Hectisch

Vandaag weer voor het eerst gaan werken bij de tandarts na een “break” van zes weken. Ik zag er wel wat tegenop. Niet dat ik het werk niet graag doe, maar zes weken niks doen was ook tof. De voormiddag is voorbij gevlogen. Het was – zoals gewoonlijk na een vakantieperiode – heel hectisch met mensen die afbelden, of data wilden veranderen, nog een paar urgenties ertussen. Enfin, de gewone doen maar dan maal tien. Van mijn administratie is dus niks in huis gekomen. Ik was al blij dat ik alle patiëntenfiches (jaja, ze werkt nog heel ouderwets met fiches) voor morgen en woensdag bij elkaar gezocht kreeg en de patiënten kon bellen om hen aan hun afspraak te herinneren. Woensdag komt er weer een dag …

Miserie

Wat is er toch veel miserie op de wereld. Een mens staat er niet zo dikwijls bij stil, maar in de tandartsenpraktijk hoor ik meer dan me lief is. (V)echtscheidingen bij de vleet, vrouw die moet opdraaien voor ex zijn schulden, kinderen die zo tegen hun moeder worden opgezet dat ze haar niet meer willen zien, ernstige ziektes, oude man die persé zelf voor zijn zwaar demente vrouw wil blijven zorgen, en noem maar op. Je zou er depressief van worden. En de tandarts voor wie ik werk is zo’n type die de problemen van de hele wereld op haar schouders meedraagt. Ik word er niet altijd vrolijk van.