Laat ik het eens …

… over het weer hebben. Het mistroostige grauwe en grijze begint me flink de keel uit te hangen.

De vorige jaren heb ik hier eigenlijk nooit last van gehad en ik weet ook hoe dat komt. We gingen in de winter altijd op vakantie naar een zonnige bestemming: Kaapverdië, Senegal, Egypte, Canarische Eilanden, Dubai, Oman, Costa Rica, … Dit jaar doen/deden we dat niet omdat we in september een grote reis gaan maken waarvoor we diep in de buidel moeten tasten.

Dit is dus pure zelfkastijding …

Maar volgende winter zijn we gegarandeerd weer weg. Het zal mijn humeur ten goede komen!

Mijn week

Wat een rommelweek heb ik achter de rug. Veel bezig geweest en precies niks gedaan.

Maandag was een rustige dag. ’s Morgens heb ik voor het eerst dit jaar mijn fiets gepakt om mijn boodschappenrondje te doen. Na de boodschappen stond er nog een (klein) mandje strijk te wachten.
In de namiddag was ik afgesproken met mijn ex-schoonzus met wie ik nog steeds goed bevriend ben. We zien elkaar niet zó dikwijls, dus we hadden heel wat bij te babbelen.
Nadien heb ik nog wat voorbereiding gedaan voor mijn Spaanse les van dinsdag want de animo is een beetje weg.

Dinsdagmorgen Spaanse les. Weer een nieuwe tijd: de pluscuamperfecto. Maar eerst herhaling van alle andere tijden. Ik had sinds de laatste les voor de kerstvakantie niet meer geoefend en dat was duidelijk te merken! Gelukkig niet alleen bij mij. Dat móet ik terug oppakken wil ik over enkele weken/maanden nog mee kunnen.
Dinsdagnamiddag afspraak bij de bank in verband met de nalatenschap van mijn onlangs overleden ongehuwde kinderloze tante. Ik ben door de familie aangeduid om te fungeren als contactpersoon tussen de verschillende instanties, zijnde de banken en het successiekantoor. Pfff, ik had niet gedacht dat dit zoveel werk met zich zou meebrengen, vooral omdat er erfgenamen in het buitenland wonen. Eens thuisgekomen een mail/brief ineen geflanst voor de familie om hen zo goed en zo kwaad mogelijk op de hoogte te stellen van wat er besproken was. De taal van bankiers is namelijk nogal verschillend van de taal van 85/90-jarige wantrouwende nonkels en tantes …

Woensdag heb ik, na een slechte nacht, de hele dag op een heel ziek kind gepast. Onze Kleine Man is normaal nooit lastig, ook niet als hij ziek is. Vandaag was het andere koek! Goh, wat was hij lastig. Ik kreeg de opdracht van mijn schoondochter om hem veel te laten drinken want hij heeft al twee keer in het ziekenhuis gelegen wegens uitdroging. Maar als meneertje niet wil, dan wil hij niet. Hij wou ook niet eten. Niet moeilijk met een mondje vol blaasjes. Hij wou niet slapen, ik mocht niet zingen, niet voorlezen, … En huilen, en zeuren,… Begrijpelijk hoor, want hij zag er niet uit en die blaasjes jeuken natuurlijk als zot. Ik stond er dan ook nog eens alleen voor want manlief was een dag gaan stappen met zijn wandelclub. Ten langen leste heb ik hem – tegen mijn principes in – voor de TV gezet. Een digicorder met wat filmpjes van Bing, Buurman en Buurman, Thomas de Trein en Tik Tak is toch wel handig om achter de hand te hebben. Eerlijk? Ik was blij toen het zes uur was en zijn mama hem ophaalde.

