Et c’est reparti

Ja hoor, we zijn terug vertrokken. Het nieuwe normaal is begonnen.

Donderdag hebben we gefietst – even toch voor de regen ons verraste – en hebben we onze eerste lunch gedaan op Belgische bodem. Eerder in de week waren we al burgerlijk ongehoorzaam geweest en hadden we een paar keer geterrast over de grens.

Vrijdag heb ik mijn BFF in mijn bubbel toegelaten. Weer eens als vroeger gekoffiekletst. Eerst in de tuin tot het begon te druppelen, daarna binnen in huis. Alles op gepaste afstand. Het was fijn om dit weer terug te kunnen oppakken.

Zaterdag deden we nog eens een echte uitstap: een dag naar Brugge. Daar had ik al zo lang zin in. Het was fantastisch weer en toen we de stationsparking binnenreden viel het op dat er zeer weinig wagens geparkeerd stonden. Goed zo!

In het Minnewater Kasteel dronken we onze eerste (dure) koffie. Self service aan 3.50 euro per tas! Het terras is mooi, maar de rest van het kasteel is om bij te huilen, helemaal verloederd. Net zoals de uitbaters. Oeps.

Via het Minnewaterpark wandelden we de stad in. Niet de toeristische route, want een Brugse medeblogger had ’s morgens een instagram bericht gepost van zijn favoriete eetadres. Nu eten wij graag waar de locals eten en een reservering was snel gemaakt. Hiervoor moesten we wel helemaal naar de andere kant van de stad. Zo hebben wij eens een ander stukje Brugge leren kennen. Mooi en vrij van toeristen. Maar warm onderweg, zo warm! En op het terras van het restaurant was het eigenlijk nog veel erger. Gelukkig hadden we een tafeltje onder de luifel, maar ik was blij dat ik er terug weg kon.

Brugge die Scone

Na de maaltijd wandelden we terug naar het centrum. Ook daar was het niet overdruk. Gezellig wat volk, maar geen moeite om op het Simon Stevinplein een plekje te vinden op een terras. Het was heel fijn om eens een min of meer normale dag te beleven. Ik heb zelfs weinig of geen mondmaskers in het straatbeeld gezien.

Zondag zijn we gaan aperitieven bij onze kinderen. Heerlijk om in hun nieuw aangelegde tuin te vertoeven. Opa en Kleine Man hebben zich kostelijk geamuseerd op de trampoline en in de zandbak.

Gisteren hebben we ’s morgens al vroeg de fietsen op de auto gezet. Het was de bedoeling om te gaan fietsen in Zeeland want, JA!!!, we mogen weer over de grens. Helaas besliste onze auto daar anders over. Iets met de elektriciteit. In plaats van naar Zeeland reden we naar de garage alwaar we de fietsen hebben afgeladen en een toertje in de omgeving hebben gemaakt. Ook mooi maar geen Zeeland. Dan maar lekker lunchen op het terras bij een van onze favoriete restaurants.

Roosendaal

Vanmiddag komt onze Kleine Man voor het eerst in vijftien (!) weken nog eens bij ons spelen. Dat wordt genieten! En vanavond blijven onze kinderen hier eten. Da’s ook vijftien weken geleden.

Morgen zouden we normaal gezien vertrekken voor een fietsvakantie in Drenthe, maar dat heb ik geannuleerd gezien het weer. Ik heb herboekt voor volgende week … we zien dan wel weer.

Het nieuwe normaal. Het valt best mee … behalve de mondmaskers dan.

Spanje

Nu we niet naar Namibië reizen in september had ik graag de maand oktober opnieuw in Zuid-Spanje doorgebracht. Ik had zelfs al een appartement uitgezocht (nog niet geboekt). Maar helaas, toen ik van de week de Spaanse post-corona maatregelen hoorde was mijn goesting rap over. En dat deze ‘nueva normalidad’ zal duren tot de crisis voorbij is én tot er een vaccin gevonden is maakte mijn stemming er niet beter op.

En wat is dan die regel waar ik het moeilijk mee heb? Dat je o-v-e-r-a-l een mondmasker moet dragen. Niet alleen op het openbaar vervoer dus, maar ook op straat, op openbare plaatsen en eigenlijk altijd en overal behalve op het strand als je ver genoeg uit elkaar kan zitten.

