acacialaan?”
“Nee”, zegt de man, “ik kan het u echt niet vertellen”.
Was het misschien Greet Beckers uit de Vissersstraat?”
“Meneer pastoor”, zegt de man “ik kan het u ECHT WAAR niet vertellen!!!”
“Weet ge wat?!”, roept de pastoor kwaad, “bolt het dan maar af want zo kan ik u niet helpen.”
De man loopt rap naar buiten en zegt tegen zijn maten: “Mannen, ik heb weer drie nieuw adreskes!”

Zwemmen naar de overkant

24 mei 2007, 13:45
Ben net terug van de begrafenis van mijn oude (letterlijk – 102 – en figuurlijk) buurvrouw. Ik heb de hele kerkdienst uitgezeten, ik was er zelf verbaasd over. Kwam het door de sopraan en de tenor die zo mooi de Latijnse gezangen verzorgden? Of waren het toch de ontroerende teksten die haar kleinkinderen voorlazen die me dwongen te blijven? Ik weet het niet, maar het lukte wonderwel goed. Mijn zakdoek is de hele tijd gewoon in mijn tas gebleven.
Eén zin uit de preek van de pastoor heb ik heel goed onthouden: Sterven is zwemmen naar de overkant, en weten dat er daar iemand op je staat te wachten met een handdoek en droge kleren. Ik vond hem zo mooi dat ik hem hier toch even op wilde schrijven. Misschien heb ik er nog wel eens wat aan, als mijn moment van gaan gekomen is.

Kapper

22 mei 2007, 08:59
Gisteren zo maar even drie en een half uur bij de kapper gezeten. Nu heb ik dat gefrutsel aan mijn hoofd wel graag, maar trop is ook in dit geval gewoon te veel.
Ik wil stilaan van het verven af en meer gaan werken rond mijn natuurlijke kleur: grijs.
Dat kan, maar niet in één keer natuurlijk want er zit al 20 jaar chemische kleuring op mijn haar. Chef erbij gehaald die voorstelde om gradueel in een keer of vier, vijf naar ‘natuurlijk’ over te gaan, maar wel via de koperkleurige tinten. Nu zie ik mezelf niet direct met koperkleurige tinten, maar goed, zij kent er wat van dus ik zeg ‘doe maar’.
Ontkleuring, kleuring, lokjes, wassen, kleurspoelmiddel erop, wassen, uitgebreide hoofdmassage (= the best part), crèmebadje, … Enfin, de hele rits. Toen knippen en dan begon mijn haar ook al stilaan op te drogen. Ik zag direct dat het resultaat niet was wat ik wilde. Ach, zei het meisje, bij het brushen straks ziet het er heel anders uit. Niet dus! Dat was gewoon mijn hoofd niet meer voor die spiegel. Chef erbij gehaald die geheel mijn mening deelde. ‘Het staat je niet, die kopertinten. Jij moet meer naar het asblonde toe’. Wat ik zelf ook al geopperd had in het begin hoor, daar niet van.
Terug aan de wasbak, ander kleurtje erop (weer wat donkerder natuurlijk om het oranje-achtige te vervagen).
Enfin, het was wat maar het reultaat is – hoewel nog koperachtig – wel bevredigend nu.
Over drie weken mag ik terug. Dan wordt de asblonde toer opgegaan. Ik mag hopen dat die kleur me wel staat. Zoniet, laat ik alles eraf scheren.

Rust

20 mei 2007, 21:50
Zo … de gasten zijn vertrokken, het huis is weer van ons. Ik vind het altijd heerlijk hoor, als er vrienden komen logeren, maar even goed is het druk want ik wil dan wel extra mijn best doen om het hen naar de zin te maken.
Zaterdagavond zijn we met zijn vieren naar een feestje geweest bij weer andere gezamenlijke vrienden. Die vriendin is getrouwd met een Malgassiër en zij had een weekend georganiseerd voor de familie uit Madagascar (tenminste, voor de tak die in Europa – meestal Frankrijk – woont). Het begon met een Belgische barbecue, gevolgd door een exotisch fruitbuffet en daarna barstte de hel los. TONGA SOA! God, wat kunnen die mensen feesten! Het muzikale en het ritmische zit natuurlijk in hun genen. Geef ze er een paar muziekinstrumenten bij en ze zijn vertrokken voor heel veel zwoele klanken. Met andere woorden, het was super gezellig maar ook heel vermoeiend want Malgachen zijn niet alleen muzikaal en ritmisch maar vooral ook heel erg chaotisch! Enfin, we hadden een reuze avond.
Vanmorgen zijn Maurice en Tom de Adrie Van der Poel wielerklassieker gaan fietsen. Om acht uur zaten we al aan de ontbijttafel, en dat op een zondag. Het was mooi weer, dus wij dames vertrokken ook al bijtijds voor onze geplande wandeling langs de rhododendrons die nu volop in bloei staan in ons mooie dorp. Natuurlijk met inbegrip van de nodige terrasjes die er ook volop zijn in ons mooie dorp!
We waren amper goed en wel terug thuis toen de heren alweer op de stoep stonden. 166 km gefietst op vijf en half uur tijd, en wind op kop op de Zeelandbrug.
Het was een erg geslaagd weekend, zo mogen er nog vele volgen. En morgen weer terug over tot de orde van de dag.

De man met de zeis

18 mei 2007, 18:56
Een beetje een rare titel misschien maar het is wel over hem dat ik het even wil hebben.
Hij mag voor mijn part weer terug vertrekken, de man met de zeis. Op één week tijd is hij in onze buurt/kennissenkring drie mensen komen halen. Zaterdag onze ex-buurman (81), maandag de vrouw (45) van een collega van Maurice en vanmorgen een ex-buurvrouw (102). Volgende week dus wéér een begrafenis, en ik ben daar helemaal geen goeie in, zelfs als het oude mensen zijn. De twee begrafenissen die al achter de rug zijn heeft Maurice afgehandeld maar bij de ex-buurvrouw is het mijn beurt. En laat die familie nu net vreselijk emotioneel zijn. Ik denk dat ik eerst maar eens naar mijn huisarts stap en iets licht kalmerends ga vragen. Al helpt een flinke borrel misschien ook wel …

Computerles in het Gents (deel 1)

15 mei 2007, 20:42
Save
Smijt da doar ieveranst da ge ’t nog keunt wérevinde

Shut down
Aawd ui muile, kleppe toe

Uitloggen
A schuppe afkoisen

Username
Oe ietè gà manneke?

View
Kier kaaken

Delete
Smaat moar in de voailbàk

Icon
Prentsen

Floppy disk
Plakoatse dade der insteekt

Hard disk
Plakoat da ter al inzit

Cd-rom
Plakoatse da blinkt

Toetsenbord
Planke mé knopkes

Opties
Wa kunde doar allemoal mé doene

Replace all
Gruute kois

Format C
Nog gruutere kois

Crash
Pataat, t’es noar de kluute

Click
Duuwe

Double click
Nog ne kier duuwe

Muisknop
Vuile proat over de wijve

Cut and paste
Een kollage moaken

Attachment
Iet da ter an angt

Op safari in Afrika

13 mei 2007, 10:55
Dit is mijn biotoop en sinds ik de webcam AFRICAM toevallig gisteren ontdekt heb ben ik er niet meer weg te branden: een safarilodge met waterhole in Zuid-Afrika.
Uren kan ik ernaar kijken, vervelen doet het nooit en het brengt me helemaal tot rust. Onze safari is alweer 11 jaar geleden maar ik herinner mij alles alsof het gisteren was, van de eerste tot de laatste dag. Zó mooi.

Doofheid

12 mei 2007, 22:15
Twee zestigers praten met elkaar over ouder worden.

Zegt Jan: “Het probleem bij vrouwen is dat ze weigeren te aanvaarden dat ze ouder worden. Ze gebruiken allerlei trucjes om het te verbergen.”

“Gij hebt het bij het rechte eind” zegt Piet. “Ik ken een middel om hen te ontmaskeren. Als gij wilt weten of uw vrouw hardhorig wordt, ga dan op tien meter van haar vandaan zitten en stel een vraag. Als ze niet antwoordt ga je op vijf meter afstand zitten en stel de vraag opnieuw, dan op twee meter en tenslotte op één meter.”

Jan vindt het een goed plan en thuis gekomen neemt hij meteen de proef op de som. Terwijl vrouw lief in de tuin de was ophangt gaat hij op een tiental meter van haar vandaan zitten en vraagt: “Schat, wat eten we deze middag?” Er komt geen antwoord. Hij verkleint de afstand met ogeveer de helft en stelt de vraag opnieuw: “Schat, wat eten we deze middag?” Weer komt er geen antwoord. Hij komt nog dichterbij zitten en vraagt voor de derde keer “Schat, wat eten we deze middag?” Opnieuw geen antwoord.

Hij begrijpt er helemaal niets van, gaat naast haar staan en vraagt luid en klaar: “Schat, wat eten we deze middag?” De vrouw draait zich om, kijkt hem geërgerd aan en antwoordt: “Voor de vierde keer, kip met frieten!”

Een droom in duigen

11 mei 2007, 22:20
Mijn droom om op onze ouwe dag aan zee te gaan wonen ligt volledig in duigen na drie dagen te hebben rondgelopen in regen en wind. Van het mondaine Knokke blijft er met zo’n weer niet veel over. In Het Zoute was zelfs vrijwel alles gesloten. Honderden villa’s, duizenden appartementen, … allemaal met de rolluiken naar beneden. Het leek wel een dode stad. Ondanks alle witte gevels was het er vooral verschrikkelijk grijs. Zeer deprimerend, en da’s dan ook meteen de reden waarom we het na drie dagen al voor bekeken hielden. Geef mij maar ons eigen gezellige huis in het groen.
There’s no place like home!

Bompa

5 mei 2007, 11:05
Mijn bompa (langs vaders kant) was in zijn tijd een liefhebber van vrouwelijk schoon. Mijn bomma was in haar tijd dan ook een heel mooie vrouw. Ze was wel tien jaar jonger dan bompa want bompa zijn devies was: “Je kan ze beter jong en mooi nemen, oud en lelijk worden ze vanzelf”.

LEEF !!!

2 mei 2007, 18:25
Ben gisteren op bezoek geweest bij een nicht van me in het ziekenhuis. Terminaal ziek. Zeven jaar heeft zij gevochten tegen het monster dat kanker heet. Zeven jaar heeft zij therapieën gehad waarvan zij dood- en doodziek was. Even zoveel keer is zij al haar haren kwijt geweest. En telkens er een therapie niet aansloeg zoals het moest begon zij weer met nieuwe moed aan de volgende, tot experimentele therapieën toe. Nu heeft haar lichaam de strijd opgegeven, het kan de chemo niet meer aan. Een jonge vrouw, half in de veertig, die het leven zo lief had/heeft.
Ik ben hier tamelijk kapot van. En eens te meer besef ik weer dat we NUde dingen moeten doen die we willen doen, en NIET later. Want ‘later’ komt niet voor iedereen.

Bezoek

30 apr 2007, 22:37
Gisteren heel leuk bezoek gehad. Er gaat een verhaaltje aan vooraf … Twee jaar geleden zaten we op de luchthaven te wachten voor onze vlucht naar Napels. Schuin tegenover ons zat een echtpaar waarvan ik dacht “die vrouw ken ik, maar van waar …”. En plots viel het muntje. We hadden op de middelbare school nog bij elkaar in de klas gezeten. Dus ik steven op haar af en zeg haar “hallo C., ken je mij nog?”. Ik zag haar denken tot na enkele tellen ook bij haar het muntje viel. Onze wederzijdse echtgenoten werden aan elkaar voorgesteld en geraakten al meteen geanimeerd in gesprek. Bleek dat zij vroeger nog samen in de roeivereniging hadden gezeten. Wat is de wereld toch klein hè!
Enfin, zij vlogen ook naar Napels en verbleven uiteindelijk in een hotel dat in hetzelfde dorpje als het onze gelegen was. We hebben die vakantie veel gezellige avonden met elkaar doorgebracht, en na de vakantie is de vriendschap gebleven al zien we elkaar niet zo vaak.
Maar gisteren was het dan weer eens zo ver en telkens we bij elkaar zijn wordt de draad onmiddellijk weer opgepakt. We hebben zelfs afgesproken om in augustus/september samen in onze cabrio’s een weekend naar de Baie de Somme te gaan … om een lekkere plateau de fruits de mer te gaan eten!

