Taba

Ik schrijf mijn blogje terwijl we de Sinai woestijn over vliegen. Zo gaat de tijd – 5u naar Brussel – wat sneller voorbij. Straks ook nog de review voor op Tripadvisor.

Beginnen we even bij het begin: zoonlief was zo lief om ons op 13 november in alle vroegte op de luchthaven van Zaventem af te zetten. Na een toch wel lange vlucht (tussenlanding op Hurghada) landden we rond half drie in Taba waar de temperatuur maar 18 graden was. Dat was schrikken, voor de meeste mensen toch want ik had mijn huiswerk gemaakt en ik wist dat het weerstation in Taba op 800 m hoogte ligt én 45 km de woestijn in. Vandaar het temperatuurverschil van toch wel een graad of tien met Taba Heights, de kustplaats aan de Rode Zee. Nu ja, ‘kustplaats’ is veel gezegd. Taba Heights is een met slagbomen en draad omheinde enclave met vijf hotels en een piepklein centrum – Uptown wordt het heel groots genoemd – met een apotheek, een supermarktje, een paar winkeltjes en een paar restaurants. Uptown stelde dus echt niks voor.

De hotels liggen op één na allemaal aan de zee. Het zijn allemaal luxe vijfsterren resorts met ieder hun eigen stijl. We weten dat Egypte Europa niet is en dat we gewoon voor het beste moeten gaan. Sofitel stond als ‘Prestige’ en ‘Select’ in de brochures van de verschillende touroperators en kreeg goede kritieken op Tripadvisor en Zoover. Wij waren er dus vrij gerust in.

Het is inderdaad een mooi hotel, gebouwd in Arabische stijl, in roze en oker geverfd en zeer ruim opgezet. We overvliegen nu trouwens het Suezkanaal, dit even tussen haakjes. Zeer ruim opgezet dus, zowel wat kamers als wat buiten betreft. Onze kamer, zoals gevraagd rustig gelegen op de derde en hoogste verdieping, had een heerlijk California king bed, een groot balkon en een fijne badkamer met productjes en een inloopdouche. Het was wel allemaal wat gedateerd, goed te zien aan de vlekken op het marmeren blad van het bureau. Gelukkig was de badkamer wel proper. Nu ja, we kwamen toch niet om op onze kamer te zitten. De poolside, ik weet zo even geen beter woord, was luchtig en open en stond in rechtstreekse verbinding met het strand. Aan de zeven zwembaden en het lange strand heel veel luxe ligbedden met dikke kussens.

De twee ‘all inclusive’ restaurants (allebei hetzelfde buffet!) waren super ongezellig en donker, net zoals de bars binnen in het gebouw. Gelukkig was het altijd warm genoeg om buiten te eten en te borrelen. En helemaal om te huilen was het eten. Ik ben geen fan van de Arabische keuken, dus die viel al grotendeels af. De chefs slaagden er helaas niet in van de Europese keuken nog wat eetbaars te maken. Kurkdroge kip, platgekookte vis, bijna rauwe pasta, de ene dag kapotgekookte groenten, de andere dag nog wel erg beetgaar. Enfin, ik kan nog even doorgaan. Wel vreemd voor een hotel van een Franse keten trouwens. ‘Select’? ‘Prestige’? Ik dacht het niet! We zijn een keer gaan eten bij de buren in de Hyatt Regency, dat was iets beter en ook een keer bij de andere buren in de Marriott waar het nog minder was dan bij ons. Culinair was dit dus zeker een afknapper van jewelste, maar ach, we kwamen voor de zon en die hebben we meer dan voldoende gehad. We zijn weer helemaal bijgetankt. Op naar de volgende vakantie!

Het andere Egypte


Het Egypte dat wij kennen van onze reizen (elf keer als ik goed geteld heb) is meestal vuil, chaotisch, met opdringerige winkeliers, en taxichauffeurs en andere dienstverleners die constant met hun hand open staan voor ‘bakshish’.

Er is ook een ander Egypte. De naam is El Gouna, een luxe toeristenenclave niet zover van het drukke en chaotische Hurghada. We waren er al eens eerder geweest, ik meen zo’n 15 jaar geleden, en toen was El Gouna nog helemaal niks. Vier luxehotels aan de lagunes en enkele vieze cafeetjes in ‘downtown’ en dat was het. Het El Gouna van nu is uitgegroeid tot een oase van luxe en rust, een prachtige jachthaven (Abu Tig Marina), luxe hotels en villa’s (te koop en/of te huur) omringd door gigantische tropische tuinen, en eet- en drinkgelegenheden in overvloed. En uiteraard aan alle kanten bewaakt met slagbomen en gewapende portiers. Toegegeven, het heeft met het echte Egypte niets te maken want deze oase zou zich zo maar overal ter wereld kunnen bevinden. Maar het is wél heerlijk om vrij te kunnen rondlopen zonder telkens lastig gevallen te worden, en om op een gezellig en proper terras te zitten.

Eigenlijk is het gewoon heel jammer om hier all inclusive te verblijven. De keur aan restaurants is echt enorm. Egyptisch uiteraard, maar evengoed Marokkaans (Mamounia), sjiek Frans (Le Deauville), trendy upper-class Belgisch-Duits (Rive Gauche), klassiek Italiaans (La Scala), of hip en jong (Moods). En dat aan prijzen waar we hier eens van kunnen dromen, én bovendien allemaal gelegen op de meest idyllische locaties met het water van de lagune of van de open zee heel dichtbij.

Voor we vertrokken had ik gezegd dat dit toch wel echt de laatste keer Egypte was. Maar zie, ik ben alweer helemaal om. Ik zou morgen terug vertrekken als het kon.