Donderdagmorgen huistaken Spaans gemaakt en als een wervelwind met stofdoek en swiffer rond geweest. Daarna een paar dringende boodschappen gedaan voor schoondochter die ondertussen ook goed ziek is.
Donderdagnamiddag nog eens lekker gekookt, want dat was er deze week nog niet echt van gekomen: tomaten-courgettesoep, saltimbocca met skrei, tuinbonenpuree en grijze garnalen, en oervlaamse rijstpap. Lekker!

skrei

Vrijdag heb ik een vrije dag genomen en om te beginnen lekker uitgeslapen. Uitslapen kan ik het eigenlijk niet noemen want ik slaap weer zeer slecht, ondanks het dagelijkse slaaptablet. Maar ik ben wel wat langer blijven liggen.
Terwijl manlief naar zijn turnles was heb ik eindelijk de Humo kunnen lezen die al van dinsdag lag te wachten en ’s namiddags ben ik, zoals dikwijls op vrijdag, bij mijn vriendin gaan koffiekletsen maar eerst hebben we een eind gewandeld. Het was dan wel grijs en grauw, maar het was droog en de temperatuur was aangenaam. Zo’n dag alleen voor mij, waarop ik mijn goesting kan doen, ik heb daar echt nood aan.

Hei

Zaterdag was de start van Tournée Minérale. Ik doe niet mee. Ik heb het niet zo voor betutteling.
In de voormiddag ben ik eens door de badkamer gegaan. Het moet toch een beetje proper zijn tegen dat de nieuwe poetsvrouw komt, nietwaar? En ik heb nog wat zitten prutsen aan de layout van mijn logjes. Met heel veel dank aan Affodil die mijn probleem heeft opgelost.
’s Namiddags heb ik verbos gedaan. Lange lijsten gemaakt met werkwoorden en alle tijden die we (zouden moeten) kennen. Nu moeten de lijsten nog ingevuld geraken. 😉

Zondag, vandaag dus en terwijl u dit leest, zijn we in een gezellige tearoom aan het ontbijten met vrienden – hadden we nog tegoed van onze verjaardag – en deze namiddag kijken we naar het WK Veldrijden in Dübendorf.
Go, go, go Mathieu!

Vraag ivm layout

Ofwel heb ik WordPress nog altijd niet onder knie, ofwel vraag ik iets van WordPress wat niet kan.

Hier is het ‘probleem’ dat zich stelt: ik werk met blokken (niet de klassieke editor dus). Soms wil ik in een paragraaf gewoon een hard return maken maar WordPress begint dan een nieuw blok. EN DAT WIL IK NIET!!!

Ik heb al overal gezocht hoe ik dit kan oplossen, maar vind nergens een antwoord. Misschien dat doorwinterde bloggers mij een antwoord kunnen geven. Ik heb trouwens gezien dat het met de klassieke editor ook niet gaat.

Wie o wie schiet mij te hulp???

Dromen mág

Ik mag al eens graag dromen. Van een slank lijf (utopie), van een mooie reis (haalbaar), maar vandaag droom ik weer van wonen op een appartement.

Hoe dat zo komt?

Onze poetshulp is al van november ziek. Niet fijn voor haar, maar ook niet fijn voor ons want vervanging is onmogelijk te krijgen omdat de vraag groter is dan het aanbod. Als we een beetje een proper huis willen, moeten we dus zelf aan de slag. En gisteren was weer DE dag.

Manlief neemt ‘den beneden’ voor zijn rekening, ik ‘den boven’. Drie slaapkamers (waarvan twee ongebruikt maar die moeten even goed af en toe een beurt krijgen), badkamer, overloop, trap. Tegen dat ik aan de trap begin ben ik al drie keer moeten gaan zitten vanwege pijn in mijn rug, mijn hart dat 120 bpm slaat, en moe, moe, moe. Dan ben ik dik twee uren bezig geweest. En dan heb ik alleen maar de wekelijkse routine van een half huis gedaan. Als ik er de ramen nog bij moet doen, tel er dan nog maar enkele uren bij (die zijn dus al een tijd niet meer aan de beurt geweest. Het zij zo).