Nog eens een blonde mop

28 apr 2007, 22:38
Een blonde secretaresse staat wanhopig naar de papierversnipperaar te kijken. Ze heeft een dik dossier in haar handen, waarop TOP GEHEIM staat. Een collega ziet haar en vraagt of hij haar kan helpen. “Kun jij me uitleggen hoe dat ding werkt”, vraagt de secretaresse. De man pakt het geheime dossier, stopt het in de papierversnipperaar en drukt op start. “Is dat alles”, roept de blonde secretaresse, “en waar komen nu de kopieën uit???”

Zomaar een vrijdag in april

27 apr 2007, 21:17
Vorige week kreeg ik een mailtje van een internetkennis uit Engeland. Ze komt met een groep vrienden van haar fotoschool een weekend naar Brugge foto’s maken en of ik eventueel tijd heb om met haar te lunchen en haar de stad te laten zien, dan komt zij gewoon een dagje eerder.
Ja hoor, voor leuke uitjes heb ik altijd tijd! Brugge is tenslotte het eind van de wereld niet, ik heb al verder gereisd om internetkennissen te ontmoeten. En Brugge is gewoon altijd wel prettig om te doen.
Dus ik vanmorgen half tien vertrokken, zo had ik nog een uurtje tijd voor mezelf en voor een cappuccino op een zonovergoten terras alvorens we elkaar om 12u zouden ontmoeten.
Het was alweer vier jaar geleden dat we elkaar voor ’t laatst zagen maar de draad werd meteen weer opgepikt. We kennen elkaar van een reisforum. Zij is, net zoals ik (en mijn man) helemaal gek van zwart Afrika, dus aan gespreksstof hebben wij nooit gebrek. Het werd een leuke middag, met wat eten en lang terrassen vanwege het schitterend warme weer. Heel veel van de stad heb ik haar niet laten zien, maar – ‘no problem’ – ze had al een stadsplan gehaald bij het toeristenbureau, dus dat kwam volgens haar wel goed. Vanavond komt de rest van haar gezelschap en ze gaan er vast een heel leuk weekend van maken. Zij weet alvast waar de beste terrasjes van de stad te vinden zijn!

Hoe ouder, hoe zotter

26 apr 2007, 16:10
Hoe ouder, hoe zotter … Dat wordt wel eens gezegd en er schuilt ook wel een kern van waarheid in. Bij mij tenminste. Vroeger (een eind terug de vorige eeuw in dus) had ik altijd gelakte nagels. Kocht ook minstens iedere maand een flesje nagellak, net een ander tintje dan hetgeen ik al had. Mijn man werd er wel eens gek van, van al die flesjes op mijn nachtkastje die voor hem – kleurenblind – allemaal op elkaar leken. Dat deden ze ook, mits enkele kleine nuances verschil.
Jaren heb ik niks aan mijn nagels gedaan buiten netjes geknipt en gevijld. En plots was die kriebel daar weer. Ik wilde terug gelakte nagels. Maar wat een onderhoud zeg! Alle drie dagen alles eraf en nieuwe lak erop want het blot natuurlijk af als gek, zelfs als je er een lichte kleur op zet.
Dus heb ik uiteindelijk besloten tot gelnagels, met French manicure. Volgens de nagelmevrouw blijven mijn nagels nu drie tot vier weken mooi. Dan gaat alles eraf en kan ik weer kiezen. Hetzelfde of iets anders. Misschien doe ik dan wel geel of paars of iets met bloemetjes of zo …

Overkocht

24 apr 2007, 22:46
Ik ben mij vanmiddag te buiten gegaan aan eenjarigen voor op ons terras en in de tuin.
Op het terras gaan we dit jaar verschillende paarsige tinten combineren met felgeel. Vraag me geen namen, want die ben ik al lang weer vergeten. Aan het begin van het gazon, een beetje uit de weg, komt een grote platte schaal met knalrode vlijtige liesjes. Eenzelfde schaal aan de houten bank naast het tuinhuisje verder achterin de tuin. Stom eigenlijk, want daar zitten we vrijwel nooit maar het is wel een mooi gezicht als je aan het begin van de tuin staat.
Nu moet ik nog op zoek naar een zuil-achtige pot voor aan mijn nieuwe voordeur. Geen bakjes meer op de vensterbanken dit jaar, past niet meer bij de moderne uitstraling van het huis. Vroeger stond er aan de voordeur een mooie ronde buxus maar die heeft vorig jaar juli een slag van de hitte gehad en hebben we dus noodgedwongen moeten afvoeren. Vandaar dus de zuil-achtige pot (met inhoud, wat weet ik nog niet). Ik had er een gezien in arduin (38 x 38 x 80 cm) maar die was nogal aan de prijzige kant. De bloembakjes op de vensterbanken zijn ook al eens een keer gestolen en om nu zo’n dure zuil te laten stelen, daar heb ik echt geen zin in. Toch eerst checken of hij op de een of andere manier kan verankerd worden alvorens tot aankoop over te gaan.
En dan man aan het werk zetten om alle bakjes, bakken, potjes, potten, schaaltjes en schalen te vullen.

Zomaar een telefoongesprek

21 apr 2007, 22:46
Telefoon rinkelt … GSM van het Kind. Hij kijkt op ’t schermpje en neemt op … ‘Joeh! … jaja, ca va … okay … nee, da’s ni bon he … naar Sint Anneke plage morgen? … okay, voor mij bon … ca va, ca va … ciao! … bye!

In heel dat telefoongesprek, toegegeven het was maar een kortje, heeft hij drie woorden Nederlands gesproken en voor de rest buitenlands koeterwaals. En zo gaan die telefoongesprekjes altijd. Ik vind het wel grappig. Vroeger, in ‘mijn tijd’, zou mijn vader er misschien wel wat van gezegd hebben want die was nogal redelijk (nu ja, redelijk heel erg) Vlaamsgezind. En tegenwoordig zijn we gewoon allemaal internationaal!

Druk druk druk

19 apr 2007, 09:01
Ik heb een drukke dag vandaag: werken bij een klant tot een uur of drie, afspraak bij de kapper voor een hoognodige kleur- en knipbeurt, boodschappen doen en iets eetbaars op tafel krijgen. En vanavond mijn koffertje – en dat van echtgenoot, anders heeft hij de helf niet bij – inpakken voor een weekend Valkenburg. Zaterdag is het weer zover: de tourversie van de Amstel Gold Race. Die gaat mijn man nu voor de derde keer rijden, 150 km door de bergen en dalen van het Limburgse land. Terwijl de mannen rijden (ze zijn ondertussen al met een groepje van zeven) gaan de vrouwen iets prettigs doen in en om Valkenburg. En het ziet ernaar uit dat we voor de allereerste keer ook eens MOOI weer gaan hebben. Het wordt vast weer een leuk weekend in het overdrukke Valkenburg.

De natuur blijft verbazen

18 apr 2007, 16:09
Ik heb net de eerste meiklokjes geplukt. Op 18 april dus, ruim een week vroeger dan vorig jaar. En toen waren ze al vroeg! Bij ons groeien ze heel uitbundig, onder alle hagen, aan alle kanten van de tuin. Soms heb ik wel tien kleine vaasjes propvol met meiklokjes staan. Het hele huis geurt er dan naar. En toch is dit gewoon een erg giftige plant, ook al ziet hij er nog zo teer en lieflijk uit.

Examen Engels

17 apr 2007, 16:54
Opdracht voor een examen Engels: “Schrijf een kort toneelstuk over een gezinsdrama in het Engels.”

Dit is wat een leerling er van maakte …

Ann sits in the hook of the chamber. She is striking Burts brook. The radio stands on. Suddenly she hears a lawight in the gang.
The door goes open. There stud Burt.
Ann: Haha, there are you. It is becans tide. From where come you, flierefloyter?
Burt: That goes you not on!
Ann is up her toot getrapped. She thinks she will fall from herself, so she goes lying longout on the sofa and begins to snick.
Burt: Stop, hold up off I shall give you a vige on your smool.
That is too much for Ann. She flies right from the sofa and balls her fist.
Ann: I can no longer stand you out! I will take another man.
Burt: Pfoe, that shall me not spite. I have raids another leaf.
White like a like Ann falls fourover on the tapite. Burt wrives in his hands from joy. He does the door open and smites her after him too. In the room, Ann comes to herself. She seat her very bad out and she thinks lout up: ‘Ann, I will make myself from side’. She goes in the kitchen, takes a mess from the shoyf, but when she thinks of the blood and the pain, she has twayfels.
Ann: ‘I make my not from cant for a type like Burt! I will leaver stay an old vrayster the rest of my life and will never merry again’.
The public can see Ann go and sit on the stool and take her strikework in her hands. The lights go out and the gordines go too…

Bruin

16 apr 2007, 08:51
Gisteren een halve dag aan ’t strand doorgebracht. Voor mij meer dan genoeg, want na een paar uurtjes zitten/liggen begint het te kriebelen en moet ik weer eens wat anders gaan doen. Er zijn ook errug leuke terrassen in Vlissingen, en mensjes kijken vind ik ook geen straf, dus dat is het probleem niet.
Maar goed, die paar uurtjes zitten/liggen hebben een fijn basiskleurtje opgeleverd zodat ik vanaf nu zonder schaamte blootsbeens, blootsarms en met een bruin décolleté de straat op kan.
Ik ben niet ijdel hoor, maar het winterwit moet er altijd wel zo snel mogelijk af en da’s vrij vlotjes gelukt dit jaar.

Oneliner

15 apr 2007, 10:15
Sometimes I look in the mirror and I’m not sure it’s me looking back.

Bloemenpracht

14 apr 2007, 13:46
Onze blauwe regen (wisteria) doet het weer! Jaren heeft hij zich tegen de muur van mijn kantoor vastgeklemd zonder ook maar één bloemetje te laten zien. Vorig jaar was het dan plots zo ver en ontvouwden zich de prachtige paarsblauwe bloemtrossen. Dit jaar belooft weer een schitterend jaar te worden voor onze blauwe regen. De eerste trossen zijn er en als ik zie wat er nog komen gaat, dan zal mijn man hier en daar toch een touwtje moeten spannen om de plant te ondersteunen! Ik ga er nu mijn ligstoel bijzetten en er lekker van genieten.

Het weer

13 apr 2007, 13:44
Geen vreemder fenomeen dan het weer dezer dagen. Als ik het zo eens in de krant bekijk, dan krijgen wij hier in België dit weekend het warmste weer van heel Europa.
Kijk even mee:
Barcelona: 19 graden
Malaga: 24 graden
Lissabon: 19 graden
Rome: 21 graden
Palermo: 20 graden
Parijs: 25 graden
Nice: 21 graden
Biarritz: 19 graden
Londen: 24 graden
Athene: 21 graden
Izmir: 20 graden
Wenen: 24 graden
Oslo: 16 graden
Hensinki: 16 graden
Amsterdam: 23 graden
ANTWERPEN: 26 graden!
Ik klaag niet hoor, voor mij mag het zo blijven … tot eind oktober of zo.

Asperges

12 apr 2007, 09:18
Gisteren heel lekker uit eten geweest. Ik had laat gewerkt en dan heb ik echt de puf niet meer om nog te gaan boodschappen en daarna een uur in de keuken te staan. Dus gingen we snel even iets eten. Het Kind ging niet mee, want die kent ondertussen onze interpretatie van snel
De asperges zijn weer in het land en dat hebben we geweten! Het krijtbord stond vol aspergesuggesties, de ene al lekkerder dan de andere.
Na de amuses, een huisgemaakte mini garnalenkroket, een tasje aspergesoep en een mini loumpia met rivierkreeftjes, kozen we eensgezind voor het aspergenestje met gefrituurde kwarteleitjes in een aspergevelouté gevolgd door uitgebeend piepkuiken met een honing-tijmsaus, fricassé van asperges en pommes duchesse. Mijn man sloot af met een dessert ; ik was helemaal voldaan maar heb ondertussen het krijtbord nog eens bestudeerd en alvast mijn keuze gemaakt voor het volgende asperge festijn.

Mop

11 apr 2007, 22:22
Tijdens zijn vakantiereis komt Jules met zijn gids aan de oever van het Meer van Galilea.
“Hoeveel kost het mij als ik met de boot het meer over vaar?”
“Dertig dollar, meneer.”
“Dat is erg duur!”
“U moet niet vergeten dat dit een heel beroemd meer is, Jezus heeft over dit water gelopen!”
“Ja, geen wonder” zegt de man, “met zulke prijzen!!”