Maar wij gaan niet naar Spanje om aan het strand te zitten. Dat gebeurt wel eens een enkele keer, maar meestal zijn wij onderweg. Nieuwe plekken ontdekken, veel wandelen, mijn man gaat er fietsen, …

Ik heb mijn mondmasker nu drie keer kort aan gehad: bij de huisarts, bij de nagelstyliste en bij de kapper. Oh nee, ook gisteren nog in een bus van De Lijn in Brugge. Gelukkig maar voor twee haltes want bij een temperatuur van 28 graden en een bus zonder airco… geen pretje! Ik begrijp dat het moet maar ik haat het. Ik heb sowieso al weinig lucht en met dat ding op wordt het alleen maar erger, mijn bril dampt aan en het is vreselijk warm. Ik voel me zo gevangen in een mondmasker en ik ga het echt niet dragen als het niet nodig is. Ik moet er niet aan denken om er een hele dag mee te moeten rondlopen.

Jammer maar helaas. Dit gaan wij niet zien de komende tijd. 😢

Andalucía – oktober 2019

Friday Quote

25th Sculpture Link, Knokke-Heist, zomer 2018 – ‘Brooke with beach ball’, Carole Feuerman

Tip: de 27the Sculpture Link kan je opnieuw beleven in Knokke-Heist van 16 juni tot 16 augustus 2020. De wandeling (of fietstocht) loopt over de zeedijk vanuit Het Zoute richting Heist-West en eindigt aan het CC Scharpoord. Zeker de moeite waard!

30-week Song Challenge – 14

Vandaag het volgende deel van mijn 30-week song challenge, afgekeken bij Satur9’s World.
Music Maestro Please.

A song you’d love to be that was played at your wedding

Nights in white satin (The Moody Blues), Comme j’ai toujours envie d’aimer (Marc Hamilton), Du (Peter Maffay), enz. enz. Ze zullen zeker allemaal voorbij gekomen zijn op ons trouwfeest. Maar onze openingsdans hebben wij gedanst op Samba Pa Ti van Santana. Het begint traag, heerlijk om te zwijmelen, tot Carlos Santana uit zijn dak gaat en zijn schitterend gitaarspel laat horen.
Helaas werd door het Corona-virus hun concert in het Sportpaleis op 24 maart afgelast. Hopelijk komt er nog wel eens een gelegenheid om Santana live aan het werk te zien.

Hinderpremie

De Vlaamse overheid heeft heel wat financiële inspanningen gedaan om zelfstandigen te helpen deze coronacrisis, en de daarmee gepaard gaande sluiting van bv. de horeca, te boven te komen.

Mijn schoonzus heeft een zeer goed draaiend café met een terras, een grote tuin en twee feestzalen. Met het mooie weer van de afgelopen weken hadden haar terras en tuin dagelijks afgeladen vol gezeten en heeft zij sowieso zeer veel inkomensverlies geleden want het is een geliefde pleisterplaats voor fietsers en wandelaars (Kalmthoutse heide, remember?).

Zoals we allemaal weten krijgen bedrijven met een fysieke inrichting die verplicht volledig moesten sluiten een hinderpremie van 4.000 euro. Vanaf 6 april tot het einde van de verplichte sluiting (7 juni) kwam daar per dag 160 euro extra bij. Gewaardeerde hulp maar voor een zaak die goed draait en topdagen aan zijn neus ziet voorbij gaan, een aalmoes.

Gisteren sprak mijn man met de uitbater van het cafeetje waar hij met zijn fietsclub wel eens iets drinkt. Het ligt in de middle of nowhere, niet eens aan een fietsknooppunt en de man moet het echt hebben van een of twee fietsploegjes en een oude buurman af en toe. De cafébaas vond het jammer dat zijn café gisteren terug open mocht. Hij had nog nooit zoveel ‘verdiend’ dan tijdens de laatste maanden! Hij heeft soms dagen dat hij geen enkele klant heeft. Dan is 160 euro inderdaad wel heel goed verdiend!

Hadden ze dat niet beter/eerlijker kunnen regelen, vraag ik mij af. Op basis van de omzet, bijvoorbeeld? Of van de sociale bijdragen?

En …
Wie gaat dat betalen?
Wie heeft zoveel geld?
Wie heeft zoveel ping ping ping?
Wie heeft zoveel geld?

Oei!

Oei!
Slecht weer! (*)
Wat nu?

Na alle zon en warmte van de afgelopen quarantaine-weken, vallen er nu al enkele dagen flinke buien. De dagelijkse routine douchen – ontbijten – in short en topje naar de tuin met een boek en de tablet/telefoon klopte niet meer. De knop moest worden omgedraaid.
(*) We zijn blij met de regen hoor. Het zou fijn zijn mochten de regentonnen terug gevuld geraken.

Dan maar binnenshuis iets gaan doen. Niet poetsen, daar had ik geen zin en omdat we weken buiten geleefd hebben is het ook niet vuil.

