De ene dag is de andere niet

Gisteren de hele voormiddag staan koken, met up-tempo muziek uit de oude doos erbij … California Dreamin’, Everlasting Love, The Weekend, Dirty Ol’ Man, … Ik voelde de energie en de adrenaline al meteen toen ik ’s morgens mijn bed uitkwam.

Vandaag ook weer muziek, maar de stemming is anders. En de muziek ook … Rain and Tears, It’s Five O’ Clock, Through the Barricades, … Ik word er geweldig weemoedig van. Denk ook weer veel aan mijn moeder. Daarstraks nog, toen ik aardbeienconfituur aan het maken was. Dat lukte vroeger nooit, noch bij haar, noch bij mij. Die bleef altijd veel te dun. En vandaag … mooie, vaste confituur. Ik wou dat ze erbij was geweest, al was het maar heel even.
Gauw terug overschakelen naar mijn andere playlist! 

Moeder

Vandaag een jaar geleden is mijn moeder gestorven. Zomaar ineens was ze er niet meer. Hersenbloeding.
Het verdriet slijt, dat is zo, maar ik mis haar nog iedere dag. We deden ook zoveel dingen samen.
Hier staat ze op de foto met onze zoon, haar eerste kleinkind, tijdens het huwelijk van mijn broer in 1987.
Straks maar even naar het kerkhof gaan. Niet dat ik daar veel kan gaan zoeken, maar ik wil toch even bij haar zijn.

30 september 1953

Vandaag zouden mijn ouders 61 jaar getrouwd zijn. Een paar maanden voor hun 38ste huwelijksverjaardag is mijn vader overleden. Die 38ste huwelijksverjaardag is voor mij altijd een soort mijlpaal geweest. Sinds 11 september zijn manlief en ik er voorbij. Ik ben nu net zo oud als mijn moeder toen zij mijn vader verloor. Dat doet je toch wel eens nadenken over het leven. Vooral over hoe rap je leven een andere wending kan nemen …

Opruimen

Het huis van mijn moeder moet leeg want de nieuwe eigenaar (mijn broer) wil erin gaan verbouwen om het te kunnen verhuren.

Alle kinderen en kleinkinderen zijn al langs geweest om te kijken of er nog iets tussen zit wat ze kunnen gebruiken, of waar ze bijzondere herinneringen aan hebben. Mijn ouders hebben er gewoond van 1953 tot 2014. Wij weten nu dat je in eenenzestig jaar tijd heel veel kan verzamelen … Om het kort te zeggen: er is geen beginnen aan!

Oude foto’s van ons had mijn moeder al gesorteerd: per kind een pakje met zijn/haar eigen foto’s. Maar er zijn nog honderden foto’s van voor wij geboren waren. Foto’s die eigenlijk niet mogen verloren gaan. Daarom heb ik er alvast enkele ingescand.

Dit is mijn vader met zijn plechtige communie, op de kerkstoel van zijn familie. Die stoel staat trouwens nog steeds in de hall bij zijn jongste zus. Hij zal toen twaalf jaar geweest zijn. De foto dateert van 1936.  

Dit is mijn moeder. Ik schat dat ze op deze foto een jaar of zestien is. Een gezonde, blozende boerendochter. De foto moet van omstreeks 1946 zijn.

En dit zijn mijn ouders tijdens hun huwelijk op 30 september 1953. Mijn vader in smoking, mijn moeder in een lang wit kleed met een heel lange sleep. Er werd nogal wat over gedaan in mijn moeder haar boerendorp. Zo sjiek … dat was toch voor niks nodig! En dat ze daarna ook nog op huwelijksreis gingen (met de trein naar Lourdes), dat was al helemaal ‘over the top’. Maar mijn grootvader langs vaders kant was handelaar, en daar mocht het allemaal iets meer zijn.
Ik heb zelfs de rekening van hun hotel (5* Grand Hotel de la Grotte) nog teruggevonden. 30.400 oude Franse franken, omgerekend 46 euro voor vijf nachten volpension en drie keer wijn. Jaja, ik heb het genieten niet van een vreemde.

Grootgrondbezitters

Sinds vanmiddag zijn wij grootgrondbezitters. De twee stukken bosgrond waren van mijn ouders. Toen in januari van dit jaar mijn moeder overleed (mijn vader is al 24 jaar dood) kwamen ze logischerwijze mee in de nalatenschap. Broer en zus waren niet geïnteresseerd. Wij wel want we halen er al jaar en dag ons hout voor de haard. Nu hebben we dus brandhout voor de komende honderd jaar. En het bos blijft – net zoals ons ouderlijk huis – in de familie. Dat vinden we allemaal een fijne gedachte.

We hebben de dag dan ook met zijn allen afgesloten met een lekker diner bij Kandinsky en zijn gelukkig en tevreden dat de hele erfenis op een mooie manier en zonder één onvertogen woord is afgehandeld.