De zee

10 apr 2007, 16:00
Zondagmiddag naar zee geweest. Iedere maand moet ik toch minstens één keer de zee gezien hebben, of het nu winter of zomer is, dat maakt verder niet uit. Ik hou van de zilte zeelucht, van de prachtige duinen in Koksijde en De Panne, van de relatieve rust in de onbebouwde stukjes die je hier en daar nog vindt. Maar even goed van de flair en de luxe boetieks in Knokke. Zelfs van het bijbehorende rondhangen op de Place-m’As-Tu-Vu!
Gisteren werd het dus de westkust. Een eind hier vandaan, maar aangezien we ook beiden graag auto rijden is dat geen probleem. Iedere keer als we aan de zee zijn heb ik een gevoel van thuis komen en telkens denk ik ‘hadden we hier maar een huisje, of een appartement voor mijn part‘. En meer en meer rijpt bij ons het plan om tegen onze oude dag ‘iets’ aan zee te kopen.
Nu nog de vraag of we er ook permanent zouden willen wonen, en daar ben ik nog niet helemaal uit …
Wordt vast nog vervolgd!

Uilenz …

9 apr 2007, 09:57
Ik begin mijn dag altijd goed, met een lekkere tas koffie. Senseo koffie, door ene heer G. ook wel uilenzeik genoemd.
Net zoals iedere morgen maak ik ook vandaag een halve tas melk warm in de microgolfoven, zet die onder de Senseo machine en druk op de knop. Dan snel een eerste slok … Bah bah bah … Was ik toch vergeten een nieuwe pad in de machine te stoppen.
Ik weet dus nu perfect wat heer G. bedoelt met uilenzeik.

Nostalgie mét geluid

6 apr 2007, 08:52
Charles Aznavour … ik hoorde hem graag zingen. Hij had (en heeft) iets melancholisch in zijn stem en toch word ik niet weemoedig als ik naar zijn liedjes luister. Tijdens een vakantie in Saint-Tropez zijn we de beste man mét vrouw en kroost eens tegen het lijf gelopen. Toen schrok ik pas want Aznavour is nog kleiner in ’t echt dan op foto! Maar een geweldig performer, dat wel!

Ergernis

5 apr 2007, 17:35
Steeds vaker krijg ik op mijn fax reclame-aanbiedingen voor allerlei nuttige en minder nuttige toestellen. Mijn fax, zo’n telefoon-fax combitoestel, staat standaard op telefoon ingesteld. Ten eerste omdat faxen toch al lichtelijk ouderwets is ; ten tweede, als ik het toestel op ‘automatisch kiezen fax/telefoon’ instel, dan belt het alleen maar in mijn kantoor en niet in de woonkamer of de slaapkamer. Raar, maar waar. Deze info was nodig om tot de reden van de ergernis te komen: de faxen dus die met de regelmaat van de klok hier binnen komen. En meer bepaald IN HET HOLST VAN DE NACHT! Ik krijg er nog eens wat van. Ik schrik me gewoon te pletter als om 3u ’s nachts die telefoon gaat. Om dan te constateren dat er een faxsignaal antwoordt als ik de hoorn opneem.
Grrrrrr …

Oneliner

3 apr 2007, 09:52
Vroeger wilde ik avontuur en spanning. Het avontuur is vervlogen maar de spanning is gebleven en daar slik ik nu pillen voor.

Cursus Antwerps

2 apr 2007, 15:21
Je zal merken dat je in het Antwerps meer kunt zeggen met minder woorden.

ZEG HET GEWOON ZO:

* Het is nu jullie beurt – Tizonnolle
* Ik heb je er nog voor gewaarschuwd – Kemmetoenogzoegezei
* Hij kon er niets aan doen – Akosterniondoeng
* Ze heeft het niet goed verwerkt – Zissernichoefan
* Hij zei het immers ook -Azeigetoemmesoek
* Dat had je niet gedacht he? – Dadoddenichedochtei
* Ze hebben u in de maling genomen – Zemmenoeligge
* Ze was het moe – Zewieretbeu
* Hij neemt alles mee – Aschaardallesmej
* Het is er echt aan te zien – Geziegeterbegoton
* Hij praat nonsens -Azeiwerriswa
* Hij kon er niet opkomen -Akwammerniejoep
* Dat is zeer goedkoop – Dasbekaanstverniet
* Hij heeft het in de gaten – Ajeigeteur
* Een klaploper – Nenapsjaar
* Je moest eens weten – Gemoestetbegotisweete
* Het is haar dagje niet – Zeigetnogalissitte
* Een ruitjeshemd – Eukarowennem

IETS VRAGEN ?

* Kan ik u ergens mee van dienst zijn? – Kannekoewellepe?
* Heb je het door? – Eddetindemot?
* Wat had je zoal graag gehad ? – Wamoetemme?
* Wat heeft hij gezegd? – Wasseitem?
* Wat doet hij nu weer? – Watoetemnawer?
* Wat sta je daar nu te kijken? – Oestoddederna?
* Wat is dat nu weer? – Wasdafeuriet?

Zondag

1 apr 2007, 11:03
Op zondag aten we vroeger thuis chocoladepudding met slagroom. Standaard iedere week. Ik heb er geen trauma aan over gehouden want ik lust nog steeds graag chocoladepudding. En vooral ook goeie vette slagroom. Slagroom kwam bij ons thuis alleen maar op zondag of met feestdagen in huis. Mijn moeder vond het te luxe om ook door de week te gebruiken, hoe lekker wij een roomsausje of wat room in de soep ook vonden. En dat heeft wel zijn sporen nagelaten.
Toen ik eenmaal getrouwd was mocht het wel natuurlijk. Maar toen kon ik het niet. Telkens ik een scheutje slagroom in een gerecht deed, of chocoladepudding maakte door de week, kreeg ik hele erge schuldgevoelens. Want slagroom was voor ’s zondags. Vele jaren heeft het geduurd voor ik van die schuldgevoelens verlost was, en nog heel vaak als het zondag is denk ik hieraan terug. Zoete jeugdherinneringen? Niet altijd dus.

Zomaar …

31 mrt 2007, 10:36
Ik ben een groot voorstander van het gebruik van onze eigen taal. Maar je moet nu ook weer niet overdrijven …
Gisteren bijvoorbeeld, op de radio, werd er aan het begin van een komisch programma aangekondigd dat ‘dit programma werd opgenomen voor een levend publiek’. Voor eventuele lachsalvo’s lijkt het mij inderdaad net iets meer aangewezen om dan levenden onder je publiek te hebben dan een zaal met dooien. Sorry hoor, maar ik visualiseer nogal snel en zie dan zo’n hele zaal vol zitten met skeletten. Zie je het voor je?

Tandarts (epiloog)

30 mrt 2007, 15:06
Zo, de tandartsbezoeken zitten er op en de nieuwe kroon zit erin (of er op liever gezegd). Ik ben blij met het resultaat. Als je het niet weet, dan zie je het amper. Het voelt nog wat vreemd en het tandvlees ziet nog wat rood, maar dat zal vast over een paar dagen wel beter zijn. De hele onderneming heeft me wel een pak geld gekost. Daarvoor had ik een hele mooie reis kunnen maken, en eigenlijk doet dat toch wel een beetje pijn. Maar een gat vooraan in mijn gebit, dat was gewoon geen optie. En die reis? Die komt er toch wel, mij kennende …

Een mop

29 mrt 2007, 08:53
Een slechte nacht gehad, de zoveelste op rij, daarom maar een blonde mop vandaag.

Een blond blondje maakt haar eerste zeereis. De kapitein vraagt haar of alles naar wens is. ‘Fantastisch!’, zegt ze, ‘En reuze handig, die wasmachines in de muur. Wat daar niet allemaal in gaat …’

Lente!

27 mrt 2007, 18:45
Vanaf mijn werkplek (bij een klant) zit ik de hele dag in de zon. Jammer genoeg achter glas. Erg hoor, als je er zó naar verlangt om je even lekker te koesteren in de eerste zonnestralen. En tegen de tijd dat ik thuis kom ligt mijn beschutte plekje-voor-de-eerste-lentezon alweer in de schaduw. Daarom maar even gaan open rijden na het werk. Nog een flinke omweg gemaakt ook! Ik voelde me zo vrij als een vogel. En dat doet me dan weer denken aan een oud lied:
Ach meneer, een mooie vogel wil ik zijn
Met sterke vleugels alstublieft meneer Merlijn
Een mooie vogel in de lucht
Met pluimen, poten en een vlucht
En alle kleuren van de regenboog aha
Ach meneer een mooie vogel wil ik zijn
De rest zal ik jullie besparen …

De tandarts

26 mrt 2007, 10:31
Ik was alweer bij de tandarts vanmorgen. De voorlaatste keer. Ik ga die man nog missen! Wie had dat ooit gedacht? Ik ben namelijk niet zo’n held met tandartsen, ook niet met andere artsen die me eventueel, met een beetje pech, wat pijn zouden kunnen doen … Maar een mens moet wat over hebben om er een beetje goed uit te zien, dus die tandarts is eigenlijk niet meer dan een noodzakelijk kwaad. En hij heeft me nog nooit pijn gedaan, dus ik vind het ook helemaal niet erg om bij hem langs te gaan. Alleen het vroege afspraakuur steekt wat tegen. Ik ben namelijk ook niet zo’n ochtendmens …

Naweeën

25 mrt 2007, 22:16
Altijd als we van een reisje – groot of klein – thuis komen heb ik een soort van naweeën. Dan ga ik nog eens al mijn voorbereidingen langs om te zien of we wel alles gedaan/gezien hebben wat we wilden doen/zien. En dat is dus bijna nooit het geval. Natuurlijk helemaal mijn eigen schuld want ik wil gewoon veel te veel. Ik schijn daarbij altijd te vergeten hoe graag we op een terrasje zitten, en dat er van punt A naar punt B moet gelopen/getaxied/gebust/getreind worden. Daar kruipt namelijk ook tijd in.
Het uitzoeken van de foto’s (250 stuks maar deze keer) is ook zoiets. Ik kijk er altijd zo naar uit en tegelijkertijd kan ik er gewoon niet aan beginnen. Ook vandaag niet dus. Al wilde ik jullie toch graag mijn nieuwe vriend uit Rome voorstellen …

Zuid-Afrika

Woensdag14 april 2004 …
Om 5u loopt die ellendige wekker af. Zó vroeg uit ons bed! Het lijkt wel of we er pas in liggen. En we hebben nog een lange dag voor de boeg. Om 6u15 worden we door zoonlief afgezet aan Berchem station voor de internationale trein van 6u31 naar Schiphol. We installeren ons en onze bagage voor de twee uur durende rit. De trein vertrekt netjes op tijd, zodat we al om 8u30 op Schiphol staan waar we onmiddellijk inchecken voor vlucht KL 597 van 10u25 met bestemming Cape Town. Alle passagiers zijn op tijd aan boord maar door de drukte moeten we nog tot 11u10 in de rij staan aanschuiven voor we eindelijk kunnen opstijgen. En dan zijn we vertrokken! Het vliegtuig zit maar half vol zodat we een rijtje van 3 stoelen voor ons twee hebben. Toch al een beetje meer comfort. Voor de rest is het toestel spiksplinternieuw (B777-200) en heeft iedere passagier zijn eigen TV-schermpje in de rug van de zetel voor hem en een afstandsbediening in de armleuning (waarmee je, als je dat wil, d.m.v. je creditcard ook nog kan telefoneren – de techniek staat voor niks deze dagen!). Top 10 speelfilms, recente speelfilms, diverse muziekkanalen, spelletjes, alles is mogelijk tijdens deze vlucht.

Twee films, een krant, een half boek, en twee niet te beste maaltijden later landen we omstreeks 22u op Cape Town International Airport. Het duurt even bij de paspoortcontrole, er is maar één hokje open en er zijn veel medepassagiers voor ons … Na nog een paspoortcontrole en andere immigratieformaliteiten is het nog even wachten op de bagage. Bij de uitgang staat een bordje met wat je allemaal niet mag invoeren. Oh jee, geen verse groenten … daar gaat mijn kilo witloof die ik voor Marleen had meegenomen. Gelukkig is het laat en zijn de controleurs blijkbaar niet van plan om nog hard te werken. Het witloof glipt samen met ons tussen de mazen van het net. Alan, de taxichauffeur, staat ons al op te wachten. Onderweg babbelt hij honderduit. Na een rit van een dik half uur arriveren we in Stellenbosch.

