Afscheid

Vandaag heb ik afscheid genomen van mijn trouwe metgezel. Elf jaar lang – goed voor honderdvijfenzestigduizend kilometer – was hij mijn maatje dat me overal naartoe bracht.  Elf zomers lang maakten we de wegen in binnen- en buitenland onveilig, met mooi weer topless. Hij. Niet ik.

Vorig jaar heeft hij me al eens in de steek gelaten … een rekening om U tegen te zeggen. Vorige week opnieuw en weer lopen de kosten hoog op. Met mijn verstand weet ik dat ik er geen kosten meer aan moet doen. Mijn hart zegt iets anders, maar ik ga deze keer het verstand laten primeren. We hebben die tweede auto ook niet meer nodig sinds we allebei op pensioen zijn.

De nummerplaat is ingeleverd, de verzekering is opgezegd en ik heb hem nu op een tweedehandssite te koop aangeboden in de hoop er nog een beetje centen voor in ruil te krijgen. Dat maakt het afscheid toch wat minder erg.

Ik zal de zomerse cabrio-ritjes missen!

UPDATE
Mijn karretje is verkocht. Nauwelijks één dag heeft hij te koop gestaan. Ik hoop dat de toekomstige eigenaar er evenveel plezier van zal hebben dan ik gehad heb.

Vlaamse Ardennen

Zo’n schitterende dag weer. En deze keer zijn we niet naar zee gereden. Ze lonkte wel, maar we hadden in de Gazet (van Antwerpen, uiteraard) een artikel gelezen over de Zwalmstreek en dat leek ons ook wel mooi om te wat te gaan cruisen met de funcar
Glooiende weilanden, riviertjes, kerktorens, watermolens, … af en toe eens uitgestapt om iets te bekijken, een wandelingetje te maken, iets te drinken. Kortom, een heerlijke dag.

Mijn fiets, ik, het bos en het geluid van duizend vogels

Noodgedwongen moest ik vandaag met de fiets naar mijn werk. Zes kilometer heen, zes kilometer terug … totaal niet onoverkomelijk dus. En toch doe ik dat eigenlijk nooit. Het is zo gemakkelijk om de auto te nemen en, toegegeven, ik ben liever lui dan moe.
Maar vandaag had ik geen andere keuze want manlief zit met zijn auto in de Ardennen (korte fietsvakantie met vrienden) en mijn Black Beauty, waarop ik tot nog toe ALTIJD kon rekenen, heeft me in de steek gelaten. 
Gelukkig was het droog vanmorgen, weliswaar met dreigend grijs op de achtergrond, maar dat kon de pret niet drukken. En, eerlijk is eerlijk, ik heb genoten van mijn fietstochtje langs rustige wegen met nauwelijks verkeer. Het was ik, mijn fiets, het bos en het geluid van duizend vogels. Heel mooi! Zo mooi dat ik er vanmiddag nog een stukje heb aangebreid en me toch maar weer eens heb voorgenomen om wat meer de fiets te nemen …

Auto rijden

Vanmiddag toen we in de auto zaten – manlief aan het stuur, ik als passagier … gewoonlijk is het net andersom want Het Moet Wel Vooruitgaan! – zei hij plots: gij had rijinstructeur moeten worden. Of examinator! Ik vrees dat het niet als een compliment bedoeld was … Volgende keer maar een plakker meenemen om op mijn mond te plakken.

Carwash

Ik was gisteren in de carwash. Het was nodig want mijn auto zag bruin van het stof in plaats van glanzend zwart, maar dit terzijde.
Deze carwash wordt gerund door buitenlanders. Het kunnen Turken zijn, maar even goed Armeniërs, Afghanen, Iraniërs, Irakezen of nog iets anders. Ik kan het niet vragen want ze spreken alleen hun eigen taal en een paar – voor hen – elementaire woorden. Zoals gisteren, toen ik mijn BTW bonnetje vroeg. De man zette een heel onhandige krabbel in het vakje ‘handtekening’, wees op het bonnetje en zei ‘jij srijf‘. Zijn ze analfabeet? Of schrijven ze alleen Arabisch? Welke toekomst denken ze te kunnen opbouwen op deze manier? Waarom zijn ze überhaupt naar België gekomen? Het zijn vragen waar ik helaas nooit een antwoord op zal krijgen. Maar mijn auto is proper, en dat is ook al heel wat!