Voor haar

Mijn moeder hield van bloemen, in het bijzonder van rozen. Deze is speciaal voor haar. Zij zou vandaag vierentachtig geworden zijn …

En deze is ook nog voor ons mam … haar mooie wilde kers bloeit weer erg weelderig.

Ik ben ook nog even langs het kerkhof geweest. Gek eigenlijk, ik ben helemaal geen kerkhofmens maar we hebben zo’n mooie hardroze bloesem in onze tuin dat ik er een klein biedermeiertje van gemaakt heb. Ze hield zo van bloemen.

Mijmeringen

Ik heb nu twee volle dagen alleen thuis gezeten en dat is dus écht niks voor mij.

Mijn huis is aan de kant, en het blijft ook aan de kant als je maar met zijn tweeën bent, de dagelijkse boodschappen zijn om 10u al gehaald, voor de middag is het avondeten al zo goed als klaar. TV interesseert me niet en ik kan inmiddels geen boek meer zien.

Op zo’n dagen zou ik vroeger – een dikke maand geleden nog maar – naar mijn moeder gegaan zijn en gezegd hebben ‘moedertje, wat gaat we eens doen vandaag?’ Waarop zij zou antwoorden ‘ik ga werken (breien, verstelwerk, …), ik heb geen tijd om ‘iets’ te doen‘. Waarna ze na een paar minuten als een blad aan een boom draaide en zei ‘zegt gij het maar …‘, want mijn moeder was net als ik: een drijver, vaak onderweg, altijd bereid tot een uitstapje . Bijna altijd als we in de auto stapten kwam dat zinnetje terug: ‘wij zijn nogal drijvers zenne‘. Het hoefde niet eens ver te zijn, gewoon koffie drinken bij Le Petit Paris was al voldoende voor een paar uurtjes gezelligheid. Wat bijpraten, wat roddelen over deze of gene. Wat ik met mijn moeder besprak was veilig, dat zou ze nooit of te nimmer verder vertellen. Zo was ze niet.

Dat dit nu voor altijd voorbij is, dat is moeilijk. En raar ook. Ik betrap me er meer en meer op dat ik denk ‘dat moet ik aan mijn moeder vertellen …’, dat had ik de eerste weken niet. Het begint precies pas nu echt door te dringen dat ze er niet meer is. Ooit, ooit zal misschien de tijd wel komen dat ik denk ‘dat had ik graag nog aan mijn moeder verteld …’.

Maar wat nu betreft: ik ben blij dat ik deze namiddag terug mag gaan werken!

PS Ook negenenvijftig en een half jaar geleden waren we al samen onderweg …

Mijn moedertje


Moeke / Mutti 
°24/03/1930   –   06/01/2014

Vandaag hebben we afscheid genomen van mijn moedertje. Dat die dag ooit zou komen, dat wisten we allemaal, maar dat het zo plots en onverwacht zou zijn … neen, daar had niemand rekening mee gehouden.

Zo was nog zo fit, actief en levenslustig, ook al heeft ze in haar leven rake klappen gehad: twee kinderen verloren, en na een zwaar en jarenlang ziekbed mijn vader moeten afgeven toen ze zelf pas zestig was. Maar ze kwam er, met de enorme wilskracht die ze had, bovenop en zij werd de steun en toeverlaat van veel, heel veel mensen. Ons moeke, want zo werd ze genoemd. Niet alleen door ons, maar ook door onze vrienden en de vrienden van onze kinderen. Ze was ook een echte moeke voor iedereen rondom haar. Een moeke die heel veel gaf en nooit iets terugvroeg. Een moeke die altijd een ander op de eerste plaats zette en veel te weinig aan zichzelf dacht.

Nu is er alleen plaats voor verdriet maar over een tijd, als het wat gesleten is, zullen wij zeker herinneringen ophalen aan de zotte fratsen die ze uithaalde. Of beter gezegd, waar ze altijd vol overgave aan deelnam. Achterop de brommer bij de kleinzoon, in de Ligier met de andere kleinzoon, een gekke muts op haar hoofd, op de schommel in de speeltuin, … niets was haar te dol, ook al liep ze naar de vierentachtig.

De telefoon heeft niet stilgestaan de laatste dagen en altijd komt hetzelfde zinnetje terug: wat zal ik / wat zullen wij haar missen.

Zij was de beste moeder die wij ons konden wensen, de beste moeke/mutti voor haar kleinkinderen. 
Wat zullen wij haar missen.

24 maart

Mijn moeder is jarig vandaag. Drieëntachtig alweer. De tijd staat niet stil.
We zouden het vieren met de hele familie maar de organisator (moi) is geveld door griep en ook het feestvarken zelf is nog herstellende van de griep. Het feestje wordt dus uitgesteld.
Ik hoop maar dat ze blij is met de verrassing die haar (en ons allen) vanmorgen te wachten stond …