In Ons Genot zullen we vier nachten doorbrengen. Alan brengt ons naar onze mooie kamer – met luxueuze badkamer – waar we een welkomstbriefje vinden van Marleen. Uitpakken doen we niet meer, we kruipen direct in het brede kingsize bed.

Donderdag 15 april 2004
Als we opstaan schijnt de zon. Het weerbericht dat aan de receptie ligt ziet er nochtans niet veelbelovend uit. Allereerste werk is het gesmokkelde witloof aan Marleen afgeven die al direct visioenen krijgt van witloof met hesp in de oven …

Na een uitgebreid ontbijt (mét champagne!) wordt onze Toyota aangeleverd. Ik stap gelijk al aan de verkeerde kant in. Het zal niet de laatste keer zijn! Ons eerste ritje gaat naar Stellenbosch centrum, zo’n 15 km van ons guesthouse. Links rijden gaat mijn wederhelft goed af, al moet ik af en toe letterlijk en figuurlijk wat bijsturen als hij ons bijna de greppel in rijdt. De auto wordt geparkeerd op een grote parking op de hoek van Andringa Straat, Plein en Rijneveld Straat. Overal staan automaten die je alleen kan gebruiken met een speciale kaart. Je kan ook aan de parkingwachters betalen. Zij zorgen er dan voor dat je in orde bent en houden tegelijkertijd een oogje in het zeil. 3 ZAR per uur was het tarief. Drie uur parkeren plus fooi kost hier dus minder dan een uur parkeren in Antwerpen!

Stellenbosch is een heel gezellig stadje, of zeg maar stad. Met een echt druk centrum en veel winkels. Veel mooie huizen ook, in Cape Dutch stijl. We wandelen richting Dorpstraat waar we op zoek gaan naar Oom Samie Se Winkel. Twee oudere heren, swartmense spelen op het bankje voor de winkel een deuntje op een banjo. We moeten even aanbellen voor we binnen mogen, de ijzeren grille voor de inkomdeur is hermetisch gesloten. In het winkeltje, 200 jaar terug in de tijd, een potpourri van artikelen, gaande van lokale etenswaren tot kledij. Hier en daar een bordje “Moenie pakkies losmaak nie!! Voorbeelde verskyn op houer. Dankie!” Duidelijk, toch?

Na Oom Samie begeven we ons naar het schuin tegenovergelegen koffiehuis annex winkel annex guesthouse The Blue Orange waar we op het terras genieten van een cappuccino met skuim. 14 ZAR voor twee.

We wandelen de gezellige Dorpstraat af en komen uiteindelijk bij het Dorpsmuseum. Het museum bestaat uit 4 huizen gebouwd tussen 1709 en 1850. In het eerste huis, het Schreuderhuis, worden we verwelkomd en rondgeleid in het Afrikaans. De dame spreekt zeer duidelijk en traag en ons verstaan mekaar baie goed. Het huis is bemeubeld met primitieve Kaapse meubelen, in de “kombuis” is er een “ope vuurherd” en hangen de strengen ui, bosjes kruiden en gezouten vis aan de dakbalken. Het Blettermanhuis is van een andere orde. Duidelijk een woning voor de gegoede burger en prachtig gemeubileerd. Idem voor het Grosvenor House en het Huis van O.M. Bergh, twee mooie voorbeelden van Kaapse patriciërswoningen. De kasten die daar tentoongesteld worden zouden in ons huis niet misstaan!

Na het Dorpsmuseum is het tijd voor de lunch. Terug naar The Blue Orange dus, echt een knus plekkie. Ondertussen is het licht beginnen regenen, dus moeten we binnen plaatsnemen. Gelukkig is het niet koud. (Krabsalade + quiche, 2 appletiser voor 69,50 ZAR).

Na de lunch stappen we terug de auto in, op weg naar Somerset West. Onderweg passeren we de immense wijngaarden, ook het wijngoed Vergelegen dat omstreeks 1700 door de zoon van de laatste Kaapse gouverneur Simon van der Stel is aangelegd. Op de achtergrond de Hottentot Holland Bergen. Het landschap is prachtig, maar zou nog veel mooier zijn met een beetje zon.
Na Somerset gaat het terug richting Stellenbosch. Er blijft ons nog juist genoeg tijd om Hartenberg Estate te verblijden met een bezoekje. Het wijngoed ligt naast de deur van Ons Genot, dus we hoeven nadien niet eens meer ver te rijden. In het proeflokaal legt een vriendelijke dame ons uit hoe het eraan toe gaat tijdens zo’n wijnproeverij. We starten met een droge witte Riesling, proeven nog een Sauvignon Blanc en een Chardonnay en beginnen daarna aan de rode wijnen: Pinotage, Merlot, Cabernet Sauvignon Shiraz om af te sluiten met een 100% Shiraz. Niet echt mijn smaak. Doe mij de Merlot maar (1998 – een price winner). We zijn geen echte wijnproevers en slikken alle wijntjes gewoon door in plaats van ze uit te spuwen. Die avond blijven we lekker thuis en eten een croque uit de keuken van Marleen. We beseffen dat we het getroffen hebben met de ligging van Ons Genot. Heerlijk rustig en ver weg van het drukke verkeer. Als we in bed stappen begint het te regenen en het houdt niet meer op voor de rest van de nacht.

Vrijdag 16 april 2004
We worden wakker van de gietende regen maar besluiten toch om de geplande trip naar Betty’s Bay en het Harold Porter Botanic Reserve gewoon door te laten gaan. We pakken een extra fleece en regenjasje in en begeven ons op weg. In de omgeving van Gordon’s Bay zien we de eerste bordjes “moe nie voer die bobbejane nie”. En, ja hoor, daar zitten ze, in het midden van de weg: een paar lelijke bavianen.

Via Gordon’s Bay (dood en verlaten vanwege het einde seizoen en het slechte weer) en Rooi Els belanden we in Pringle Bay, op zoek naar een plekje om te eten en een toilet. We volgen de bordjes public toilets en info maar alles wat we zien is een dorpswinkeltje. Toch maar even vragen waar die publieke toiletten dan wel mogen zijn … De man achter de toonbank wijst op een deur in de winkel. Dat blijkt zijn eigen badkamer te zijn waar de wasmachine draait en de tandenborstels in een beker op de lavabo staan. In zijn winkel staan ook twee tafeltjes en kan je dus blijkbaar ook een stukje eten. Hij heeft chicken pie, quiche en andere warme gerechtjes maar er liggen ook broodjes (groot formaat!) die er geweldig smakelijk uit zien. Geen probleem, er zijn pakjes cheddar en andere kaas in de koeltoog en mooie rijpe tomaten bij de groenten. Met twee tassen (lekkere!) koffie en mierzoete koeksister als dessert kost deze lunch ons 35.60 ZAR. Niet te geloven toch. Tijdens het eten komen we nog aan de weet dat ook het infokantoor in deze winkel gevestigd is.

Na de middag rijden we nog het korte eindje verder naar Betty’s Bay. Jammer van het weer ; bij mooi weer moet dit een schitterende route zijn om te rijden. Het houdt even op met regenen als we bij Stony Point aankomen. Over het plankpad wandelen we richting pikkewyne. Een eindje verder zien we ze waggelen op de rotsen, de kleine jackass pinguïns. Een pinguïn is niet meer dan een zeevogel zonder vleugels en de jackass pinguïn vind je alleen voor de kust van Zuid-Afrika, meestal op de eilanden tussen Namibië en Port Elizabeth. Sinds de tachtiger jaren ook in Betty’s Bay en Simon’s Town (Boulders Beach). Jackass pinguïns broeden het hele jaar door. Meestal leggen ze twee eieren die na 38 dagen uitgebroed zijn. In totaal zou het pinguïnbestand zo’n 120.000 vogels tellen. De grootste kolonie bevindt zich op St. Croix Island bij Port Elizabeth met 50.000 pinguïns. Alle plaatsen waar zich pinguïns bevinden, behalve Robben Island, zijn beschermd natuurgebied en de diertjes zitten achter een afsluiting zodat ze minder door de talrijke bezoekers gestoord worden.

Ons bezoek aan Harold Porter Botanic Reserve zal voor een volgende keer zijn. Over Kleinmond, Botrivier en de Sir Lowry’s Pas in de Hottentot Holland Bergen keren we terug naar Stellenbosch. Jammer genoeg zien we niet veel van het mooie landschap behalve een grijze lucht en lage bewolking. ’s Avonds is er voor ons een tafel gereserveerd in Fishmonger. We worden hartelijk verwelkomd en merken dat het een populair restaurant is. Mensen komen en gaan en zonder reservatie kom je er niet in. We kiezen ons menu: oesters en linefish (=catch of the day) voor meneer, zeevruchtensoep en linefish platter (catch of the day=cape salmon, prawns en calamari) voor mevrouw. Erbij ieder een glas Riesling (250 ml glazen overal hier) en een grote fles water. Het moet vooruit gaan merken we: ons voorgerecht is nog niet helemaal op of daar staan ze al met de hoofdschotel. De porties zijn enorm en dessert kan er echt niet meer bij. Ook de koffie slaan we over, geen plaats meer. Voor 256,5 ZAR en de gebruikelijke fooi hebben we heel lekker gegeten en gedronken. Thuis gekomen is het bed opengelegd en ligt er een chocolaatje op ieders hoofdkussen. Heel attent.

Zaterdag 17 april 2004
Alweer een grijze en natte dag. Ons werd gezegd dat in Zuid-Afrika altijd de zon schijnt. Niet dus! Kan ook niet, want alles is zo mooi groen. Dat zien we als we door de wijnlanden naar Franschhoek rijden. Onderweg in de prachtige vallei zien we een aantal grote wine estates, meestal met Franse namen. Niet verwonderlijk als je weet dat in Franschhoek de wijnindustrie echt goed op gang gekomen is toen de Franse Hugenoten zich in de Kaap vestigden in de late 17de eeuw. Dieu Donné, Plaisir de Merle, Provence, La Motte, … zijn enkele voorbeelden. Maar ook het bekende Boschendal is hier gelegen, en daar moet natuurlijk ook geproefd worden. Verder bezoeken we in Franschhoek in de regen het Hugenoten monument dat is opgericht ter nagedachtenis aan de Franse Hugenoten die tijdens de godsdienstvervolging hun land ontvluchtten. We hebben geen zin in het museum en drinken koffie in het Oude Slavenhuis.

We vervolgen onze weg door de wijnlanden naar Paarl. We vinden er niks aan en rijden terug naar Franschhoek. Eerst nog even de auto voltanken nu de benzinestations nog oop zijn. Morgen is het zondag en dan is alles gesluit. Loodvrije benzine is hier trouwens nog zeer betaalbaar: 0.435 ZAR per liter, goed de helft van in België! Nota: voor alles en nog wat kan je in Zuid-Afrika je creditkaart gebruiken, behalve om te tanken. Vaak heeft een benzinestation wel een geldautomaat.

Tijd voor lunch. Aan de gezellige hoofdweg in Franschhoek vinden we nog net een vrije tafel in Koffiekroeg en Restaurant Träumerei. Twee reuze hoenderslaai met vers gebakken meergranenbrood, twee glazen Chardonnay, een cappucino en een koffie kosten samen 105 ZAR. We blijven nog wat nagenieten, wandelen nog wat door Franschhoek. In de brochure die we opgepikt hebben in het infokantoor vind ik een artikel over Butterfly World in Klapmuts. Da’s niet ver, dus daar naartoe. We mogen binnen voor de helft van de prijs want door het slechte weer zijn de vlinders niet zo actief, zo wordt ons aan de ingang gemeld. Eens binnen weten we niet wat we zien. Vlinders in alle kleuren en maten zwermen om ons heen. Niet actief? We vragen ons af hoe die beestjes zich gedragen als het wel mooi weer is!