En daarom droom ik eigenlijk al heel lang van een appartement: modern, compact, praktisch, met veel licht, een ruim terras, geen trappen meer. Iets ruimtelijks ‘open plan’. In ons eigen dorp uiteraard. Zoiets bijvoorbeeld:

Dromen mág

Wat zitten wij hier te doen in een huis dat veel te groot is, twee kamers boven die leeg staan, een kantoorruimte beneden die niet meer gebruikt wordt, een tuin die veel onderhoud vraagt, …

Maar mijn lieve echtgenoot wil niet mee. Die kan zijn tuin (nog) niet missen. Gisteren, toen hij zijn dweil voor de laatste keer aan het uitwringen was, heb ik het idee nog eens op tafel gegooid: appartement, nieuw, strak, geen hoeken en kanten, in één keer met de dweil heel de keuken annex eetkamer annex zitkamer gedaan! Geen poetshulp meer nodig. Hij heeft het namelijk altijd nogal moeilijk gehad met ‘een vreemde’ in huis. Maar zelfs dat argument heeft hem niet overtuigd.

Helaas, het heeft niet mogen baten. Voorlopig blijven we hier.

Bye bye droom.

Oppasoma en -opa

Woensdagmorgen half tien – ik was pas beneden – telefoon van schoondochter. Of onze Kleine Man mocht komen, want er was gebeld van de crèche dat hij – net zoals zoveel andere kindjes – ten prooi was gevallen aan het windpokken-virus. Kindjes met blaasjes moeten zo snel mogelijk het pand verlaten. Terecht overigens.

Ter plaatse aangekomen was onze Kleine Man, zoals altijd, heel blij om me te zien en hij babbelt dan honderduit: ‘kom oma, soene aandoen’, ‘waa is mijn jas’, ‘mijn konijn ook mee’, ‘opa mooie auto’, ‘ auto vuil, bah’ , … Je hebt gelijk, kind, de auto kan een wasbeurt gebruiken.

Eens in de auto heb ik eerst een kwartier gesukkeld om het slotje van de autostoel dicht te krijgen en ook dan blijft commentaar niet achterwege: ‘oma toch … oma kan nie hè … ai ai ai’. Ter info, hij is 2 jaar 2 maanden en 11 dagen oud maar niet op zijn mondje gevallen!

‘Waa’s opa?‘ vroeg hij toen we thuis kwamen. Opa was niet thuis en dat was toch even een kleine teleurstelling want opa en zijn kleinzoon, dat zijn twee handen op één buik. Maar ik was blijkbaar toch goed genoeg want ‘kom oma, peele’. Spelen bestaat er vooralsnog meestal uit dat hij binnen de kortste keren de living omtovert tot een slagveld, naar de keuken gaat om te zien of er wat te smikkelen valt. ‘Ikke duifjes eten’. Sorry jongen, maar oma heeft geen druifjes, wel een appel. ‘Ikke appe eten en melk dinken’ (krijgt hij thuis niet). ‘maakek eten oma’. Smakelijk eten, schat’Zo gezegd, zo gedaan. ‘TV opzetten? ikke buuman buuman kijke’. Na een aflevering van Buurman en Buurman moest het boek van ‘de boedejij’ voorgelezen worden en daarna ging hij ‘een teeking’ maken voor opa. Van een haan die ‘kulekuuuuu’ doet, en een ‘oofant’ met een muts op (zoals de olifant van Bumba, vermoed ik). Kribbel krabbel, kribbel krabbel.

Kleine Man speelt met de autootjes waar ook zijn papa nog mee gespeeld heeft. Er zijn zelfs nog autootjes bij van toen opa klein was!

En toen kwam opa thuis en zat mijn taak als spelgenote erop. Ik was er niet rouwig om. Ik ben nooit zo goed geweest in spelen, ook niet met mijn eigen kind vroeger. Laat mij maar de zorgende taken voor mijn rekening nemen, dat gaat me beter af.

Na zijn middagdut was Kleine Man weer helemaal klaar voor een nieuwe spelronde. Want hij mag dan wel ziek zijn, hij blijft onvermoeibaar en super actief. En zijn mondje staat geen minuut stil. Heel leuk om te zien en te horen, maar o zo vermoeiend. Om van de rommel in huis nog maar te zwijgen. Daar word ik nog het meest moe van!

Er volgde trouwens nog een donderdag met een gelijkaardig scenario en tegen de avond waren zowel oma als opa uitgeteld. Gelukkig is mama op vrijdag zelf thuis om de honneurs waar te nemen. 😅