Ook ons hotel (Three Corners Ocean View) was trouwens prima. Het was dat hotel waar een heel verhaal aan vast zit … We hadden een heerlijke ruime kamer beneden, heel rustig met zicht op de lagune, met een overdekt terras en een open privé terras met ligbedden. We hebben er ook lekker gegeten en de service was prima. Het hotel is ‘adults only’, zonder bijbedoelingen trouwens, er zijn alleen geen faciliteiten voor kinderen. Erg rustig dus. Hier willen we best nog wel eens vertoeven …

Geboekt

Voilà, de tickets voor Egypte zijn geboekt. We hadden een datum geprikt en die voorgelegd aan de hoteldirectie, want de ‘free week’ was uiteraard op voorwaarde dat er nog een kamer beschikbaar was. Kreeg binnen de 10 minuten een mail terug dat ze ons verwachten op 20 maart. Het is nog wel even maar ik kan me alvast gaan verheugen.

De kogel …

… is door de kerk. We hebben eindelijk de beslissing genomen om toch in november niet naar Egypte (zie !!!) te gaan. Het wordt allemaal wat te veel. In september gaan we nog voor twee dagen naar Amsterdam en een weekend naar vrienden in Nederland, dan daarna onze reis naar Portugal. Ik vond het gewoon allemaal te veel worden. Ik had aan het hotel gevraagd of er een limietdatum op het aanbod stond, maar dat is niet het geval. We zijn vrij de gratis week op te nemen wanneer we willen. Dus gaan wij lekker volgend jaar in maart, zoals we gewoonlijk doen, maar dan deze keer GRATIS en VOOR NIKS. :-)))

!!!

Ik had eerder deze week een uitgebreide mail gestuurd naar de afdeling quality control van het hoofdkantoor van Three Corners (Belgisch bedrijf) in verband met onze niet zo geslaagde vakantie. Vandaag een mail retour ontvangen met uitgebreide excuses én het aanbod om gratis een week all in te verblijven in een van hun andere resorts in Egypte. Ik denk dat wij er in november nog eens een weekje tussenuit gaan …

De vloek van de farao

Net terug van onze tiende (zo ongeveer toch) vakantie in Egypte. Ik die altijd roep “ik ben nog nooit ziek geweest in Egypte”, wat ook de waarheid is, heb deze keer ook prijs gehad. De vloek van de farao is voor het eerst op mij neergedaald. Ik had er zelfs al een beetje rekening mee gehouden dat het deze keer wel eens zou kunnen gebeuren. Hier het verhaal.
Begin februari begin ik uit te kijken naar een last minute in Egypte. Er is een schitterend aanbod op een nieuw hotel, pas 2 maanden open, van een gekende Belgische keten die vooral geroemd wordt om zijn lekkere keuken. OK, die hotelketen is maar vier sterren waar we er normaal toch wel vijf willen hebben in Egypte, maar op Vakantiereiswijzer en Zoover krijgt het nieuwe hotel goede kritieken, en de introductieprijs ligt op ongeveer de helft van wat we normaal betalen … In mijn achterhoofd zat alweer een extra reisje naar de zon begin december.
Voor alle zekerheid toch maar even een mailtje gestuurd naar het hoofdkantoor van Three Corners met de vraag of het hotel al volledig operationeel was. Het antwoord was positief, dus wij waren er helemaal gerust in.
Drie dagen voor vertrek kijk ik voor de aardigheid nog eens op Vakantiereiswijzer en lees ik dat er heel veel zieke gasten zijn in het hotel. Toen al vreesde ik dat wij er deze keer wel eens bij zouden kunnen zijn, want dit leek me geen geval van niet oppassen met eten of veel te lang in de hete zon hebben liggen bakken. Maar goed, there is no way back dus we wagen het erop.
Daar aangekomen horen we van de andere gasten dat het eigenlijk veel ernstiger is dan we aanvankelijk dachten. Op een gegeven moment zouden er zo’n vijftig zieken geweest zijn (maag- darmproblemen), waarvan er verschillende aan het infuus lagen. Oorzaak onbekend, maar het lag zeker niet aan het eten wist de directeur (die ik hierover had aangesproken) mij te vertellen. Hij kan natuurlijk veel zeggen. Wat doet een mens dan? Die let extra op wat hij/zij eet, gaat niet vanaf dag één voluit in de hete zon liggen, drinkt geen te koude drankjes, eet geen ijsjes, enz. Kortom, de gebruikelijke voorzorgsmaatregelen die ons altijd al hebben geholpen. Maar het heeft allemaal niet mogen baten want op dag vier pendelde ik tussen vier uur ’s nachts en drie uur ’s middags van mijn bed naar het toilet. Ik kon op den duur van slapte bijna mijn bed niet meer uit. Diezelfde directeur heeft me hoogstpersoonlijk een doosje medicijnen (Antinal, ik vergeet het nooit meer) bezorgd en de volgende dag was ik, dankzij een dieet van rijst, vetvrije groentesoep, toast, een hardgekookt ei en bananen, alweer een stuk beter. Maar de farao vond blijkbaar dat hij me nog niet genoeg had gestraft want zaterdag begon het opnieuw. Gelukkig in minder erge mate, maar rijst hoef ik voorlopig toch even niet meer.
Zeer vreemd is wel dat manlief, die aan een eerdere Salmonella-besmetting – opgedaan in een spiksplinternieuw hotel in Spanje 22 jaar geleden – overgevoelige darmen heeft overgehouden, niet ziek is geweest. Gelukkig voor hem natuurlijk.
Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen zegt het spreekwoord. Ik heb nu ook mijn lesje wel geleerd. Nooit nog een nieuw hotel, en nooit nog minder dan vijf sterren in Egypte. Want we blijven wel gewoon naar Egypte reizen. We beschouwen dit als een eenmalige gebeurtenis.