Marleen heeft ’s avonds voor ons een tafel gereserveerd in De Volkskombuis, typisch Kaapse keuken. We starten met kirr royal, bestellen één voorgerecht met twee bordjes, mijn wederhelft kiest voor Kaapse kontreikos en ik ga voor de kingklip (vis). Erbij twee glazen schitterende Neethlingshof Merlot 99. Een prachtige wijn. Hij was wel 35 ZAR per glas (normaal kost een glas wijn tussen de 12 en 20 ZAR), maar hij was dan ook echt de moeite waard. Nog even de Kaapse kontreikos uitleggen! Vertaald betekent dit Kaapse landelijke keuken. Het is een schotel met drie verschillende Kaapse gerechten: bobotie, chicken pie and Karoo lamb. Het ging vlotjes naar binnen en werd zeer lekker bevonden. Zo ook mijn kingklip, een vaste witte vis, heel fijn van smaak. Samen delen we nog een gemengd dessert en we rekenen af voor 313 ZAR.

Zondag 18 april 2004
Na het ontbijt nemen we afscheid van onze gastvrouw Marleen. Als herinnering krijgen we een houdertje mee met daarin twee flesjes: een flesje Obstler en een flesje Fynbos healing herbs. Heel attentvol.

De rit van vandaag moet ons uiteindelijk in Oudtshoorn brengen. We besluiten de R62 te nemen, de schilderachtige route die een stuk door de wijnlanden voert en verder langsheen de Klein Karoo. Via de Du Toitskloof Pass (1598 m), een gebied van een adembenemende schoonheid met ruwe rotspartijen dat, eens de pas voorbij, weer verandert in uitgestrekte wijnlanden, rijden we naar Worcester en Robertson. De natuur is hier totaal anders, droog, dor en desolaat met vetplanten langs de weg en “suikerbossies” (protea’s) die nu volop in bloei komen. Verder de mooie oranje en roze “duiwelstabak” en verschillende soorten heide. Roofvogels cirkelen hoog boven ons.

In Robertson vinden we toch een winkeltje dat oop is en we kopen wat fruit en drank voor onderweg want de route is lang en eenzaam. Via Cogmanskloof, een rotsgebergte bestaande uit divsere soorten gesteenten en daarom zeer mooi en kleurrijk, rijden we de R62 op en komen we in Montagu waar we lunchen in Kloof Farmstall. Het is lekker weer en we kunnen zowaar buiten zitten in de tuin. We bestellen roosterbroodjies met songedroogte tamaties en gebakte sampioene, een lemoensap en een sjokolademelkskommel en betalen hiervoor 64 ZAR.

We vervolgen onze weg door de Klein Karoo en zien hier de eerste struisvogels! Via plaatsjes als Lemoenshoek, Warmwaterberg en Plathuis en een kilometerslange eenzame weg (de R62 wordt niet voor niks de Route 66 van Zuid-Afrika genoemd), komen we in Calitzdorp. Calitzdorp is bekend vanwege de excellente portwijn die hier geproduceerd wordt. We hadden gehoopt hier nog een proeverij te kunnen meepikken, maar ook hier kent men de zondagsrust en is alles jammer genoeg gesluit. Tussen Calitzdorp en Oudtshoorn zien we aan onze linkerkant prachtige rode rotsen. Die willen we toch van dichterbij bekijken, dus rijden we de onverharde weg op. Onderweg komen we wat primitieve huisjes tegen, maar de mensen zijn allemaal even vriendelijk en zwaaien ons toe als we passeren. Van dichtbij zijn de Red Stone Mountains nog indrukwekkender.

Tegen 17u komen we in Oudsthoorn aan en gaan op zoek naar de “Stone Breaker Country Lodge”. We rijden doorheen het gezellige centrum van Oudtshoorn richting Schoemanspoort en 17 km verder, richting Cango Caves en helemaal in the middle of nowhere vinden we, idyllisch gelegen, ons tweede guesthouse. Hilde en Benny, de jonge eigenaars van deze in Afrikaanse stijl ingerichte lodge, verwelkomen ons hartelijk en we praten alsof we mekaar al jaren kennen. We krijgen kamer 7 toegewezen, verfrissen ons en gaan op zoek naar eten. Het wordt ons een beetje ontraden om deze avond nog naar de stad te rijden. We moeten dan voorbij een grote township, de mannen hebben afgelopen vrijdag hun weekloon gekregen en laten gedurende het weekend de drank rijkelijk vloeien (vaak in combinatie met drugs). Het gebeurt regelmatig dat zij stomdronken of stoned gewoon midden op de weg liggen. Aangezien de wegen hier niet verlicht zijn lijkt het ons verstandiger om wat dichter in de buurt te blijven en wat te gaan eten in De Oude Meul, schuin tegenover ons guesthouse. Butternut soep, kudu steak met knoflooksaus, kippenborst met champignonsaus, wijn en koffie voor 128 ZAR. Als we de oprit van ons guesthouse oprijden springt er plots een jong rooibokje voor onze auto. Een prachtig diertje, maar voor ik mijn fotocamera kan nemen gaat het er van door.

Maandag 19 april 2004
De dag begint grijs. Alweer! Na een stevig ontbijt doen we vandaag een excursie naar het Swartberg Nature Reserve. Op aanraden van Benny gaan we heen via Meiringspoort (naar Prince Albert) en komen we terug over de Swartbergpass. Kwestie van altijd de zon mee te hebben (die niet schijnt). We passeren de Cango Caves en de waterval Rust & Vrede, maar da’s voor straks of morgen. Meiringspoort, alweer zo’n overweldigende natuur met rotsen in steeds wisselende kleuren, wilde bloemen langs de weg, een familie bavianen hier en daar, … De weg kronkelt zich langs haarspeldbochten naar boven en plots is daar de ZON. Hoe verder we rijden, hoe blauwer de lucht wordt. De raampjes worden naar beneden gedraaid en de frisse berglucht stroomt binnen.

Na een paar uurtjes komen we aan in het zeer pittoreske plaatsje Prince Albert. We zetten ons neer op het eerste het beste terras en genieten bij de inmiddels vertrouwde cappucino met skuim van de warme zon. Inmiddels is de lucht zo blauw, dat het bijna onnatuurlijk is. We wandelen wat rond in Prince Albert en voor we het weten is het tijd om wat te eten. Het terras van The Coffee Shop, het restaurant van het Swartberg Hotel, ziet er gezellig uit. Het is ondertussen wel heel warm geworden en we hebben de parasol nodig om ons te beschermen tegen de hete middagzon. Een open sandwich met gerookte zalm, een salad caprese en twee glazen Overmeer Late Harvest voor 67 ZAR. In de plaatselijke supermarkt kopen we nog een kilo druiven voor onderweg (zonder pit, 5.65 ZAR per kilo) en gaan we nog een keer tanken!

Voor de terugweg nemen we de Swartbergpas, 27 km tegen een lage snelheid over een – goed onderhouden – gravel road. Het begin van de weg is vlak en gaat doorheen een zandstenen kloof. Al snel gaat de weg steil zigzag tussen het prachtige gebergte, steeds hoger en hoger, met adembenemende uitzichten na iedere bocht. Valleien aan de ene kant, de top van de pas aan de andere kant. Niet voor niets wordt de Swartbergpas beschouwd als een van de meest spectaculaire passen ter wereld. Het rotsmassief is heel erg bijzonder en is opgebouwd uit verschillende lagen. Net of het gebergte door de eeuwen heen werd opgebouwd met verschillende materialen. Het heeft vrij veel geregend de laatste dagen, en dat merken we aan de stukken rots die afgebrokkeld zijn en her en der over de weg liggen. Hier en daar stoppen we voor foto’s. We hopen nog een glimp te kunnen opvangen van klipspringers en zwarte arenden, maar krijgen hier geen dieren te zien. Hoe verder we rijden hoe meer bewolking er komt opzetten. Eens we het hoogste punt van de pas (1677m) gepasseerd zijn is de lucht volledig grijs en op den duur zien we door de mist niet veel meer van het landschap. Ach, wat kan het ons schelen. Wij hebben een prachtige dag gehad. 27 kilometer later nemen we op de T-splitsing de weg naar Schoemanspoort en bezoeken nog net voor het sluitingsuur de Cango Caves.

De grotten, gelegen aan de voet van de Swartberg, zijn een nationaal monument en strekken zich uit over 5.3 km. Je kan ofwel het gewone bezoek doen, ofwel het avontuurlijke. Omdat ik mezelf niet direct door een opening van slechts 37 cm hoog zie kruipen, gaan we voor het gewone bezoek. We kunnen kiezen voor een rondleiding in het Duits/Frans of eentje in het Engels. We kiezen voor de kleinste groep, Duits/Frans dus. 6 ‘kamers’ zijn toegankelijk voor het publiek en het verwondert ons dat de verschillende kamers in de buik van de berg (de grotten liggen boven zeespiegelniveau) zo immens groot zijn. We leren van alles over kalksteen, stalactieten en stalagmieten, over gesteenten en kristallen, over Jacobus Van Zyl die als eerste in 1780 de grot betrad. En ook dat het nog maar 30 jaar geleden is voor men ontdekte dat er meerdere kamers zijn in de grotten. Een groot gedeelte van de grotten blijft gesloten voor het publiek.

Thuisgekomen kijken we naar het VRT journaal (via de satelliet is alles mogelijk) en daarna begeven we ons naar de stad voor het diner bij “Paljas”, lokale Karoo keuken. Gelukkig dat we gereserveerd hebben, het zit stampvol! De dienster hoort dat we Vlamingen zijn en gaat al vlug over van Engels op Afrikaans. Zo’n leuk taaltje, het eten zal ons eens zo goed smaken nu! We delen een sweet chilli chicken met poppadums als starter, wederhelft bestelt Xhosa ostrich met sweet potato en spicy rice, ik ga voor de sea bass met mashed potatoes en stirfried veggies. Hij kan niet aan de dessertkaart weerstaan en eet nog een Malva pudding. Met wijn komt de rekening op 247 ZAR. Het glas port, op kosten van het huis, is een perfecte afsluiter.

Dinsdag 20 april 2004
Ik val in herhaling … de dag begint alweer grijs. Vandaag reizen we door naar Plettenberg Bay maar hebben we in Oudtshoorn ook nog een en ander op het programma staan. Allereerst naar de waterval Rust & Vrede, een kilometer of 12 over een onverharde weg. De openingsuren staan aangeduid: 9-17u maar helaas is de poort nog dicht als we om 9u45 aankomen. Niets aan te doen, terug dus. Onderweg komen we een fietser tegen die ons doet stoppen. Of we van de waterval komen? Met de nodige verontschuldigingen dat hij te laat is – blijkt dus de parkwachter te zijn – en een “I’ll be there on your return” overhandigt hij ons de sleutel van de toegangspoort. Na de poort voert een smalle weg omhoog naar de 2 km verder gelegen parking. Van daar af is het nog een 500m over een mooi pad (houten vlondertjes, trappen, kleine bruggetjes, smalle wegeltjes) door het woud naar de waterval. Het lijkt het tropisch regenwoud wel, zo mooi groen overal, met reuze varens, bonte libellen en overal het getjilp van de vogels. Halverwege horen we het geklater van de waterval. Het hele gebied is beschermd natuurgebied omdat de waterval voorziet in de drinkwatervoorziening van Oudtshoorn. En daar is hij dan: hoger en mooier dan verwacht. Een zeer idyllisch plekje, helemaal voor ons alleen. Op de terugweg breekt de zon door, om het allemaal nog wat mooier te maken. De parkwachter verontschuldigt zich nogmaals uitgebreid en we hoeven geen inkom te betalen.

Onze volgende halte is Cango Ostrich Farm, een “volstruisboerdery” dus, waar we, in een groepje met nog 4 andere mensen, alles te weten komen over struisvogels en de struisvogelindustrie. Want een industrie is het. Van zo’n beest is namelijk, op de hersenen na, alles bruikbaar. De durvers onder ons maken een kort ritje op zo’n beest. Niet echt een comfortabel vervoermiddel lijkt mij!

Na de struisvogelboerderij nog even langs de Cango Wildlife Ranch. Oorspronkelijk was dit een krokodillenboerderij, maar in de loop der jaren heeft de ranch zich toegelegd op het beschermen van allerlei bedreigde diersoorten. Je ziet hier slangen, krokodillen, alligators, cheetahs, leeuwen, een Bengaalse tijger, pygmee nijlpaarden, jaguars, poema’s, enz. Degene die dit wil kan – tegen betaling – een baby cheetah aaien. Dat doen we dus niet. Nog even lunchen in Oudtshoorn voor we weer de weg op gaan. “Fried’l”, recht tegenover de kerk heeft nog een plaatsje vrij in de zon. Twee gigantische baguettes, 2 verse vruchtensappen en 2 koffies voor 86 ZAR.

