Opgeruimd staat netjes

Ik ben vandaag begonnen met het opruimen van mijn verleden. Eenentwintig jaar freelancer … het brengt een hoop paperassen (en soms ook zorgen) met zich mee. Maar kijk, mijn kantoorruimte is bijna leeg. Mijn twee werkcomputers staan op het containerpark, mijn zoon was heel blij met mijn computerscherm en nog wat andere dingetjes, mijn bureau staat ‘te geef’ op een Facebookgroep. Ik hou nog juist een kleine computertafel over om mijn printer op te zetten. En mijn bureaustoel gaat ook niet weg. Dat is een goede stoel om af en toe eens in te gaan zitten mijmeren.
Mijn boekhouding van de laatste tien jaar staat in een kast die de volgende tien jaar niet open gaat en dan smijt ik alles in één keer weg.
Een lege kantoorruimte en een leeg hoofd. Ongelooflijk hoeveel lucht dat geeft! 

Ik heb altijd graag gewerkt, maar het laatste jaar had ik nogal wat problemen met een van mijn opdrachtgevers die mij met háár problemen bij tijden depressief maakte. Ik heb tijdens die periode ook heel veel last gehad van extrasystolen. Ze zijn volledig verdwenen! 

Ik ben zelfs terug naar muziek aan het luisteren. Het is jaren geleden dat ik uit mezelf muziek opzette. Mijn hoofd kon dat precies niet aan. Na twee maanden pensioen voel ik mij een ander mens. Ik kan het iedereen alleen maar aanraden!

Dagje uit


Het lijkt wel of we de laatste tijd niets anders doen dan dagjes uit gaan. Zolang manlief nog in revalidatie is, en met het mooie weer van de laatste weken, moeten we ervan profiteren.

Eerst nog een vervelend akkefietje. Vanmorgen ontdekten we dat er iemand een deuk in het portier van zijn auto gereden had. Ik had vannacht bij de overburen een grote wagen (niet van de buren) nogal brutaal horen wegrijden, maar ik vond dat het niet aan ons was om uit te zoeken wie of wat. Ik had ook maar een vermoeden, had niks gezien. Politie gebeld. Ze waren er redelijk snel. Ik vertelde wat ik wist. De agente is dan bij de overburen naar de identiteit van de chauffeur gaan vragen. Die kreeg zij zonder probleem. Later hoorden we dat hij het inderdaad geweest was, maar niets gevoeld had. Kan best, hij reed met een grote zware wagen. Van zijn papa, zo vertelde zijn moeder later toen ze belde met verontschuldigingen. De jongen had nog maar een paar weken zijn rijbewijs. Ze hadden zelf ook lichte schade aan de wagen, dus er werd niks betwist. Gelukkig maar, door betwistingen met ongevallen hebben we nog twee rechtszaken lopen (in ons voordeel weliswaar,maar toch).

Nadat de politie weg was zijn we naar zee vertrokken. We moesten naar de Belgische kust want in Vlissingen kan je pas vanaf 15 mei strandstoelen huren. Op een handdoekje zitten, da’s niks voor mij. Wij naar Knokke-Duinbergen dus. Daar komen we al zo’n twintig jaar, bij dezelfde strandstoelenverhuurder, Kiki Beach.

Eerst moest er natuurlijk iets gegeten worden. De brasserie vlak tegenover Kiki Beach is een tijdlang gesloten geweest, maar tot onze grote vreugde was het heropend, het heet nu “Point de Vue” en is helemaal vernieuwd. De salade met grijze garnalen, mango en een curry dressing smaakte dan ook overheerlijk op het zonnige terras.

Het was druk op het strand, het leek wel hoogzomer. Het was ook best wel warm en we hebben genoten. Manlief is zelfs in zee geweest. Even maar, want het water was ijskoud.

P.S. In dit blokje zou ik wel een appartement willen, met zicht op zee uiteraard.

Weer: zonnig – 23°