Het ongelofelijke verhaal van Chicco


Chicco is de poes van mijn nichtjes Charlotte en Isabelle. Ergens in de maand april van dit jaar kwam Chicco ’s avonds niet naar huis zoals gewoonlijk. Iedereen ongerust natuurlijk, en ook het kleine ‘broertje’ Leo (als kitten door Charlotte uit het asiel gered) was geheel van slag. Chicco – hoewel hij een kater is – kon zo heerlijk moederen over Leo.

Een paar dagen later stond Chicco weer voor de deur, maar hij was heel schuw en angstig. Durfde niet binnen te komen, wou zijn eten alleen buiten, wou niet gepakt worden, blies naar Leo, enz. Tja, misschien had het beest ergens vastgezeten en was hij daarom zo bang. Maar goed, hij at, hij dronk, en hij bleef bij huis.

Tot gisteren bleek dat Chicco helemaal Chicco niet was! Hun echte Chicco was gechipt en dankzij het registratiesysteem bij Tasso kregen ze gisteren – maar liefst vijf maanden na de ‘verdwijning’ – bericht dat hun Chicco teruggevonden was op 30 km van huis, helemaal aan de andere kant van Aachen.

Het weerzien was vreugdevol voor iedereen. Hij zag er goed uit en kwam binnen alsof hij nooit was weggeweest, likte Leo van boven tot onderen af en snorde zoals een tevreden poes snort.

Nu moeten ze er nog achter proberen te komen wie die andere ‘Chicco’ dan wel is. Heel toevallig (hoewel, toeval bestaat niet) heeft de andere Chicco eergisteren wel zijn eerste stapjes IN huis gezet. Hij is ondertussen trouwens omgedoopt tot Matteo. Nu maar hopen dat hij ofwel ook gechipt is en naar zijn baasje terug kan, of dat het een beetje gaat klikken met de andere twee poezen.

Eind goed, al goed.

(foto geleend van Isabelle haar Facebook pagina).

Mop

Onze Mop is niet meer. Gisterenmiddag belde zoonlief dat hij haar ’s morgens gevonden had op de keukenvloer. Ze kon niet meer op haar pootjes staan, kon dus ook haar eet- en drinkbak niet meer bereiken. Nu was ze al een hele tijd op de sukkel maar het was toch schrikken.
Hij had haar dan in de zetel gezet en daar zat ze ’s avonds toen hij van zijn werk kwam nog steeds. Onbeweeglijk.
Vanmorgen belde hij terug dat ze spastische bewegingen maakte en dat hij een afspraak had gemaakt met de dierenarts, want hij vertrouwde het niet erg.
Zo gezegd, zo gedaan. Het was hoog tijd, zei de dierenarts. Haar lever had het opgegeven en haar hersenen waren aangetast waardoor ze die verlamming had.
Ik vind het zo erg dat ik haar niet heb kunnen vasthouden terwijl ze het finale spuitje kreeg. Zij was echt mijn katje geworden sinds ze zo op de sukkel was. Het is goed dat het gebeurd is, maar we zullen haar toch missen.

Vlak voor Kristof haar in de tuin begraven heeft.

Zestien en een half jaar geleden hebben we haar in huis gehaald. Schoonbroer had een nestje en wij vonden dat een poes wel in ons gezin paste. Zó schuw was ze, zó bang. Ze had haar eerste levensweken dan ook doorgebracht in een donkere garage, kreeg af en toe wat eten en een bakje drinken maar aandacht was er niet bij. De eerste tijd toen ze bij ons in huis was kroop ze helemaal in mekaar toen we haar probeerden te strelen. Wat wil je, het beestje kende dat niet. Na een tijd – en dat heeft best lang geduurd – werd ze beste vriendjes met manlief. Van mij moest ze niet zoveel hebben, van vrouwen in het algemeen niet eigenlijk. Dat is helemaal gekeerd toen ze begon te sukkelen. Ze was steeds meer in mijn nabijheid, kwam ook wel spontaan op mijn schoot zitten terwijl zij nooit een schootzitter was geweest.
Ik ben benieuwd hoe Zino zal reageren. Gaat hij haar missen? Gaat hij haar zoeken? We zullen het zien.

Straf :-(

Sinds onze blinde Mop regelmatig wat in huis liet vallen hebben we terug een kattenbak gezet. Het heeft wel enkele weken geduurd voor ze 1) de kattenbak gevonden had en 2) wist waar die voor diende. Toen ging het een hele tijd goed … tot ik een nieuwe zak – ander merk – kattenzand had gekocht. Ik was te lui om naar de dierenwinkel te rijden en had het uit de supermarkt meegebracht. Kattenzand is tenslotte kattenzand. Dacht ik. Zij denkt er blijkbaar anders over. Ze vertikt het om op haar bak te gaan en doet het er gewoon naast. Of midden in de keuken, zoals vandaag. Mijn luiheid wordt hier dus onmiddellijk afgestraft. Vanmiddag maar gauw even naar de dierenwinkel …

Update … was het zand dat ik moest hebben toch uitverkocht zeker!!!

Poezen

Net terug van de dierenarts. Onze poezen moesten hun jaarlijkse vaccins hebben, en tegelijkertijd ‘groot nazicht’. Onze Mop weegt nog amper 4 kilo. Ze is volledig blind verklaard (maar dat wisten we zelf al) en heeft ook een veel te hoge hartslag die meer dan waarschijnlijk veroorzaakt wordt door hoge bloeddruk. Om dat zeker te weten moet de dierenarts zeven (7) keer op verschillende tijdstippen haar bloeddruk meten. Dat wil zeggen, 7 keer poes in draagmand, 7 keer een rit met de auto en 7 keer vastgebonden worden om haar bloeddruk te meten. Dat gaan we dus niet doen. Het beest sterft nu al bijna van de stress als ze in de draagmand moet. Ze weet best waar we dan naartoe gaan. De dierenarts heeft nu medicatie voorgeschreven. Dat gaan we proberen, en als het niet lukt dan gaan we daar ook niet moeilijk over doen. Ze krijgt al dagelijks haar anti-allergiepil en dat gaat meestal goed, daar zijn we al heel blij mee. Niks zo vies als een kaalgelikte kat tenslotte.
Onze Zino, 15 jaar oud inmiddels en 5,5 kilo zwaar, is nog goed in orde ook al hoorde de dierenarts een ruisje aan zijn hart. Er komt dus ook stilaan sleet op. Hij zou dezelfde pilletjes moeten nemen die onze Mop voorgeschreven heeft gekregen. Nogmaals, we gaan het proberen en er verder niet moeilijk over doen. We zouden het fijn vinden als onze poezen hun laatste jaren zo rustig en stressloos mogelijk kunnen doorbrengen.