Dag Oudtshoorn, tot ziens! Over de N12 gaat het in zuidelijke richting door de prachtige natuur, en met de Outeniqua Mountains op de achtergrond, naar George. Weinig te zien in George, maar de route naar Knysna (die ook gevolgd wordt door de Outeniqua Choo-Tjoe train) is prachtig. Dit is dus de echte Garden Route. We komen door plaatsjes als Wilderness, Belvidere, Knysna. Hier moeten we de volgende dagen zeker weer naartoe. Maar nu verder naar Plettenberg Bay.

Het is al zo goed als donker als we – na lang zoeken en vragen – ons volgende guesthouse, “Cottage Pie” bereiken. Het ligt vlakbij het brede witte zandstrand en op minder dan 5 min. rijden van het centrum van Plett. Frik en Nerine, de eigenaars, staan ons al op te wachten. De kamer die wij geboekt hebben is klaar maar er is ook een suite beschikbaar. Als we willen mogen we die hebben voor dezelfde prijs. We bekijken beide kamers en blijven bij ons eerste gedacht, de lavendelkamer. Heel lieflijk ingericht met – hoe kan het ook anders – alle accessoires en prullaria in lavendelkleur. De kamer geeft uit op de mooie kleine tuin en het zwembad. De bougainvilla die over ons balkon naar beneden hangt is als een waterval van paarse en roze bloemen. Romantisch … ’s Avonds eten we pizza en pasta bij Cornuti. Met wijn, koffie en thee samen 155 ZAR.

Woensdag 21 april 2004
De volgende ochtend wacht ons een enorm ontbijt. Nerine verwent haar gasten schandelijk. Na de prachtig opgediende halve ananas gevuld met stukjes mango, druiven, appelsien en papaya moet ik al bijna forfait geven. No way! Het Afrikaanse warm ontbyt moet nog beginnen! Mijn wederhelft glundert en eet zijn bord met eieren, spek, gebakken tomaten en een viskoekje helemaal leeg. Ik beperk mij tot een sneetje brood en een stukje kaas en wat platte kaas om af te sluiten, en meer krijg ik echt niet binnen.

De halve voormiddag besteden we aan een verkenningstochtje door het centrum van Plettenberg Bay. Upmarket is het hier, dat zie je direct aan de mooie luxe winkeltjes. Nog even mijn mails bekijken in het plaatselijke internetcafé en het thuisfront laten weten dat alles zeer OK is. Behalve het weer dan, de zon is alweer verdwenen. Net nu we naar het Robberg natuurreservaat gingen. We gaan toch. We kopen in de supermarkt een flinke tros druiven en een paar flessen water en begeven ons op weg voor de 2u durende ‘wandeling’ in het Robberg Nature Reserve. We zijn nog maar net onderweg en de zon breekt terug door. De fleece gaat direct uit want in combinatie met de klim die we moeten maken wordt het wel heel erg warm nu. De natuur is prachtig, de klim is niet zozeer hoog (148 meter max.) maar wel steil, dan weer naar boven, dan weer terug naar beneden, langs heel smalle paadjes. Aan deze kant van de Robberg is de baai heel kalm, het water lichtblauw. In de diepte zien we onder ons (van ver) de zeerobben op het strand liggen. Op geregelde tijdstippen zetten we ons even neer op de rotsen om van de schoonheid te genieten. Ik moet er zowaar van huilen.

Op een gegeven moment komen we aan een grote duin met ‘driftsand’, de Witsand Duin. Het lijkt de sahara wel. Het is aan deze grote duin te danken dat Plettenberg Bay zo’n mooi wit zandstrand heeft. De wind voert namelijk het zand tot 80 meter omhoog, waarna het over de kam wordt weggeblazen richting strand. Hier merk je echt hoe sterk de kracht van de wind is. Zo kalm als het onderweg was, zo moeten we nu opboksen tegen de harde wind. We steken de duin over waarbij onze voeten diep wegzakken in het mulle zand. Zo komen we uiteindelijk aan bij een idyllisch wit strand waar we begroet worden door een aantal zeemeeuwen. Echtgenoot maakt nog een steile klim naar een uitzichtpunt boven op de berg en daar sta ik dan, helemaal alleen op dat droomstrand. Als hij terug is steken we het strand over en vervolgen we onze wandeling. Weer gaat het omhoog en omlaag, maar aan deze kant van de berg is de wind zo sterk en zijn de rotsen zo steil dat het soms echt gevaarlijk is. Het weer is ondertussen ook veranderd, er komen wolken opzetten. Het pad, of wat ervoor moet doorgaan, is op veel plaatsen ook niet goed te zien en de overhangende rotsen zien eruit alsof ze zo kunnen afbreken. De zee onder ons beukt tegen de rotsen en is niet langer een mooie lichtblauwe plas, maar wel een witkolkende massa. Als we weer op een lager niveau wandelen moeten we oppassen dat we niet een klets water tegen ons aankrijgen, zo gaat de zee tekeer. Gelukkig hebben onze stapschoenen een goed profiel, want soms zijn de rotsen enorm glad en gaat het steil naar beneden. We hebben het vaak moeilijk om ons evenwicht te bewaren. Heelhuids komen we terug op de parking. Als niet-getrainden hebben we over de tocht (ik vond het meer een tocht dan een wandeling) 3 uren gelopen. Achteraf gezien was het gewoon een spectaculaire ervaring die ik voor geen geld had willen missen. We hebben wel een snack verdiend, vinden we. Richting centrum dus voor koffie met een baguette bij het Courtyard Café in Plett. 52 ZAR. Blijkbaar hebben we toch nog niet genoeg zand gehad vandaag want we maken nog een strandwandeling.

Voor het diner gaan we naar “Miguel’s” in de shopping mall. We delen een schotel calamari met lookboter, echtgenoot gaat voor de sirloin steak van 300 gr en voor mij de catch of the day (Cape salmon). Een flesje Pinotage erbij en koffie en thee, voor 270 ZAR. Thuis drinken we nog een tas rooibosthee uit de met lavendel beschilderde Wiesenthal-porseleinen tasjes.

Donderdag 22 april 2004
Volle zon vandaag! Het is al lekker warm als we om half negen op het terras het ontbijt nuttigen. Gastvrouw Nerine heeft weer haar best gedaan. De tafel is opnieuw prachtig gedekt, met compleet ander servies en tafellinnen dan gisteren. Maurice gaat, na de uitgebreide fruitschotel, nog maar een keer voor het volledige warm Afrikaans ontbijt. Ik neem alleen nog een omeletje. Voor onze uitstap naar Tsitsikamma National Park nemen we de R102, de langere maar schilderachtige route. Onze eerste stop is Monkeyland, net voorbij Plettenberg Bay. Monkeyland is niet zomaar een zoo, het is een asielcentrum voor allerlei soorten apen en primaten die in gevangenschap zijn grootgebracht. De omgeving waarin de dieren leven is heel natuurgetrouw: groot en heel groen. De dieren lopen vrij rond en we zien ze dan ook lustig boven ons hoofd slingeren van tak tot tak! Gibbons, lemurs, colobusaapjes, capucijneraapjes, … alles leeft er in harmonie met elkaar. Er loopt ook – met succes – een kweekprogramma en je kan als je dat wil een dier adopteren. Interessante excursie dankzij de prima gids.

Verder over de R102 en even gestopt voor wat foto’s in Nature’s Valley, halfweg tussen Plett en Storms River Mouth. De natuur is hier gewoonweg schitterend. De zee, omzoomd met een prachtig wit strand en de bergen op de achtergrond. Verder maar weer, over de Bloukrans Pass. De Bloukrans Pass is geen bergpas maar een overbrugging van een ravijn. Een eindje voorbij de brug over het ravijn hebben we een prachtig zicht op de (nieuwe) Bloukrans Bridge, een gigantische staal-betonconstructie op de N2. Jammer genoeg kunnen we net op dat stuk niet stoppen omdat de weg er veel te smal is. Een eindje verder kan dat wel en dan zien we zelfs een bungee jumper aan het werk. Bloukrans Bridge is de hoogste brug in Afrika (216 m) waar deze sport kan beoefend worden en is dan ook bekend als de ‘Rolls Royce van het bungee jumpen’.

Tegen lunchtijd komen we eindelijk aan in Stormsrivier (Tsitsikamma National Park). Het is goed te merken dat het toeristische seizoen ten einde loopt want we vinden heel gemakkelijk een parkeerplaats en een tafeltje op het terras van het ongezellige restaurant voor een snelle hap: een croque en een verse fruitsap (53 ZAR). Ondertussen vergapen we ons aan de golven die op de rotsen beuken. Echt spectaculair. Niet voor niks heet deze plaats Storms River Mouth! Je kan van hieruit diverse wandelingen maken, ook 5-daagse tochten, maar wij kiezen voor de korte wandeling, Mouth Trail, (1 km) naar de bekende hangbrug Suspension Bridge. Het pad is goed onderhouden en intussen ben ik het al gewend dat het overal waar je hier gaat steeds stijgen en dalen is. Goed voor de conditie! We bereiken de monding van de Stormsrivier, de rotswanden er omheen zijn zo’n 60 m hoog, loodrecht naar boven. De branding is hier heel sterk en we zien het water hoog opspatten onder de hangbrug. Natuurlijk moeten er hier foto’s worden gemaakt! Hoewel de brug wel heel erg over en weer gaat … Manlief kan er maar niet genoeg van krijgen en wil nog naar het uitzichtpunt, 2 km verderop. Ik loop een eind mee maar dan wordt het me toch allemaal te steil naar boven en keer ik op mijn stappen terug. We rijden terug over de N2 en Bloukrans Bridge en bij de afslag “bungee” zeggen we tegelijkertijd: “toch maar niet”! ’s Avonds eten we in het “Blue Bay Café” in Plett. Het is er gezellig en – zoals overal trouwens – is de bediening er super vriendelijk. Mijn wederhelft doet zich tegoed aan “black mushrooms and goat cheese in puff pastry” en daarna ostrich fillet terwijl ik geniet van shrimp bisque als voorgerecht en penne met ricotta en spinazie als hoofdgerecht. Ook de rode huiswijn gaat er vlotjes in. 205 ZAR voor dit avondje uit.

Vrijdag 23 april 2004
Het gaat nu echt de goede kant op: zonnig en warm. Vandaag staat er een excursie naar Knysna en Wilderness op het programma. Voor alle zekerheid nemen we onze strandspullen mee, misschien hebben we wel een uurtje om lui te genieten.
Knysna is het centrum van de tuinroute en is heel mooi gelegen, aan een 13 km² grote lagune. Aan de ingang van de lagune zien we aan weerskanten de twee rotsen, de “Knysna Heads”. We begeven ons verder naar de kleine maar gezellige Knysna Waterfront. Even het internetcafé binnen om wat mails te versturen. We wandelen nog wat maar hebben het voor de rest vlug gezien. De visrestaurantjes zijn hier niet te tellen en we zetten ons neer op het terras van de “Fisherman’s Cabin” op een van de Knysna Quays. Man doet zich te goed aan wilde oesters terwijl ik een “lady’s portion” linefish met rijst bestel. Lekker met een glaasje witte huiswijn! De rekening: 101 ZAR.

Ons plan om met de Outeniqua Choo-Tjoe train naar George te rijden laten we varen. Jammer maar helaas ontbreekt ons de tijd. Als we het station van Knysna voorbij rijden zien we de stoomtrein net vertrekken.