En aangezien ‘A woman’s place is in the kitchen‘, heb ik mij daar dan maar wat beziggehouden. Niet tegen mijn goesting overigens.

Ik had veel basilicum (zelf gekweekt!), daarmee heb ik één potje pesto gemaakt. Want voor meerdere potjes pesto heb je Héél Véél basilicum nodig.

Ik heb kerstomaatjes gekonfijt. Toegegeven, buiten het wassen en snijden van de tomaatjes is daar geen werk aan want dan neemt de oven het over voor een paar uren. Maar wel lekkere gezonde snoepjes!

En Madam Confituur heeft mij weer inspiratie gegeven voor enkele potjes overheerlijke confituur. Ik pik haar ideeën maar geef er toch mijn eigen twist aan.
Meloen met munt is een van onze favorietjes, en aangezien de munt ook overal in de tuin te vinden is (op de onmogelijkste plaatsen), en de galia’s goedkoop én rijp waren heb ik daar enkele potjes van gemaakt. Met een scheutje porto als ‘twist’.
Perzik met oranjebloesem, niet eerder geprobeerd maar de perziken in de fruitschaal waren meer dan eetrijp en bij het opruimen een paar maanden geleden vond ik nog een flesje oranjebloesem aroma van ooit eens zelf marsepein te maken. Kwam goed van pas nu! Ik heb er ook nog het sap van een bloedappelsien bij gedaan.

Perzik/oranjebloesem/bloedappelsien

Peer met vanille is ook zo eentje die ik al eens gemaakt had en die in de smaak viel, al was het nog een hele toer om rijpe peren te vinden. Een beetje kaneel geeft zo’n confituur toch weer een extra touch .

En op de eerste regenachtige dag zat ik al om 9 uur bij de kapper. Niet mijn eigen kapper want daar kon ik pas over twee weken terecht. Maar vorige week kreeg ik het zo op mijn ‘seskes‘ dat ik een paar kappers in de buurt heb gebeld tot ik er een vond die al eerder een plek vrij had. Na twaalf weken was het echt nodig.
Hoe raar is dat … zo weinig haar op je hoofd! Het is echt weer wennen. Toch blij dat ik weer fatsoenlijk onder de mensen kan komen.

En verder heb ik twee zomerdeals geboekt in Nederland voor later deze maand en alvast wat fietsroutes uitgezocht. Nu maar hopen op mooi weer voor deze salonfietser …

30-week Song Challenge – 13

Vandaag het volgende deel van mijn 30-week song challenge, afgekeken bij Satur9’s World.
Music Maestro Please.

A song you like from the seventies

Ik ben een fan van het Motown label. Daarom kies ik voor Dirty Ol’ Man van The Three Degrees uit 1974. In dat jaar leerde ik mijn man kennen en in de club/dancing waar we toen uitgingen was dit genre muziek zeer populair.

Time flies …

Ook de maand mei is alweer voorbij. Ondanks de corona en de lockdown gaat de tijd zeer snel. Maart, april, mei … drie maanden zijn voorbij gevlogen. Het lijkt soms wel of ik ze niet bewust heb beleefd. Een soort van winterslaap.

Buiten de normale boodschappen en met regelmaat een fietstocht in eigen streek hebben we bijna drie maanden in huis en tuin doorgebracht.

Totaal tegen onze gewoonte in!

Voorgaande jaren hadden we al minstens twee buitenlandse vakanties achter de rug en heel veel daguitstappen en weekendjes weg.
‘Zin in een reisje? Boeken en wegwezen’ zoals het onze gewoonte is, dat kan nu niet. Langs de ene kant mis ik het wel.

Aan de andere kant heb ik ook wel schrik om het gewone leven terug op te pakken. Ik ben nog niet naar de stad geweest, ik ben ook nog niet in een grote drukke winkel geweest en ik ben zeker nog niet klaar om op een vliegtuig te stappen.

Ondanks de lichte versoepelingen blijft onze bubbel zeer klein: hij en ik. We zien wel eens andere mensen, maar altijd kort en vanop veilige afstand. We zijn ook al enkele keren gaan fietsen met onze kinderen én kleinkind natuurlijk, en dat heeft wel deugd gedaan.

Ons gezin

Nu de restaurants in Nederland weer open zijn worden er stilaan ook weer plannetjes gemaakt voor fietsvakanties in Nederland later deze maand en misschien zit er zelfs in de komende maanden nog een tripje naar de Bodensee in (fietsen mee), tenzij we terug welkom zijn in Frankrijk. We zullen zien, gaan niet te hard van stapel lopen.

Eerst dat unheimische gevoel maar eens weg krijgen.