Op aanraden van Frik en Nerine kijken we even rond in het lieflijke dorpje Belvidere. Daar bezoeken we het kleine kerkje dat door veel Zuid-Afrikaanse VIP’s gekozen wordt om te trouwen. We rijden verder naar Wilderness. De garden route doet zijn naam echt wel eer aan. De natuur is hier zo mooi en, hoewel het toch al herfst is, zijn er nog veel bloemen overal. Het kleine plaatsje Wilderness ligt mooi ingebed tussen de meren en een heerlijke lagune. Het heeft mooie duinen, een eindeloos droomstrand en de dicht beboste heuvels van de Outeniqua Mountains aan landzijde. En daar zien we de Choo-Tjoe train die over de brug over de Kaaimans River rijdt! Na een korte sightseeing besluiten we dat we platte rust verdiend hebben en kleden ons om in de – overal beschikbare en propere – openbare toiletten. Heerlijk is het op het strand, nog heerlijker is het dat we dat brede strand bijna voor ons alleen hebben! Na een paar uurtjes is het tijd om terug te rijden, anders missen we onze afspraak in The Med waar we die avond gereserveerd hebben. Het restaurant is gekend voor zijn zeevruchten en schaaldieren, dus we eten vanavond crayfish (langoust). Echtgenoot bestelt vooraf nog een flink bord garnalenbisque en als dessert een dame blanche. Na het eten van de langoust ziet zijn bord er uit als een slagveld. Ik hou niet van dat gepeuzel en stel mij tevreden met de mooie grote stukken, nog meer dan genoeg. Wijntje deze avond is een du Toitskloof sauvignon blanc. Lekker gegeten dus, voor 572 ZAR. Wat ons minder bevalt is de nota die de ober op de rekening heeft bijgeschreven: “add min. 10% tip”. We weten dat in Zuid-Afrika het restaurantpersoneel tegen een minimaal loon werkt en dat het gebruikelijk is een fooi te geven van 10% (of meer al naargelang persoonlijke inschatting) dus vinden we het erg ongepast dat hij het er nog extra bij schrijft. Exact 10% en geen cent meer dus.

Zaterdag 24 april 2004
Afscheid van Frik en Nerine na nogmaals een copieus ontbijt. Nadat we een flesje met zand hebben gevuld voor onze verzameling, reizen we terug richting Kaapstad, maar we overnachten onderweg nog in Swellendam. In Wilderness stoppen we nog even bij Dolphin’s Point (uitzichtpunt), aan het einde van de spectaculaire Kaaiman’s Pass (N2), waar we een prachtig zicht hebben over zeker 20 km strand en de baai. Normaal gezien is dit ook de plaats waar je heel vaak dolfijnen ziet, maar dat is ons blijkbaar niet gegund. In Mosselbay lunchen we voor 87 ZAR bij Colette’s in de shopping mall. Daar is het ook de eerste (en laatste) keer dat we een blanke Zuid-Afrikaanse zien en horen tekeer gaan tegen een zwarte onderdaan. Apartheid mag dan wel afgeschaft zijn, maar is nog lang niet voorbij …

Hoe mooi en gevarieerd het landschap de laatste week geweest is, vanaf Mosselbay wordt het vrij saai en eentonig en de weg is lang. Het is nochtans prettig rijden in Zuid-Afrika, de wegen zijn goed en er is nauwelijks verkeer.

Zo’n 100 km vóór Swellendam ziet het er alweer heel anders uit: oneindige weilanden met grazende koeien en schapen. We stappen nog even uit in Heidelberg (neen, niet in Duitsland!) waar we wat foto’s nemen van het mooie kerkje. Het is echt heet geworden ondertussen! In de late namiddag komen we in het landelijke Swellendam aan. Swellendam is de derde oudste stad van Zuid-Afrika en is gelegen aan de voet van de Langeberg Mountain. Befaamd om zijn braambessies maar ook voor zijn specifieke architectuur met witgekalkte huizen en zijn eeuwenoude eikenbomen. We verkennen het stadje even, maar veel valt er niet te zien want ook hier is vanaf zaterdagmiddag alles ‘gesluit’.

We checken in in The Old Mill waar we een kamer geboekt hadden in de oude molen. Het is een mooi gerestaureerde en geklasseerde molen (nationaal monument uit 1813). Onze kamer is groot en bestaat uit een zitkamer, een aparte slaapkamer en een badkamer. Na het VRT nieuws begeven we ons naar het hoofdgebouw waar het restaurant is ondergebracht. We hoeven vanavond niet meer te rijden, dus drinken we eindelijk een Calitzdorper port. Heel anders van smaak dan Portugese port, maar zeker niet minder lekker. Maurice kiest voor mediterranean lamb chops en ik voor linefish (kabeljauw) thermidor. Erbij drinken we een Gewürztraminer. Als afsluiter een dessert van het huis: home-made Belgisch ijsroom. De eigenaresse van The Old Mill – een Belgische – heeft trouwens verschillende Belgische specialiteiten op de kaart staan, o.a. Brusselse wafels. We rekenen af voor 159 ZAR.

Zondag 25 april 2004
Na een uitgebreid ontbijt beginnen we aan onze laatste etappe: naar Cape Town. We hebben tijd, dus rijden we om langs Cape Agulhas, het mees suidelike punt van het Afrikaanse continent. In Bredasdorp stoppen we even voor een foto van het mooie kerkje. Het lijkt wel of ik iets met kerkjes heb als ik het zo eens nalees, maar de kerkjes zien er ook allemaal zo mooi en fris uit. In de omgeving van Struisbaai zien we plots weer heel veel struisvogels. De naam Struisbaai verwijst trouwens naar de volstruise. Verder de typische huisjes van Agulhas: klein, spierwit gekalkt en met schuine rieten daken. Het landschap is vrij dor, met duinen en struikgewas. Een beetje zoals bij ons aan de zee. Struisbaai heeft een heel mooi lang strand dat nog net aan de Indische Oceaan gelegen is.

En daar staan we dan: op Cape Agulhas, het uiterste tipje van Afrika, daar ‘waar de Atlantiese en Indiese oseane ontmoet’. De zee gaat wild tekeer, maar het is een prachtig schouwspel.

We vervolgen onze weg – d.w.z. we moeten terug naar Bredasdorp want aangezien we hier letterlijk aan het einde van de wereld zitten kunnen we gewoon niet verder – en stoppen in het heel gezellige stadje Hermanus. Hermanus is de plaats waar je van op het land de meeste kans hebt om walvissen te zien. In het seizoen wel te verstaan, en dat begint jammer genoeg pas in juni. Dan komen ze naar de baaien in Hermanus om te paren en te kalven. Geen walvissen dus. Wel klipdassies die op de rotsen in de zon liggen. Het lijken wel grote marmotten maar dan zonder staart. We kijken nog even op het plaatselijke arts & crafts marktje en gaan een stukje eten bij Nino’s. Panini met gerookte zalm, salade met gerookte zalm, 2 wijntjes en 2 cappucino voor 93 ZAR.

Van Hermanus kronkelt de weg verder naar Botrivier, een agrarisch gebied dat gekend is voor zijn ajuinenteelt. Langsheen de boomgaarden loopt de N2 verder naar de Houwhoek Pass (Hottentots-Holland Mountains) en de Sir Lowry’s Pass waar we weer van de schitterende panorma’s genieten. We zijn hier al in het begin van onze vakantie geweest, maar toen was het weer zo slecht dat we echt niks konden zien. Nu pas zien we dat je van hier een prachtig zicht hebt op False Bay.

Na wat zoekwerk bereiken we in de late namiddag Kenilworth, een van de zuidelijke voorsteden van Cape Town. Danny van Die Eik heeft de wijn al koud staan. We zijn streekgenoten en het is best wel aangenaam om wat herinneringen op te halen. We hebben een standaard kamer geboekt maar er is ook nog een andere kamer vrij. Of we die even willen zien? We twijfelen geen moment en installeren ons in de mooie suite (kamer 5) met balkon, met zicht op de zuidflank van de Tafelberg en Devil’s Peak! Alsjeblieft! We besluiten om die avond wat in de buurt te blijven en eten – overigens zeer lekkere – pizza bij Morituri, 5 min. rijden van ons guesthouse. Inclusief wijn en koffie/rooibos thee 102 ZAR.

Maandag 26 april 2004
Na een korte nacht in het hemelbed staan we om 7 u op. We hebben zoveel te doen en anders halen we het gewoon niet. Danny heeft allerlei informatie voor ons klaargelegd, vervelen zullen we ons allicht niet! Als eerste staat natuurlijk de Tafelberg op ons programma. Het weer is helder, de zon schijnt, geen wolkje te bespeuren … We rijden door het hectische verkeer naar Kaapstad, gewoon eigenlijk rond de Tafelberg, want we zitten er met onze neus op maar wel aan de verkeerde kant! Het is nog vroeg, dus ook gelukkig nog niet druk aan de kabelbaan. De ‘Rotair Aerial Cableway’ voert ons in 2 minuten naar de top van de Tafelberg. Het is een kabelwagen met een roterende vloer, zodat iedere passagier maximum kan genieten van het uitzicht onderweg. Boven op de berg – die niet eens zo hoog is (1085 m), maar wel speciaal omdat hij afgevlakt is en vaak een tafelkleed (van wolken) over zich heen heeft – maken we een wandeling. Kaapstad en de verschillende badplaatsen onder ons blaken in de zon. We gaan ook met de kabelbaan weer naar beneden en nemen de auto naar de ‘Moederstad’.

In Kaapstad bezoeken we het Cape Malay quarter Bo-Kaap. Hier, aan de voet van Signal Hill, woont de moslim gemeenschap in mooie felgekleurde 19de eeuwse huizen. De meeste inwoners van Bo-Kaap zijn afstammelingen van slaven die door de Nederlanders in de 16de en 17de eeuw vanuit Afrika, India, Sri Lanka, Maleisië hier naartoe gebracht werden. Deze eerste moslimslaven hebben een belangrijke rol gespeeld in de taal en de cultuur van Kaapstad en Zuid-Afrika in het algemeen. Zo vind je overal in de Westkaap de zgn. ‘Cape Malay cuisine’, een combinatie van vlees of vis met vruchten, groenten en specerijen.

We begeven ons naar het drukke stadscentrum en vinden gemakkelijk een parkeerplaats op Grand Parade, het plein recht tegenover het indrukwekkende stadhuis. Het is op dit plein dat in 1990 duizenden Zuid-Afrikaners samenkwamen om de vrijheid te vieren en om Nelson Mandela te begroeten na zijn 27 jaar gevangenschap. Hier begint dus onze historische stadswandeling: Slave Tree Site, Koopmans-de Wet Huis, het prachtige Parliament in Company’s Garden (VOC Tuin), St. George’s Anglican Cathedral, de Groote Kerk en nog veel meer. Veel aandacht gaat uiteraard naar alles wat met slavernij te maken heeft. Zo bezoeken we een interessante tentoonstelling in museum Slave Lodge, de voormalige slavenwoning van de VOC waar in de 17de eeuw zo’n 1000 slaven bijeengepakt zaten. Wat mij persoonlijk erg treft is de ‘Slave Code uit 1754’:
-All slaves were to go barefoot and carry passes
-No slave was permitted to carry alcohol or a gun
-Any slave who insulted a free man would be chained and whipped
-Any slave who raised a hand against a master would be put to death without mercy
-Slaves might be beaten for stopping in the street to talk to each other for meeting in groups on public holidays, during church services or in taverns
-After dark slaves were to carry a lantern
-No singing or whistling was permitted at night.

We eten een baguette bij Le Petit Paris (58 ZAR) op het geanimeerde Greenmarket Square. Op dit plein bevindt zich ook het oude stadhuis en hier slijten gewiekste zakenlui hun waren in kleurrijke stalletjes. Ik heb de indruk dat je hier toch wat beter op je spullen moet letten dan in andere stadswijken.

In de late namiddag rijden we naar de Victoria & Alfred Waterfront. We hebben er al zoveel over gehoord maar weten eigenlijk niet goed waaraan we ons moeten verwachten. Eigenlijk is de hele V&A Waterfront niet meer dan een wat groot uitgevallen shopping centre aan het water. We lopen even langs de winkeltjes en laten ons al snel verleiden als we een leeg plekje zien op een terras in de zon, mét uitzicht op de Tafelberg, het beeld dat je heel vaak in toeristische gidsen ziet! Een zeehond ligt te slapen op een aanlegsteiger.

We hebben geen zin meer om ’s avonds terug naar de Waterfront te gaan, en Danny weet een goed restaurantje in Kenilworth. Jake’s on Summerley is inderdaad een perfecte keuze. We delen een salade, manlief bestelt nog eens struisvogelfilet en ik kies Thai chicken stir fry. Daarbij een lekkere Chenin Blanc. We eten voor 178 ZAR.

Dinsdag 27 april 2004
De zon staat alweer hoog aan de blauwe hemel als we de volgende morgen onze terrasdeur openen. Danny vraagt ons waar/wat we vanavond willen eten, dan kan hij alvast voor de reservatie zorgen. We hebben geen idee en besluiten hem zijn gang te laten gaan. We zien het straks wel wat hij voor ons in petto heeft. Na een uitgebreid ontbijt hebben we vandaag de Cape Peninsula op het programma. We trekken er een hele dag voor uit, misschien hebben we nog tijd om wat op de mooie Kaapse stranden rond te hangen. Onze eerste stop is St. James, een klein badplaatsje in False Bay, bekend om zijn kleurrijke strandhuisjes. Het is druk op het strand, het is vandaag immers ‘Freedom Day’, de viering van 10 jaar vrijheid in Zuid-Afrika. Onderweg zien we een bordje ‘Scratch Patch – Mineral World’. Even kijken of we nog wat mooie halfedelstenen vinden!

Na onze aankopen gaat het richting Simon’s Town en Boulders Beach waar we de pinguinkolonie bezoeken. Het aantal pikkewyne dat hier op het strand en op de rotsen zit is veel indrukwekkender dan in Betty’s Bay en onze fototoestellen doen dan ook goed dienst. Veel pinguïns zitten of een ei uit te broeden of met een jong. Hoewel de vogels achter een hek zitten, kunnen we ze eigenlijk van heel dichtbij zien. Aan de andere kant van Boulders Beach, aan het publieke strand, lopen ze trouwens gewoon tussen de strandgangers.

Zonder dat we er erg in hebben is het alweer middag. We zijn amper 30 km gevorderd … We bestellen een quiche, vegetarische pasta en twee glazen Sauvignon Blanc en een fles water (103 ZAR) in Restaurant & Guesthouse Penguin Point, schitterend gelegen trouwens! Bij de parking staat een bordje Warning! Please look under your vehicles for penguins!. Terug in de auto en verder naar Cape Point en Kaap de Goede Hoop in het Cape Peninsula National Park. In Cape Point nemen we de kabelbaan naar Cape Point Peak, 250 m hoger, waar we een mooi uitzicht hebben over Kaap de Goede Hoop. We kunnen als we dat willen te voet van Cape Point naar Kaap de Goede Hoop, maar hiervoor hebben we spijtig genoeg geen tijd (2 u heen en terug). Op Kaap de Goede Hoop zien we waaraan deze kaap zijn naam ‘Cape of Storms’ te danken heeft. Wat een golven! Natuurlijk halen we ook hier het fototoestel boven!

Langs de kustweg, met de Atlantische Oceaan aan onze linkerkant, rijden we terug richting Kaapstad. De zon staat al laag als we in Noordhoek de Chapman’s Peak Drive aanvatten (tolweg). Geleidelijk aan stijgt de weg tot we aan Chapman’s Point komen, waar de berg bijna loodrecht naar boven gaat en vanwaar we een prachtig vergezicht hebben over de zandstranden beneden ons. De gloed van de bijna ondergaande zon maakt het nog eens zo mooi. Als we even verder rijden zit de zon achter de Sentinel, een spitse bergtop aan Houtbay. Even wachten dus tot ze tussen de Sentinel en Karbonkelberg staat en dan afdrukken.

Ons plan om de volledige kustlijn te volgen tot in Kaapstad mislukt jammerlijk: geen tijd. Thuisgekomen kleden we ons snel om voor onze verrassingsavond. Er is voor ons een tafel gereserveerd in restaurant Baia, in de Victoria Wharf mall. Zoals heel veel restaurants in de Waterfront is ook Baia gespecialiseerd in vis en zeevruchten. We krijgen een tafeltje toegewezen aan het raam, de stoel wordt onder ons achterste geschoven en het servet wordt op onze schoot opengelegd. Zoals gebruikelijk komt de ober zich voorstellen, alleen is het deze keer in stijl en worden we aangesproken met madame en monsieur. Zo zal het trouwens de hele avond doorgaan. Godlievedeugd! We laten ons uitgebreid informeren over de dagsuggesties en besluiten een spinazie/aardappelsoep te bestellen en voor allebei baby kingklip. Hij verzekert ons dat baby kingklip echt maar een klein visje is … Mijn echtgenoot – nochtans een flinke eter – krijgt zijn bord met veel moeite leeg. Mijn klein visje – heel lekker trouwens – gaat voor meer dan de helft terug naar de keuken. Met de witte huiswijn, een fles water, twee rooibos thee én de wat overdreven service komt de rekening op 290 ZAR. Echt een koopje voor dit soort gelegenheid.

Woensdag 28 april 2004
Volle zon en strakblauwe hemel verwelkomen ons op de laatste dag van onze vakantie. We hebben een gids geboekt voor een bezoek aan een township. Neville is zijn naam, hij is jong en woont met zijn oma in een van de townships die we zullen bezoeken. Zijn moedertaal is Xhosa, de taal die in deze streek door de meeste zwarten gesproken wordt. Hij spreekt ook vlot Engels en een flink mondje Afrikaans. Onderweg krijgen we een degelijke uitleg over het ontstaan en de evolutie van townships: door de snelle groei van de industrie in Kaapstad eind jaren ’40 was er plots werk voor de Afrikanen en migranten uit de Oostkaap kwamen dan ook van heinde en verre om een graantje mee te pikken. Omdat ze toch ergens moesten wonen gaf de regering grote stukken land vrij aan de rand van Kaapstad waarop duizenden kleine 2-kamer huisjes gebouwd werden, zonder water of zonder elektriciteit. In één zo’n huisje leefden/leven tussen de 12 en 15 mensen. Al gauw waren er huisjes te weinig en bouwden de bewoners er kleine hokjes bij, soms bijna boven op elkaar. Binnen een straal van 20 km van Kaapstad zijn er 4 grote townships, goed voor meer dan 2 miljoen bewoners. Aan de buitenkant zien de townships er allemaal hetzelfde uit: shacks, huisjes dus, sommige van steen, meestal gewoon van hout en karton. Een beetje privacy kunnen de bewoners van een township wel vergeten. Een schrijnend contrast met de luxe villa’s in de buitenwijken! Overal in de townships wordt aan een aantal projecten gewerkt. In Langa, de oudste township van Zuid-Afrika, bezoeken we een cultuurproject waarbij township-bewoners handgemaakte spullen verkopen. In Guguletu zien we een schoolproject voor kinderen (5-12 jaar) van wie de ouders werkloos zijn (en dikwijls aan de drank en de drugs) en die anders geen kansen krijgen. Alles wordt gedaan door vrijwilligers met een minimum aan didactisch materiaal. Verder brengen we ook nog een bezoek aan een kruidendokter dat helemaal niks voorstelt. Wat wel interessant is, is de tentoonstelling – met veel foto’s – over het verleden en het heden van de townships.

In Khayelitsha gaan we langs bij de Vicky’s Bed & Breakfast. Vicky Ntozini, een vriendelijke gezette dame, verhuurt namelijk haar twee kamertjes aan toeristen. Voor 170 rand per persoon per dag geniet je bij Vicky van half pension. Vicky heeft een e-mail adres en een website. Al moet ze om haar emails te lezen wel naar een internetcafé in de stad.

Edit nov. 2012: Vicky is niet meer. Zij werd door haar echtgenoot vermoord

Voor we er erg in hebben is het middag. We besluiten om de rest van de dag door te brengen aan het strand van Camp’s Bay. Klein, gezellig, upmarket met mooie restaurants aan de strandboulevard. We kopen ons wat te eten en te drinken bij de deli in de Pick ’n Pay, huren een ligbed met matras (50 ZAR per stoel voor een halve dag, ze kennen de prijs!!) en genieten van de warme zon. Echtgenoot wil persé het water in maar is al vlug weer terug: de Atlantische Oceaan is ijskoud! Om 17u worden de ligbedden opgehaald, vullen we een flesje met zand, en wordt het stilaan tijd om onze koffers op te pikken in Die Eik. Na nog een laatste douche nemen we afscheid van Danny en Cathy en begeven ons richting lughawe. Onderweg stoppen we bij Morituri om nog even wat te eten: een gedeelde mixed salad, lamb tortellini voor hem en salmon panzerotti voor mij, 2 glazen rode wijn en water. Om af te sluiten ieder nog een pot rooibos thee (185 ZAR). Met een beetje moeite vinden we de luchthaven (verkeerde afrit genomen!) en leveren we de auto in, met exact 3000 km meer op de teller. We doen onze laatste Rand op aan lokale producten en wachten geduldig tot het vertrek van onze vlucht, die maar liefst 2 uur vertraagd is. 1u45 ’s nachts stijgen we eindelijk op …

Tot siens, Suid-Afrika. Baie dankie vir die mooi tyd.

Madeira, Ilha das Flores

One of the highest volcanoes in the world surrounded by one of the deepest seas. That’s Ilha da Madeira.

This beautifully green island, with peaks upto 1900m, forms just the upper part of a volcanic system. Beneath the waves of the sea, the cliffs of Madeira plunge to the bottom of the ocean to a depth of more than 4000m. The various eruptions that created the Island of Madeira have added time after time different layers of solid rocks. All over the island you can see the rolling hills of basalt, lava, boulders and compressed ashes. A really rough scenery, especially at the eastern tip.

The inner part of the island is extremely green and has large woods of loureiro (laurel, bayleaf), eucalyptus and mimosa. The soil is rich and produces a large variety of tropical fruits and vegetables.

Madeira is a fascinating island of high mountains (over 1800m) and deep valleys, flat plateaus at both sides of the central mountain massif, a crystalclear blue ocean and steep black cliffs.

Eastern Madeira in one day:
We started in Funchal and drove over the Via Rapida to Santa Cruz where we tried to visit the church (which was closed, like most churches in Madeira). We walked along the rocky beach for a while instead.
Then further to Machico where, again, the church & the Capela dos Milagres were closed! We went to a sunny terrace instead and had a glass of madeira wine.
From Machico we drove further to Caniçal. We drove by because we knew we would come back for lunch. So, further it went to Ponta de São Lourenço. Spectacular scenery! There is a possibility of hiking all the way to the end of the island but, first of all, we’re not trained hikers and, second, the condition of the paths can be very bad due to the heavy rainfall. After looking at the bare cliffs and admiring the colors of the various layers of lava we drove back to Caniçal for lunch.
From Caniçal we drove to Santana, known for its triangular houses (which are now in fact all set up for tourist). The scenic drive however is well worth your time. Sometimes you can smell the eucalyptus woods. And there were lots of blooming mimosa forests.
From Santana we drove back to Funchal over mountains and through valleys, through laurel forests and very nice landscapes.

Western Madeira in one day:
We started in Funchal and drove along the winding mountain roads to Câmara de Lobos where we stopped for some sight-seeing. Normally our next stop would have been Cabo Girão, but the weather was so extremely bad that we decided to continue our drive.
In Câmara de Lobos we took the Via Rapida to Ribeira Brava and from thereone we drove north in the direction of São Vicente. We took the old road to Boca da Encumeada (1007m) and walked up to the miradouro for what should have been a splendid view on the southcoast as well as on the northcoast if there wouldn’t have been these thick low hanging clouds…
From Boca da Encumeada we drove in the direction of Porto Moniz and crossed the high plateau of Paúl da Serra (1500m) where, again, we didn’t see anything at all because of the mist.
Rabaçal would be our next stop and our aim was to make a levada walk. But again the bad weather interfered.
Further to Porto Moniz then. The weather got a little better and it’s in this area that we saw some very nice wild flowers (calla lilies, arums, and other unknown species). We walked around Porto Moniz and had lunch. After lunch we drove in eastern direction. The high cliffs between Porto Moniz and Seixal are spectacular with lots of waterfalls coming from the mountains. If you drive the old road (Antiga 101 – in the other direction: from Seixal to Porto Moniz) you can drive under the waterfalls. Our last stop was in São Vicente that we visited in the pouring rain. Then back to Funchal (through the tunnels) which takes only an hour.

Walking along levadas:
Levada’s are small irrigation canals that ‘transport’ the rain water from the north to the south of the island. There are some 1600 levada’s on the island and along each levada there’s a walking path – difficulty degree 1 upto 4. The levada walks have been mapped out in the guidebook “Landscapes of Madeira” by Sunflower Books. There are easy and short walks but also long and difficult walks that go through long tunnels (don’t forget a torch!), waterfalls and along deep gorges.

Have some madeira, m’dear.
What would a visit to Madeira mean without getting to know their national drink, madeira wine?! Madeira wine ows its rich taste to the variety of grapes that is used.
The four important varieties of madeira wine have been named after their grape variety:
SERCIAL: amber colored dry madeira wine (seco)
VERDELHO: yellow-brown medium dry madeira wine (meio seco)
BOAL: reddish-brown medium sweet madeira wine (meio doce), my personal favourite
MALMSEY: sweet madeira wine (doce).